de laatste blog
Er is niet zoveel interessants te melden over het ontwikkelen van een nieuwe website.
Maar hij komt.
En weliswaar op de winkeldag van de liefde: Valentijnsdag.
STORYTELLING
CONNECTING
COACHING
dat is wat ik doe.
In die volgorde.
Please, be my Valentine.
Smak
Maar hij komt.
En weliswaar op de winkeldag van de liefde: Valentijnsdag.
STORYTELLING
CONNECTING
COACHING
dat is wat ik doe.
In die volgorde.
Please, be my Valentine.
Smak
de laatste blog
Ik stond bovenaan de vliegtuigtrap en ademde de warme lucht in. Ietwat op mijn hoede was ik. Niet zonder reden. Voorzichtig doch gretig daalde ik af.
Haast om die grond die zo heilig voor me voelt, ten volle aan te raken wellicht : 30 seconden later lag ik onderaan de trap. Met een gebroken klomp, en wonder boven wonder geen gebroken voet...
The island makes me humble. Ze zet me telkens met mijn twee voeten op de grond.
Geeft me alles wat ik nodig heb, maar fluit me meedogenloos terug als ik te veel wil.
Ibiza et Moi.
Moi et Ibiza. Een liefdesverhaal zonder begin, zonder eind. Zoiets is het geloof ik.
Nee ik ben niet een van die mensen die pillenslikkend, partypoopend de Pacha, Space of
watdanook afstroopt. Ben twee keer in Pacha geweest, en dat waren niet bepaald mijn hoogtepunten hier. Wat mij hier brengt, telkens weer, is die onverklaarbare kracht die het eiland kenmerkt: ze versterkt de dingen, ze vergroot ze.
Ik ben hier rustiger dan thuis. Veel meer één met de natuur.
En ik schrijf hier beter, vorig jaar met een discipline die zich kon meten met die van een topsporter.
Home is where the heart is.
En mijn hart is definitely hier.
Al drie jaar lang.
Vorige zaterdag stond ik weer boven aan die vliegtuigtrap.
Mijn bankpasje viel.
Ik was meteen op mijn hoede, want ik wist nog maar al te goed dat ik dat de vorige keer hier was verloren. En de paniek die dat bij me had teweeg gebracht stond me even helder voor ogen. Dus ik raapte het pasje op en stopte het zorgvuldig weg.
Heel voorzichtig daalde ik de trap af.
Ik ken de verhalen van de werking van het eiland. Mensen die keer op keer het vliegtuig missen. De flow die je voelt, als het eiland je opneemt.
De tegenslagen als het eiland besluit dat ze je niet meer moet, dat je er vanaf moet.
Ik zou mijn lot niet tarten!
Zonder te vallen bereikte ik de bagageband, en als een heuse local stapte ik in 'mijn' Micra, het witte karretje waarin ik altijd rondscheur als ik hier ben, en die een vriendin een dag eerder op de parkeerplaats voor me had achtergelaten.
En vanaf toen weet ik niet meer, waar ik mijn voorzichtigheid liet varen. Of waar de overmoed zijn intrede deed. Wel dat de volgende ochtend bleek dat ik mijn beide bankpassen kwijt was. Ik had ervan geleerd bleek. Was minder in paniek dan de vorige keer. En accepteerde dat het eiland me weer eens terecht wees.
Begreep dat ik meer orde leren moet.
Later die middag vond ik de pasjes onderin mijn See Buy Fly tas.
Niet bepaald spiritueel dus. Maar toch...
Haast om die grond die zo heilig voor me voelt, ten volle aan te raken wellicht : 30 seconden later lag ik onderaan de trap. Met een gebroken klomp, en wonder boven wonder geen gebroken voet...
The island makes me humble. Ze zet me telkens met mijn twee voeten op de grond.
Geeft me alles wat ik nodig heb, maar fluit me meedogenloos terug als ik te veel wil.
Ibiza et Moi.
Moi et Ibiza. Een liefdesverhaal zonder begin, zonder eind. Zoiets is het geloof ik.
Nee ik ben niet een van die mensen die pillenslikkend, partypoopend de Pacha, Space of
watdanook afstroopt. Ben twee keer in Pacha geweest, en dat waren niet bepaald mijn hoogtepunten hier. Wat mij hier brengt, telkens weer, is die onverklaarbare kracht die het eiland kenmerkt: ze versterkt de dingen, ze vergroot ze.
Ik ben hier rustiger dan thuis. Veel meer één met de natuur.
En ik schrijf hier beter, vorig jaar met een discipline die zich kon meten met die van een topsporter.
Home is where the heart is.
En mijn hart is definitely hier.
Al drie jaar lang.
Vorige zaterdag stond ik weer boven aan die vliegtuigtrap.
Mijn bankpasje viel.
Ik was meteen op mijn hoede, want ik wist nog maar al te goed dat ik dat de vorige keer hier was verloren. En de paniek die dat bij me had teweeg gebracht stond me even helder voor ogen. Dus ik raapte het pasje op en stopte het zorgvuldig weg.
Heel voorzichtig daalde ik de trap af.
Ik ken de verhalen van de werking van het eiland. Mensen die keer op keer het vliegtuig missen. De flow die je voelt, als het eiland je opneemt.
De tegenslagen als het eiland besluit dat ze je niet meer moet, dat je er vanaf moet.
Ik zou mijn lot niet tarten!
Zonder te vallen bereikte ik de bagageband, en als een heuse local stapte ik in 'mijn' Micra, het witte karretje waarin ik altijd rondscheur als ik hier ben, en die een vriendin een dag eerder op de parkeerplaats voor me had achtergelaten.
En vanaf toen weet ik niet meer, waar ik mijn voorzichtigheid liet varen. Of waar de overmoed zijn intrede deed. Wel dat de volgende ochtend bleek dat ik mijn beide bankpassen kwijt was. Ik had ervan geleerd bleek. Was minder in paniek dan de vorige keer. En accepteerde dat het eiland me weer eens terecht wees.
Begreep dat ik meer orde leren moet.
Later die middag vond ik de pasjes onderin mijn See Buy Fly tas.
Niet bepaald spiritueel dus. Maar toch...
de laatste blog
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
de laatste blog
Voelen, is mijn grootste talent.
