Home is where the heart is.

mijn website is

2011-10-08T00:54:00.000+02:00

www.neskebeks.nl

STRAKS...

2011-03-03T16:52:00.000+01:00

Vandaag 3 maart
gaat mijn nieuwe website eindelijk online...

Zo fijn!

grt
Neske

de laatste blog

2011-02-07T22:44:00.003+01:00

Er is niet zoveel interessants te melden over het ontwikkelen van een nieuwe website.
Maar hij komt.
En weliswaar op de winkeldag van de liefde: Valentijnsdag.

STORYTELLING
CONNECTING
COACHING

dat is wat ik doe.
In die volgorde.

Please, be my Valentine.

Smak

de laatste blog

2010-12-27T15:33:00.004+01:00

Ik stond bovenaan de vliegtuigtrap en ademde de warme lucht in. Ietwat op mijn hoede was ik. Niet zonder reden. Voorzichtig doch gretig daalde ik af.
Haast om die grond die zo heilig voor me voelt, ten volle aan te raken wellicht : 30 seconden later lag ik onderaan de trap. Met een gebroken klomp, en wonder boven wonder geen gebroken voet...
The island makes me humble. Ze zet me telkens met mijn twee voeten op de grond.
Geeft me alles wat ik nodig heb, maar fluit me meedogenloos terug als ik te veel wil.
Ibiza et Moi.
Moi et Ibiza. Een liefdesverhaal zonder begin, zonder eind. Zoiets is het geloof ik.

Nee ik ben niet een van die mensen die pillenslikkend, partypoopend de Pacha, Space of
watdanook afstroopt. Ben twee keer in Pacha geweest, en dat waren niet bepaald mijn hoogtepunten hier. Wat mij hier brengt, telkens weer, is die onverklaarbare kracht die het eiland kenmerkt: ze versterkt de dingen, ze vergroot ze.
Ik ben hier rustiger dan thuis. Veel meer één met de natuur.
En ik schrijf hier beter, vorig jaar met een discipline die zich kon meten met die van een topsporter.
Home is where the heart is.
En mijn hart is definitely hier.
Al drie jaar lang.

Vorige zaterdag stond ik weer boven aan die vliegtuigtrap.
Mijn bankpasje viel.
Ik was meteen op mijn hoede, want ik wist nog maar al te goed dat ik dat de vorige keer hier was verloren. En de paniek die dat bij me had teweeg gebracht stond me even helder voor ogen. Dus ik raapte het pasje op en stopte het zorgvuldig weg.
Heel voorzichtig daalde ik de trap af.
Ik ken de verhalen van de werking van het eiland. Mensen die keer op keer het vliegtuig missen. De flow die je voelt, als het eiland je opneemt.
De tegenslagen als het eiland besluit dat ze je niet meer moet, dat je er vanaf moet.
Ik zou mijn lot niet tarten!

Zonder te vallen bereikte ik de bagageband, en als een heuse local stapte ik in 'mijn' Micra, het witte karretje waarin ik altijd rondscheur als ik hier ben, en die een vriendin een dag eerder op de parkeerplaats voor me had achtergelaten.
En vanaf toen weet ik niet meer, waar ik mijn voorzichtigheid liet varen. Of waar de overmoed zijn intrede deed. Wel dat de volgende ochtend bleek dat ik mijn beide bankpassen kwijt was. Ik had ervan geleerd bleek. Was minder in paniek dan de vorige keer. En accepteerde dat het eiland me weer eens terecht wees.
Begreep dat ik meer orde leren moet.
Later die middag vond ik de pasjes onderin mijn See Buy Fly tas.
Niet bepaald spiritueel dus. Maar toch...

de laatste blog

2010-12-20T00:21:00.003+01:00

Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.Ik moet mijn boek afschrijven.
Dus even maar niet bloggen.
Ik moet mijn boek afschrijven.

de laatste blog

2010-12-06T14:06:00.005+01:00

Voelen, is mijn grootste talent.
Het is een genot om dat steeds beter, steeds helderder te voelen.
Maar het zit me soms ook in de weg.
Dan zit ik in de woonkamer, en dan voelt iets niet lekker.
En dan weet ik niet waarom.
Dan moet alles weer anders.
Of niet?
Zit het in mijn hoofd?

En aangezien er niemand is de hamer uit mijn hand komt trekken, of de bezem, of de mop, begin ik dan maar weer.
Meestal begint de verandering in mijn hoofd.
Dan begint die ene muur te jeuken, te trekken en te zeuren. Te wit. Te zus. Te zo.

En zonder dat ik het kan tegenhouden begint dat stemmetje in mijn hoofd me te vertellen dat ik echt veel gelukkiger word als ik nou maar die poster van Toneelgroep Maastricht ophang, en die foto's van wijlen mijn Afrikaanse oma. En als ik dan toch bezig ben, meteen ook maar die foto's van op het strand toen ik zo in- en ingelukkig was.
En dan, vaak meteen daaropvolgend, is er plots het grote hikken. Het er tegenaan hikken als een lange masochistische weg die blijkbaar nodig is om mijn ledematen werkelijk in beweging te krijgen...