Het is een genot om dat steeds beter, steeds helderder te voelen.
Maar het zit me soms ook in de weg.
Dan zit ik in de woonkamer, en dan voelt iets niet lekker.
En dan weet ik niet waarom.
Dan moet alles weer anders.
Of niet?
Zit het in mijn hoofd?
En aangezien er niemand is de hamer uit mijn hand komt trekken, of de bezem, of de mop, begin ik dan maar weer.
Meestal begint de verandering in mijn hoofd.
Dan begint die ene muur te jeuken, te trekken en te zeuren. Te wit. Te zus. Te zo.
En zonder dat ik het kan tegenhouden begint dat stemmetje in mijn hoofd me te vertellen dat ik echt veel gelukkiger word als ik nou maar die poster van Toneelgroep Maastricht ophang, en die foto's van wijlen mijn Afrikaanse oma. En als ik dan toch bezig ben, meteen ook maar die foto's van op het strand toen ik zo in- en ingelukkig was.
En dan, vaak meteen daaropvolgend, is er plots het grote hikken. Het er tegenaan hikken als een lange masochistische weg die blijkbaar nodig is om mijn ledematen werkelijk in beweging te krijgen...
Na al die jaren, vraag ik me af: 'Waarom?'
Ik ken mezelf ondertussen wel zo goed, dat ik weet dat ik er indeed gelukkiger van word! Waarom doe ik het dan niet meteen, stante pede, direct?
Waarom steeds dat lange hikken eerst? Is dat misschien nodig om het geluk dat de muur me straks geeft, nog groter te maken?
Een antwoord heb ik niet. Het enige wat ik doen kan, is het lijden stoppen. Nu.
Facebook uit. Boek aan de kant. Hamer, plakband, potlood, stift.
Even wat posten op een echte wall.
Het is een genot om dat steeds beter, steeds helderder te voelen.
Maar het zit me soms ook in de weg.
Dan zit ik in de woonkamer, en dan voelt iets niet lekker.
En dan weet ik niet waarom.
Dan moet alles weer anders.
Of niet?
Zit het in mijn hoofd?
En aangezien er niemand is de hamer uit mijn hand komt trekken, of de bezem, of de mop, begin ik dan maar weer.
Meestal begint de verandering in mijn hoofd.
Dan begint die ene muur te jeuken, te trekken en te zeuren. Te wit. Te zus. Te zo.
En zonder dat ik het kan tegenhouden begint dat stemmetje in mijn hoofd me te vertellen dat ik echt veel gelukkiger word als ik nou maar die poster van Toneelgroep Maastricht ophang, en die foto's van wijlen mijn Afrikaanse oma. En als ik dan toch bezig ben, meteen ook maar die foto's van op het strand toen ik zo in- en ingelukkig was.En dan, vaak meteen daaropvolgend, is er plots het grote hikken. Het er tegenaan hikken als een lange masochistische weg die blijkbaar nodig is om mijn ledematen werkelijk in beweging te krijgen...
Na al die jaren, vraag ik me af: 'Waarom?'
Ik ken mezelf ondertussen wel zo goed, dat ik weet dat ik er indeed gelukkiger van word! Waarom doe ik het dan niet meteen, stante pede, direct?
Waarom steeds dat lange hikken eerst? Is dat misschien nodig om het geluk dat de muur me straks geeft, nog groter te maken?
Een antwoord heb ik niet. Het enige wat ik doen kan, is het lijden stoppen. Nu.
Facebook uit. Boek aan de kant. Hamer, plakband, potlood, stift.
Even wat posten op een echte wall.
de laatste blog
'Mag ik je huis zien?'Nog voor ik ja of nee kan zeggen raast het kleine vrouwtje als een bezetene door mijn hart, lijf en leden heen.
'Het is een troep hoor!' Alsof ze dat zelf niet ziet.
Zonder schroom trekt ze alle deuren open en neust ze in kamers, kasten, bedden.
Ik kan de wasmand nog net op tijd veilig stellen.
Ik laat haar gelaten haar gang gaan en probeer mezelf te kalmeren met een kopje thee met een flinke scheut gemberbier. Adem in. Adem uit. Ieder zijn gewoonte, ieder zijn gewoonte, herhaal ik als ware het een mantra. Ieder zijn gewoonte. Adem uit. Adem in.
Een heel Hollandse gewoonte is het, waar ik na 20 jaar integratie nog steeds niet aan kan wennen.
Wij Belgen doen dit niet.
Wij vinden het onbeleefd zelfs.
Maar hier in Holland is het een algemene code, lijkt het.
Laatst vroeg een volstrekt vreemde man me bij binnenkomst of het mocht. Of hij het zien mocht. Nou, voor mij voelde het bijna alsof ik als 7-jarige weer bij die vreemde schooldokter stond die me ter infomatie meedeelde dat hij in mijn slipje ging kijken.
Geen eigen inbreng mogelijk.
Maar ik ben geen 7 meer.
'Nee.' zei ik. En ik zag de vreemde schrikken alsof ik hem zonet bekend had dat ik een stiekeme seriemoordenaar was.
Jammer dan.
Gisteren vroeg een ex het, en ik - die de smaak na de vorige 'nee' te pakken had - zei breed glimlachend: 'Nee.' En ik bleef erbij.
En vanaf nu doe ik het vaker. Ik laat mijn huis alleen nog maar zien als ik het echt zelf wil. En niet omdat het een Hollandse gewoonte is, en ik me zogenaamd moet aanpassen.
Mijn slaapkamer is my private dome. Niet iedereen hoeft te weten in wat voor atmosfeer ik mijn meest intieme dromen beleef, uitvoer of er over mijmer.
Niet iedereen hoeft alles van mij te zien.
Ik laat van nature al zoveel zien op podia, als schrijvend, al verschijnend in het openbaar en op Facebook Genoeg vind ik.
Dus vanaf nu bent u gewaarschuwd. Ik laat het alleen zien als ik het echt wil.
U zult zich blijvend tevreden moeten stellen met de publiek toegankelijke ruimtes in mijn woonst. En U zult moeten gissen naar hoe en wat en wie er in mijn slaapkamer opgesloten zit...
Alvast bedankt voor het (on)begrip.
[photography by Nigel]
de laatste blog
Presentatrice worden is iets wat ik eigenlijk nooit geambieerd heb.
Zangeres, schrijfster, actrice... misschien droomde ik zelfs een blauwe maandag van een heuse danscarrière, maar presentatrice? Neen.
Toch word ik veelvuldig gevraagd in die hoedanigheid. En waar ik me er vroeger nog wel druk om kon maken, of geïmponeerd was door ministers, burgemeesters en grote regisseurs die ik in die hoedanigheid moest ondervragen, merk ik dat ik de laatste tijd steeds meer relaxed ben.
Zo ook vorige week, toen ik de Nacht van de Wijkaanpak mocht presenteren en Eberhard van der Laan opeens naast me op het podium stond.
Eberhard is mijn overbuurman.
Vanaf de plek waar ik nu zit te schrijven kan ik zijn raam zien.
De afstand tussen Eberhard en mij is groot. Niet onoverbrugbaar, want we hebben een verbindingsdam die mij, als ik dat zou willen, zo bij Eberhard brengt.
Eberhard woont ook hoger dan ik woon, maar dat is wel gepast vind ik, gezien zijn functie.
Hij is de burgemeester.
Ik niet.
Al zullen de meningen van sommige eilandbewoners hier daarover verschillen. Ik gedraag me namelijk soms wel als loco-burgemeester van mijn eiland, zeggen ze.
Maar ach, ze zeggen zoveel, de mensen.
Op het stadhuis schijnen ze Eberhard een bijnaam gegeven te hebben: Eber de Harde.
Ik vind Eberhard helemaal niet hard. Ik vind 'm heel aardig. En hij heeft een prachtig, diep mannelijk stemgeluid. En is daardoor ondanks dat hij niet knap is, toch aantrekkelijk.
Nou is dat misschien wel kort door de bocht om dat zomaar even te stellen na een korte, openbare ontmoeting. Maar toch is dat hoe ik hem ervaren heb.
En ik heb mensenkennis. Zeggen ze.
Ik vind het fijn dat Eberhard in onze buurt is blijven wonen in plaats van te verhuizen naar de ambtswoning op de gracht. Dat geeft toch een veilig gevoel vind ik, zo'n burgemeester in de wijk. Al was onze wijk al altijd zeer veilig hoor.
Dat heeft een reden werd me ooit door een anonieme bron verteld: in de 'kaasflat' boven Albert Heijn, wonen de Colombianen. En de Colombianen willen niet dat er enige shit in onze buurt gebeurt. Ze willen onze wijk absoluut vrijhouden van gedoe, zei die anonieme bron, zodat zij zelf rustig hun gang kunnen blijven gaan.
Nou wil het zo dat niemand in ons buurtcafé, iemand kent die in het kaasgebouw woont, en dat is hoogst verdacht. Dat is toch iets wat ons enige reden geeft om serieus te gaan geloven dat dat gebouw werkelijk bezet wordt door de Colombianen en hun laboratoria.
Soms staar ik naar de ramen, die nooit geopend zijn en waarachter ik nooit mensen zie, en dan slaat mijn fantasie op hol.
Soms kom ik een zwaarbesnorde Latino man tegen op het pleintje voor de Albert Heijn, en dan tril ik op mijn benen omdat het gerucht dan vleesgeworden lijkt.
Maar nu ik Eberhard ontmoet heb, maak ik me toch ernstige zorgen om zijn welzijn in dit door de Colombianen beheerste gebied.
Misschien moet ik hem waarschuwen.
Maar misschien ook beter van niet.
Want van sommige dingen - weet ik nu, uit ervaring - kan je beter niet op de hoogte zijn. Zeker niet als burgervader of -moeder.
Dag Eberhard. (ik zwaai vanaf een gepaste afstand). Da-ag! Tot in de Albert Heijn.
de laatste blog
Geluk ligt in de kleinste hoekjes, schreef ik laatst nog. Of in ieder geval bedoelde ik dat. Een waarheid als een koe in dit grote huis, maar wat moet je dan met die overige honderd vierkante meters?
De voordeur van mijn huis lijkt een eigen leven te leiden.
Vorige week toen ik mijn geluk zat te koesteren, in een van mijn hoekjes, klapte de deur met een luide tik open. Alsof hij onverwacht bezoek aankondigde.
Mijn adem stokte in mijn keel, toen ik op de gang voetstappen hoorde. De hal van dit gebouw is zo immens groot, dat elke stapje klinkt als een reuzenstap. Ik ging boven aan de trap staan, niet goed wetend of ik het naderende onheil hartelijk welkom moest heten, dan wel een verhuisdoos op de kop moest gooien. De tien seconden die voorbij gingen, deden niet onder voor een B-kwaliteit horrorfilm. Mijn hart klopte in mijn neusgaten, toen ik plots een kleine hand zag verschijnen op de deurknop. En toen, aarzelend haast, keek een klein hoofdje om het hoekje naar boven. Een hoofdje van een vrouwtje dat ik wel eens had zien lopen in de buurt. Herkenbaar aan een immens zwart suikerspinkapsel dat volgens mij alleen bij elkaar te houden is met liters stijfsel, Elnett en 58 haarspeldjes.
"Zal ik de deur maar dicht doen?", vroeg ze.
"Nee", zei ik. En zij zei niks. Ze keek alleen maar naar boven, naar mij. En ondertussen hield ze haar hand op de deurknop.
En toen stonden we daar. Te wachten op wie de eerste stap zou zetten.
de laatste blog
Amsterdam, vrijdag 4 november 2010
Het moet ergens in 1995 geweest zijn. Het was weer zo'n avond waarop ik na een echtelijk meningsverschil de deur keihard achter me had dichtgetrokken, de auto had gepakt en met piepende remmen was weggereden. Dat was wat mijn ex en ik altijd deden als we verstrikt raakten in onze meningsverschillen: wegrijden of wegrennen van elkaar. Met veel drama.
In dit geval bleek het constructief, want zo kwam het dat ik - weliswaar in een waas van tranen - mijn eiland vond.
Ik kan me het moment nog herinneren dat ik de eerste keer die verbindingsdam opreed. Er was nog geen witte brug. Het moet dus echt ergens eind 1995 geweest zijn. We sloegen nog met deuren want we hadden nog geen kind.
Ik weet nog dat ik de KNSM-laan opreed en het gebouw zag. Daar wil ik wonen dacht ik: het deed me denken aan een paleis.
Terug thuis die avond legden de ex en ik ons meningsverschil bij zoals we altijd deden, en nog moe van teveel passie, vertelde ik hem over het eiland dat ik gevonden had. Niet veel later spitten we met onze woonurgentie in de hand het woonkrantje door, en een paar maanden later betrokken we ons eerste huis op het Barcelonaplein.
Elke dag fietste ik meerdere keren langs het paleis, zoals ik het Kolhoff-gebouw stiekem bleef noemen. Dat grote bruine gebouw met de immense houten deuren, waar ik zo graag wou wonen.
Een maand geleden ben ik hier eindelijk ingetrokken.
A dream coming true?
Maar wat ik ook doe, het lukt me nog niet helemaal om hier te aarden.
Je ergens thuis voelen. Hoe doe je dat?
Home is where the heart is, zeg ik altijd.
Maar waarom is het hier dan nog geen thuis?
Vanochtend bedacht ik me, dat ik wellicht maar 1 keuze heb.
Of ik loop er van weg, of ik ga het aan: ik "schrijf het aan"!
Want woorden zijn mijn wegen.
Via woorden lukt het me wellicht dichter bij het gevoel te komen dat ik nodig heb om hier gelukkkig te kunnen worden, te kunnen zijn.
Ik hoop het.
werktitel: blog 2: - door de wol, door de stekels -
De kleine egel die vanavond op het midden van de weg zat, leek niet van plan te wijken. Ook niet toen ik na enige twijfel uit mijn auto stapte en vermanend op ‘m afliep.
Meneertje waggelde gestaag naar de rand van de weg en hield zich daar voor dood. Alsof hij in het licht van mijn koplampen niet te zien zou zijn...
Ik aarzelde want sinds mijn stekelige ex-geliefde prompt een anale zucht onder mijn bloemig flanellen dekbed losliet, zingt in mijn achterhoofd de door de wol geverfde gedachte dat egels stankwolken kunnen produceren.
Pas in tweede instantie realiseer ik me dat ik een egel verwar met een stinkdier, en een stinkdier verwar met een man.
Ik verwar wel eens vaker dingen met elkaar. Dieren met mensen. Mensen met mannen (en omgekeerd). Mannen met engerds. En engerds met vrouwen. Nee, vrouwen zijn engerds, dat geef ik ruiterlijk toe. Vrouwen zijn de engste creeps of them all.
Ze verwaren nieuwe geliefden met oude geliefden, en oude geliefden met nieuwe geliefden.
Zo had ik eens een keer...
Ach laat maar. Wat gaat het u ook aan?
Maar zegt deze avond-anekdote nou meer over het gemiddelde brein van een egel dan over het mijne
Soit...
Ik siste als een kat, wat weinig indruk op de egel leek te maken.
Vervolgens stampte ik met mijn voeten op de macadam, zoals ik heksen wel eens vaker heb zien doen.
En toen besloot hij de wijste te zijn, en koos het hazenpad.
Ik stapte weer mijn auto in, en bracht de hele verdere avond in twijfel en verwarring door. Want hoe kon ik nou zo zeker weten dat het een mannetje was?
De kleine egel die vanavond op het midden van de weg zat, leek niet van plan te wijken. Ook niet toen ik na enige twijfel uit mijn auto stapte en vermanend op ‘m afliep.
Meneertje waggelde gestaag naar de rand van de weg en hield zich daar voor dood. Alsof hij in het licht van mijn koplampen niet te zien zou zijn...
Ik aarzelde want sinds mijn stekelige ex-geliefde prompt een anale zucht onder mijn bloemig flanellen dekbed losliet, zingt in mijn achterhoofd de door de wol geverfde gedachte dat egels stankwolken kunnen produceren.
Pas in tweede instantie realiseer ik me dat ik een egel verwar met een stinkdier, en een stinkdier verwar met een man.
Ik verwar wel eens vaker dingen met elkaar. Dieren met mensen. Mensen met mannen (en omgekeerd). Mannen met engerds. En engerds met vrouwen. Nee, vrouwen zijn engerds, dat geef ik ruiterlijk toe. Vrouwen zijn de engste creeps of them all.
Ze verwaren nieuwe geliefden met oude geliefden, en oude geliefden met nieuwe geliefden.
Zo had ik eens een keer...
Ach laat maar. Wat gaat het u ook aan?
Maar zegt deze avond-anekdote nou meer over het gemiddelde brein van een egel dan over het mijne
Soit...
Ik siste als een kat, wat weinig indruk op de egel leek te maken.
Vervolgens stampte ik met mijn voeten op de macadam, zoals ik heksen wel eens vaker heb zien doen.
En toen besloot hij de wijste te zijn, en koos het hazenpad.
Ik stapte weer mijn auto in, en bracht de hele verdere avond in twijfel en verwarring door. Want hoe kon ik nou zo zeker weten dat het een mannetje was?
werktitel: blog 1 : - Ibizenco -
Die ochtend was hij zoals elke ochtend opgestaan om vier uur in de ochtend of kan je dat beter de nacht noemen?
Hij had zoals gewoonlijk koffie gezet. Hij had een snee brood afgesneden en pas na die eerste snee gezien dat het brood tot diep in de kern beschimmeld was. Het was al te laat geweest om het brood weer uit te spugen, dus hij had zich er niet aan gestoord en had met appetijt gekauwd en doorgeslikt. Er waren hele volkeren die voornamelijk op schimmels leefden. De Fransen bijvoorbeeld. Die deden wel alsof het ze om de kaas ging, maar als je ze wat langer en nauwkeuriger probeerde te doorgronden, wist je dat het ze voornamelijk om de schimmel ging, met een beetje kaas erdoorheen.
Hij was een echte Ibizenco, een visser uit een oud Spaans vissersgeslacht.
Een geslacht zonder veel gedoe, met zonder problemen zeg maar. Hij was de eerste generatie met een dilemma.
En zijn dilemma was dat hij vegetarisch was.
Omdat zijn familie de traditie hoog in het vaandel droeg was hij vooral erg druk met te voldoen aan alle verwachtingen die men van hem had, en dat waren er heel wat, geloof me.
Misschien was het daarom dat hij er die ochtend zijn buik vol van had.
Wellicht was het daarom dat hij het niet meer zag zitten op zee.
De vrijheid lonkte, en ondanks dat hij drommels goed wist dat hij die vrijheid niet in bed zou vinden, sloot hij de luiken weer, nam een aanloop door de kamer en sprong weer terug zijn bed in.
Hij trok zijn deken over zijn hoofd en kroop diep en ver weg, zo diep en ver als hij kon kruipen in zijn bed.
Toen hij klein was had hij er een spelletje van gemaakt.
Hij had zich voorgesteld dat het warme hol onder de deken de buik van zijn moeder was geweest. Hij had zijn ogen gesloten en met open mond in en uit geademd. Hij had de warme lucht die zijn lichaam verliet tegen de deken voelen terugslaan naar zijn neus, alsof het een warme luchtstroom was die tegen de baarmoederwand aanketste en weer terug wilde in zijn lijf. Zijn mond in, zijn luchtpijp door, om ergens bij de longen uiteen te vallen in stoffen die hij nodig had, en niet.
Hij ademde hard en snel, en net zoals vroeger leek zijn holletje per ademhaling warmer te worden.
“Eres mi calentador”, had zijn moeder hem altijd gezegd. Het rijmde op matador, en hij was ook een kacheltje.
Opeens was het hem te warm. Net zoals wanneer hij bij het duiken iets te lang onder water was gebleven, dook hij op vanonder de dekens en hapte naar adem.
De fluorescerende streepjes en cijfers op de pistachegroene wekker die hij van zijn moeder had gekregen vertelden hem dat het ondertussen al vier voor halfvijf was. Als hij niet geschorst wilde worden had hij nog vier minuten de tijd om van zijn bed naar de haven te komen. Hij wist uit ervaring dat hij dat kon redden, als hij wilde.
Maar dat was het probleem.
Hij wilde niet meer.
Hij trok de deken nog verder over zijn hoofd heen en zonk.
Dieper dan hij ooit eerder in zijn leven gezonken was.
(to be continued -(but not here))
Mams Paps en de kinderen, TORI DEEL VIER
Mensen die me heel goed kennen, weten hoe belangrijk het spirituele voor me is.Zonder het te benoemen vaak.
Ik schrijf er haast nooit over, terwijl het een heel belangrijke plek inneemt in mijn leven.
In de Tori wou ik dat in twee vormen een plek geven. Vanaf het begin wist ik dat ik percussie wilde. En niet van zomaar iemand, maar van Ifor Baynes. Percussieve klanken die als water overal doorheen stromen, verbinden en scheiden. Kloppend als een hart soms, dan weer kabbelend als een beekje. En terwijl ik het opschrijf vind ik het meteen cliché klinken. Maar als je het hoort, begrijp je het.
En ten tweede wist ik dat ik Irma wilde.
Irma Kamp uit Hengelo, is een heel bijzondere vrouw die ik via een goede vriendin jaren geleden ontmoet heb. Irma heeft contact met 'boven'.
Dat 'boven' is iets wat moeilijk te omschrijven of te begrijpen valt als je er niet in gelooft. Als je er wel in gelooft - zoals ik - is het peanuts.
Alhoewel... Het is fijn dat ik iemand als Irma om me heen heb, die de dingen in het juiste perspectief weet te plaatsen. Irma combineert haar bijzondere gave met een aardsheid die ik herken en waar we samen om kunnen lachen. Ze is niet snel onder de indruk van 'boven', maar vaak wel van 'aardse' dingen zoals mooie en exclusieve dingen.
Ik ken ook niemand die zoveel elektrische apparaten heeft als Irma - iets waar ik haar graag mee plaag. "Irma, wat is dit nou weer? Is dit voor de connectie met boven?" plaag ik dan. Blijkt het thuistap te zijn...
Toen Irma mij voor het eerst ontmoette, sloeg ze de hand voor de mond en riep uit:"Mijn God, jij hebt heel veel levens gehad."
Ik werd er even verlegen van, maar vond het geen heel vreemde opmerking.
We schudden elkaars hand, en het contact was er. Tot op heden.
Af en toe, heb ik Irma nodig om de dingen in het juiste perspectief te zetten.
Bij deze Tori was het Jeffrey Spalburg die Irma interviewde, en haar in het juiste perspectief wist te zetten.
Oja. Voor deze Tori vond ik het veiliger Irma te vragen karakteranalyses te doen. Contact maken met de doden, vond ik zelf meer in de privésfeer passen. Ik vind niet dat je daar je publiek ongevraagd in moet betrekken. Wie dat wel wil, kan altijd de trein naar Hengelo nemen. Of check www.irmakamp.nl
Mams, Paps en de kinderen, TORI DEEL DRIE
Met het mes op de keel
dwong ik Lucien Kembel
zijn gitaar voor een pen te verruilen.
Gelukkig kan ik het me permitteren. We zijn al jaren vrienden...
Achteraf waren we beiden blij.
Luciens tekst werd geperformed door Maarten van Hinte.
Nickerie, 1934
Siegfried Oscar Kembel SOK
2 kinderen
Mulo boekhouder
Muziek, Crickett
het enige kind van jouw vader en moeder, maar een van moeders vele kinderen
het enige kind dat kon leren je hebt ervoor moeten knokken. Het licht van de olielamp waarmee de kamer verlichte werd uitgeblazen door iemand die je toekomst misgunde,
Je vertrok, naar de stad, een mooie toekomst, een mooie baan, je had tenslotte gestudeerd, maar zelfs de stad was niet groot genoeg om je ambitie daar te houden, tweede vrouw, Amsterdam, bootreis, je was 26, 5 kinderen.
Nieuw land, nieuw leven, nieuw geven, nieuw voor even, age ain't nothing but a number, maar nummers tellen.
Paramaribo 1959,
Huwelijk
1960-1964 ;3 kinderen
Par-Ams 2 weken veel water, boot, veel muziek
Amsterdam, 1964
GGD
1965-1969: 3 kinderen
eerste Oosterparkstraat
Ezel
Spalburg
Muziek
1980
Hartaanval
Ziek, stress
Muziek; klassiek, merengue, soul, pop mix- tapes
1980-1982
zwak, muziek, pannenkoeken
karbonade droog gebakken, witbrood, sokken, muziek soul, pop, klassiek
1986
NUziek, onduidelijk paar weken thuis, eindexamen mei,
1986 13 maart jarig 52, 15 maart 52 en dood.
je wilde iets zeggen, je ogen deden het, begeleid door een stilte die de ruimte vulde,
veters ! die was je vergeten. Je ogen vertelden wat je lichaam al wist, maar wat je mond niet kon zeggen. In stijl tot het einde. Metaphor for a mystic moment.
Nooit depressief, verdrietig, of boos, alles lachte je weg, of niet ?
Deed jij het voor mij of omdat het moest ? had je een keus
There is a light that will never go out, there is a light that will never go out
Ik pakte je sokken, het leven nam S.O.K, mijn dochter doet wat ik deed, en lacht als ik haar vertel dat ik hetzelfde deed toen ik jonger was, If you don’t know me by now
44
Muziek; jazz, hiphop, rock
Bijna daar.
MAMS. PAPS EN DE KINDEREN DEEL 2
Ik open de Tori en vertel waar het vertellen van verhalen (tori's) voor mij begint.
Een verhaal in de trant van de vorige blog zeg maar, en ik introduceer mijn gasten en vertel waarom ik ze gevraagd heb om mee te doen. Als laatste roep ik Nadhira van 13 naar voren, een van de 3 kinderen die meedoen vandaag. Mijn eigen kind bedankte voor de eer. En Uma van Marjorie en Maarten had andere verplichtingen. Maar Nadhira twijfelde geen moment nadat ik haar vroeg.
De vriendschap met haar vader begon voor mij toen haar moeder op het punt van bevallen stond. Symbolischer kan haast niet.
De vorm die ik voor vanmiddag heb gekozen, spreekt voor zich: een kind vertelt het verhaal van een volwassene, een volwassene vertelt het verhaal van een kind.
Boven ons hoofd hangt de tijd. Nadhira zegt start en de tijd begint af te tellen. We hebben een uur.
Ik begin te vertellen:"Het was een zondag". Nadhira:"Het was de eerste zondag van oktober"
Gaandeweg neemt Nadhira (13) mijn verhaal over.
Fragment: "...Mijn broer en ik hebben een nieuw spel: Mama aan het janken maken. En je kunt het niet geloven hoe gemakkelijk dat is!
: Gevoelige onderwerpen, Spoorloos op tv, Smartlappen zingen en dan tellen we af.
9,8,7,6,5,4 jaaaaaa!!! Mama jankt. En als we heel goed op dreef zijn, jankt ze al bij zeven!"
Het publiek lacht.
Nadhira eindigt met: En terwijl ik ouder word, word jij jonger. jonger...jonger....
En het filmpje met het prachtige Grootje van beeldend kunstenaar Mieke Werners begint.
www.miekewerners.nl
met dank aan Hilde Labadie en Stephane Kaas
Een verhaal in de trant van de vorige blog zeg maar, en ik introduceer mijn gasten en vertel waarom ik ze gevraagd heb om mee te doen. Als laatste roep ik Nadhira van 13 naar voren, een van de 3 kinderen die meedoen vandaag. Mijn eigen kind bedankte voor de eer. En Uma van Marjorie en Maarten had andere verplichtingen. Maar Nadhira twijfelde geen moment nadat ik haar vroeg.
De vriendschap met haar vader begon voor mij toen haar moeder op het punt van bevallen stond. Symbolischer kan haast niet.
De vorm die ik voor vanmiddag heb gekozen, spreekt voor zich: een kind vertelt het verhaal van een volwassene, een volwassene vertelt het verhaal van een kind.
Boven ons hoofd hangt de tijd. Nadhira zegt start en de tijd begint af te tellen. We hebben een uur.
Ik begin te vertellen:"Het was een zondag". Nadhira:"Het was de eerste zondag van oktober"
Gaandeweg neemt Nadhira (13) mijn verhaal over.
Fragment: "...Mijn broer en ik hebben een nieuw spel: Mama aan het janken maken. En je kunt het niet geloven hoe gemakkelijk dat is!
: Gevoelige onderwerpen, Spoorloos op tv, Smartlappen zingen en dan tellen we af.
9,8,7,6,5,4 jaaaaaa!!! Mama jankt. En als we heel goed op dreef zijn, jankt ze al bij zeven!"
Het publiek lacht.
Nadhira eindigt met: En terwijl ik ouder word, word jij jonger. jonger...jonger....
En het filmpje met het prachtige Grootje van beeldend kunstenaar Mieke Werners begint.
www.miekewerners.nl
met dank aan Hilde Labadie en Stephane Kaas
MC TORI MAMS, PAPS EN DE KINDEREN ONLINE!
Op de eerste zondag van oktober 1983 werd mijn pleeg- en hartsmoeder - Anny van Ham, mijn eerste grote liefde - ernstig ziek. Negen jaar later, op 26 februari 1991 overleed ze. Twee gebeurtenissen die me diep geraakt hebben, maar die ook maken dat ik nu ben wie ik ben, en doe wat ik doe.
Op de eerste zondag van oktober 2009 mocht ik een 'Tori' doen voor MC. Dat is een eer, want dan mag je als maker het thema bepalen en mensen die je bewondert uitnodigen. Mede omdat het de eerste zondag van oktober was, maar ook omdat ik ben wie ik ben, en doe wat ik doe en ook omdat ik toch vooral haar bewonder - knipoog, maar wel waar- ,
liet ik het thema van mijn Tori bepalen door de bron van mijn noodzaak tot verhalen vertellen: het ziek worden en het doodgaan van mijn hartsmoeder. Ondanks dat zij dood is, blijft ze de inspiratiebron voor veel verhalen en voel ik dat ze bij me is.
Zonder het publiek al te veel op te willen dringen met mijn spirituele beleving wilde ik dit gevoel toch ook graag een plek geven. Daarom vroeg ik mijn zielsmoeder uit Hengelo als gast, het medium Irma Kamp. Een vrouw die contact heeft met 'boven' maar dat als geen ander aards weet te verwoorden.
Door mijn liefste vriendinnen herbeleef ik het ziek worden van ouders en hun doodgaan. Iets wat ik lang geleden al heb meegemaakt, maar wat me nog steeds diep raakt.Ook dit wou ik een plek geven.
U begrijpt het al: dood is niet voor niks een terugkerend thema in mijn werk. Als ik los ging zou deze Tori eigenlijk alleen maar over ziek worden en doodgaan gaan.
Maar toen ik opeens besefte dat ik in de kern vooral voeling had met het meisje van elf dat ik toen was, en eigenlijk deep down nog steeds ben, werd de vorm en de titel van mijn tori geboren: Mams, Paps en de kinderen.
Een tori die verhaalt over het vermogen van het kind in ons allemaal met dit soort situaties om te gaan.
Misschien klink ik nu wat stichtelijk - I love it! smile - maar ik heb dan ook niet het vermogen van Irma om dit soort dingen aards te beschrijven. Daar heb ik Irma voor.
Maar ik kan wel bloggen.
En omdat de Tori uitverkocht was en zoveel andere mensen toch willen weten wat er precies heeft plaatsgevonden wil ik hier online jullie een en ander mee laten beleven de komende dagen. Volg de updates in deze post dus af en toe en dan zie je het!
De foto's die ik ga publiceren zijn allen van de hand van JEAN VAN LINGEN.
De tekeningen zijn van de hand van KEES DE GROOT VAN EMBDEN.
Alle andere performances zal ik met naam en toenaam toelichten.
'Njoy...
Op de eerste zondag van oktober 2009 mocht ik een 'Tori' doen voor MC. Dat is een eer, want dan mag je als maker het thema bepalen en mensen die je bewondert uitnodigen. Mede omdat het de eerste zondag van oktober was, maar ook omdat ik ben wie ik ben, en doe wat ik doe en ook omdat ik toch vooral haar bewonder - knipoog, maar wel waar- ,
liet ik het thema van mijn Tori bepalen door de bron van mijn noodzaak tot verhalen vertellen: het ziek worden en het doodgaan van mijn hartsmoeder. Ondanks dat zij dood is, blijft ze de inspiratiebron voor veel verhalen en voel ik dat ze bij me is.
Zonder het publiek al te veel op te willen dringen met mijn spirituele beleving wilde ik dit gevoel toch ook graag een plek geven. Daarom vroeg ik mijn zielsmoeder uit Hengelo als gast, het medium Irma Kamp. Een vrouw die contact heeft met 'boven' maar dat als geen ander aards weet te verwoorden.
Door mijn liefste vriendinnen herbeleef ik het ziek worden van ouders en hun doodgaan. Iets wat ik lang geleden al heb meegemaakt, maar wat me nog steeds diep raakt.Ook dit wou ik een plek geven.
U begrijpt het al: dood is niet voor niks een terugkerend thema in mijn werk. Als ik los ging zou deze Tori eigenlijk alleen maar over ziek worden en doodgaan gaan.
Maar toen ik opeens besefte dat ik in de kern vooral voeling had met het meisje van elf dat ik toen was, en eigenlijk deep down nog steeds ben, werd de vorm en de titel van mijn tori geboren: Mams, Paps en de kinderen.
Een tori die verhaalt over het vermogen van het kind in ons allemaal met dit soort situaties om te gaan.
Misschien klink ik nu wat stichtelijk - I love it! smile - maar ik heb dan ook niet het vermogen van Irma om dit soort dingen aards te beschrijven. Daar heb ik Irma voor.
Maar ik kan wel bloggen.
En omdat de Tori uitverkocht was en zoveel andere mensen toch willen weten wat er precies heeft plaatsgevonden wil ik hier online jullie een en ander mee laten beleven de komende dagen. Volg de updates in deze post dus af en toe en dan zie je het!
De foto's die ik ga publiceren zijn allen van de hand van JEAN VAN LINGEN.
De tekeningen zijn van de hand van KEES DE GROOT VAN EMBDEN.
Alle andere performances zal ik met naam en toenaam toelichten.
'Njoy...
THE NEW ME
Speurend naar het juiste kledingstuk stuit ik op een minirokje dat zo kort is dat het meer op een riem lijkt. Ik heb twee van zulke rokjes en ik draag ze altijd met panty's. Niet omdat ik preuts ben, maar ik draag nooit minirokjes met blote benen.
Maar nadat ik 10 dagen in bikini heb geleefd op de Griekse wateren, alle zeilen heb laten vieren eb aan het roer van mijn (en andermans) leven ben gaan staan, voelen kleren vreemd aan mijn lijf. Eigenlijk wil ik bloot de straat op lopen. Dus wat let me?
Tja... De ogen van de hele stad bijvoorbeeld?
Maar the new me denkt er anders over.
The new me trekt met kloppend hart het ding over mijn blote benen heen. Ik draai me om en zie dat het kleinood net tot onder mijn billen komt... Twijfel, getob. Hier kan geen string onder. Dit vraagt om een oma-onderbroek. Lekker pech voor degene die onder mijn rok wil gluren...
Dan draai ik me nog een keer om en dan zie ik het. Het slaat keihard in mijn gezicht: vlak boven de holte van mijn rechterknie vormen zich blauwe aders met rode streepjes.
Het is zover, ik krijg mijn eerste spatader!
Alsof mijn eerste grijze haar, mijn eerste baardhaar en eerste rimpel al niet genoeg waren. Als een hond geslagen, zijg ik neer.
Maar the new me laat zich niet kisten. Hier fiets ik. Al Green op de iPod:"Here I am baby, come and take me".
En of het nou door Al Green komt of door het rokje: de wereld is compleet anders in een minirok met blote benen. Op de kade krijgt een moslima bijna een toeval bij de aanblik ervan.
Op de Zeeburgerdijk houden drie jongemannen schreeuwend, juichend een A4-tje in de lucht. Ik haal een dopje uit mijn oor en hoor de boodschap die er bij hoort: "Tien, tien, tien!" Ik krijg het er warm van en tracht het gevlei te vergoeilijken door naar mijn spatader te wijzen, maar de jongens houden vol met een kracht die alleen jonge mannen eigen is.
Het park in, de dijk op. Een binnenvaartschip toetert. En nog een.
Ik gooi mijn haren in de wind en trap vol goede moed de Nesciobrug op. Lekker peuh. You won't see nothing but mijn oma-onderbroek met bloemekes.
Daar ga ik dan.
Voor misschien wel de allerlaatste keer in een minirok MET blote benen.
Had ik dit maar veel eerder gedaan...
Maar nadat ik 10 dagen in bikini heb geleefd op de Griekse wateren, alle zeilen heb laten vieren eb aan het roer van mijn (en andermans) leven ben gaan staan, voelen kleren vreemd aan mijn lijf. Eigenlijk wil ik bloot de straat op lopen. Dus wat let me?
Tja... De ogen van de hele stad bijvoorbeeld?
Maar the new me denkt er anders over.
The new me trekt met kloppend hart het ding over mijn blote benen heen. Ik draai me om en zie dat het kleinood net tot onder mijn billen komt... Twijfel, getob. Hier kan geen string onder. Dit vraagt om een oma-onderbroek. Lekker pech voor degene die onder mijn rok wil gluren...
Dan draai ik me nog een keer om en dan zie ik het. Het slaat keihard in mijn gezicht: vlak boven de holte van mijn rechterknie vormen zich blauwe aders met rode streepjes.
Het is zover, ik krijg mijn eerste spatader!
Alsof mijn eerste grijze haar, mijn eerste baardhaar en eerste rimpel al niet genoeg waren. Als een hond geslagen, zijg ik neer.
Maar the new me laat zich niet kisten. Hier fiets ik. Al Green op de iPod:"Here I am baby, come and take me".
En of het nou door Al Green komt of door het rokje: de wereld is compleet anders in een minirok met blote benen. Op de kade krijgt een moslima bijna een toeval bij de aanblik ervan.
Op de Zeeburgerdijk houden drie jongemannen schreeuwend, juichend een A4-tje in de lucht. Ik haal een dopje uit mijn oor en hoor de boodschap die er bij hoort: "Tien, tien, tien!" Ik krijg het er warm van en tracht het gevlei te vergoeilijken door naar mijn spatader te wijzen, maar de jongens houden vol met een kracht die alleen jonge mannen eigen is.
Het park in, de dijk op. Een binnenvaartschip toetert. En nog een.Ik gooi mijn haren in de wind en trap vol goede moed de Nesciobrug op. Lekker peuh. You won't see nothing but mijn oma-onderbroek met bloemekes.
Daar ga ik dan.
Voor misschien wel de allerlaatste keer in een minirok MET blote benen.
Had ik dit maar veel eerder gedaan...
KOSMISCHE LIJNEN EN DUIKELAARS
Nicky aan de lijn over de lover. Ze wil weten waar ze aan toe is, en wat hij wil. Ze zegt:" Houdt hij me nou aan het lijntje? Of heeft ie gewoon tijd nodig?" Ik antwoord dat het ene soms heel erg te maken heeft met het andere.
En dan - geloof het of niet - loopt de man in kwestie zomaar mijn beeld in, hier en nu, terwijl ik met haar bel. Ik hier, op de eilanden. Zij daar, in West. Hij woont ook in West geloof ik, dus wat doet hij in mijn territorium? Nicky kan het bijna niet geloven, betwijfelt mijn herkenningsvermogen, zegt dat ik hem nog nooit live gezien heb, toch?
Maar ik herken deze man uit duizenden van al haar foto's. Het is 'm, c'est lui.
Ik knik bedeesd gedag. Hij knikt enthousiast terug. Zie je nou wel?
Ik en mijn andere vriendinnetjes hebben een soort theorie dat als je heel erg met elkaar bezig bent, dat kosmisch verbonden is. Het ene staat nooit helemaal los van het andere.
Heel erg bezig zijn met die ander, is voor hem/haar voelbaar en wederkerend. Het voedt elkaar onlosmakelijk. Ik geef toe dat dit wel een heel extreem voorval is, maar ik herken het wel. Als ik aan mijn verloren lief denk, duikt hij altijd op. Als een duikelaar.
Zoiets als het beeld van de touwtjes op de kermis. Daar kon je dan aan trekken en dan kwam er een cadeautje.
Nicky: "Ik trek al ruim een jaar. Wanneer komt er een cadeautje?"
Aansteller.
IK WAS AL
En daar sta ik dan.
En word opnieuw verliefd in een walhalla van inspiratie.
Isaac Israels dit keer. Plek des onheils: Kroller Muller.
Of word ik nou blij omdat ik mezelf zie? (de essentie van sommige verliefdheden)
Sommige dingen weet je al lang.
Nog lang voordat je in 1993 in de Nes gaat werken, nog lang voordat je jezelf Neske noemt.
Nog lang voordat je je eerste voet in Amsterdam zet.
Je weet dat je er thuis hoort. En niet louter alleen omdat je vader daar woont, of omdat je er verwekt bent.
En dan...
Op een dag...
zie je zo'n schilderij uit de jaren weet ik veel en wordt het bevestigd.
Daar sta ik dan.
Toen al.
(afbeelding Cafe Chantant in de Nes - Isaac Israels, 1893)
En word opnieuw verliefd in een walhalla van inspiratie.
Isaac Israels dit keer. Plek des onheils: Kroller Muller.
Of word ik nou blij omdat ik mezelf zie? (de essentie van sommige verliefdheden)
Sommige dingen weet je al lang.
Nog lang voordat je in 1993 in de Nes gaat werken, nog lang voordat je jezelf Neske noemt.
Nog lang voordat je je eerste voet in Amsterdam zet.
Je weet dat je er thuis hoort. En niet louter alleen omdat je vader daar woont, of omdat je er verwekt bent.
En dan...
Op een dag...
zie je zo'n schilderij uit de jaren weet ik veel en wordt het bevestigd.
Daar sta ik dan.
Toen al.
(afbeelding Cafe Chantant in de Nes - Isaac Israels, 1893)
Abonneren op:
Posts (Atom)