Na al die jaren, vraag ik me af: 'Waarom?'
Ik ken mezelf ondertussen wel zo goed, dat ik weet dat ik er indeed gelukkiger van word! Waarom doe ik het dan niet meteen, stante pede, direct?
Waarom steeds dat lange hikken eerst? Is dat misschien nodig om het geluk dat de muur me straks geeft, nog groter te maken?
Een antwoord heb ik niet. Het enige wat ik doen kan, is het lijden stoppen. Nu.
Facebook uit. Boek aan de kant. Hamer, plakband, potlood, stift.
Even wat posten op een echte wall.

de laatste blog

2010-12-03T12:30:00.003+01:00

'Mag ik je huis zien?'
Nog voor ik ja of nee kan zeggen raast het kleine vrouwtje als een bezetene door mijn hart, lijf en leden heen.
'Het is een troep hoor!' Alsof ze dat zelf niet ziet.
Zonder schroom trekt ze alle deuren open en neust ze in kamers, kasten, bedden.
Ik kan de wasmand nog net op tijd veilig stellen.
Ik laat haar gelaten haar gang gaan en probeer mezelf te kalmeren met een kopje thee met een flinke scheut gemberbier. Adem in. Adem uit. Ieder zijn gewoonte, ieder zijn gewoonte, herhaal ik als ware het een mantra. Ieder zijn gewoonte. Adem uit. Adem in.

Een heel Hollandse gewoonte is het, waar ik na 20 jaar integratie nog steeds niet aan kan wennen.
Wij Belgen doen dit niet.
Wij vinden het onbeleefd zelfs.
Maar hier in Holland is het een algemene code, lijkt het.
Laatst vroeg een volstrekt vreemde man me bij binnenkomst of het mocht. Of hij het zien mocht. Nou, voor mij voelde het bijna alsof ik als 7-jarige weer bij die vreemde schooldokter stond die me ter infomatie meedeelde dat hij in mijn slipje ging kijken.
Geen eigen inbreng mogelijk.
Maar ik ben geen 7 meer.
'Nee.' zei ik. En ik zag de vreemde schrikken alsof ik hem zonet bekend had dat ik een stiekeme seriemoordenaar was.
Jammer dan.

Gisteren vroeg een ex het, en ik - die de smaak na de vorige 'nee' te pakken had - zei breed glimlachend: 'Nee.' En ik bleef erbij.
En vanaf nu doe ik het vaker. Ik laat mijn huis alleen nog maar zien als ik het echt zelf wil. En niet omdat het een Hollandse gewoonte is, en ik me zogenaamd moet aanpassen.

Mijn slaapkamer is my private dome. Niet iedereen hoeft te weten in wat voor atmosfeer ik mijn meest intieme dromen beleef, uitvoer of er over mijmer.
Niet iedereen hoeft alles van mij te zien.
Ik laat van nature al zoveel zien op podia, als schrijvend, al verschijnend in het openbaar en op Facebook Genoeg vind ik.
Dus vanaf nu bent u gewaarschuwd. Ik laat het alleen zien als ik het echt wil.
U zult zich blijvend tevreden moeten stellen met de publiek toegankelijke ruimtes in mijn woonst. En U zult moeten gissen naar hoe en wat en wie er in mijn slaapkamer opgesloten zit...
Alvast bedankt voor het (on)begrip.

[photography by Nigel]

de laatste blog

2010-11-25T13:43:00.005+01:00

Presentatrice worden is iets wat ik eigenlijk nooit geambieerd heb.
Zangeres, schrijfster, actrice... misschien droomde ik zelfs een blauwe maandag van een heuse danscarrière, maar presentatrice? Neen.
Toch word ik veelvuldig gevraagd in die hoedanigheid. En waar ik me er vroeger nog wel druk om kon maken, of geïmponeerd was door ministers, burgemeesters en grote regisseurs die ik in die hoedanigheid moest ondervragen, merk ik dat ik de laatste tijd steeds meer relaxed ben.
Zo ook vorige week, toen ik de Nacht van de Wijkaanpak mocht presenteren en Eberhard van der Laan opeens naast me op het podium stond.
Eberhard is mijn overbuurman.
Vanaf de plek waar ik nu zit te schrijven kan ik zijn raam zien.
De afstand tussen Eberhard en mij is groot. Niet onoverbrugbaar, want we hebben een verbindingsdam die mij, als ik dat zou willen, zo bij Eberhard brengt.
Eberhard woont ook hoger dan ik woon, maar dat is wel gepast vind ik, gezien zijn functie.
Hij is de burgemeester.
Ik niet.
Al zullen de meningen van sommige eilandbewoners hier daarover verschillen. Ik gedraag me namelijk soms wel als loco-burgemeester van mijn eiland, zeggen ze.
Maar ach, ze zeggen zoveel, de mensen.
Op het stadhuis schijnen ze Eberhard een bijnaam gegeven te hebben: Eber de Harde.
Ik vind Eberhard helemaal niet hard. Ik vind 'm heel aardig. En hij heeft een prachtig, diep mannelijk stemgeluid. En is daardoor ondanks dat hij niet knap is, toch aantrekkelijk.
Nou is dat misschien wel kort door de bocht om dat zomaar even te stellen na een korte, openbare ontmoeting. Maar toch is dat hoe ik hem ervaren heb.
En ik heb mensenkennis. Zeggen ze.

Ik vind het fijn dat Eberhard in onze buurt is blijven wonen in plaats van te verhuizen naar de ambtswoning op de gracht. Dat geeft toch een veilig gevoel vind ik, zo'n burgemeester in de wijk. Al was onze wijk al altijd zeer veilig hoor.
Dat heeft een reden werd me ooit door een anonieme bron verteld: in de 'kaasflat' boven Albert Heijn, wonen de Colombianen. En de Colombianen willen niet dat er enige shit in onze buurt gebeurt. Ze willen onze wijk absoluut vrijhouden van gedoe, zei die anonieme bron, zodat zij zelf rustig hun gang kunnen blijven gaan.
Nou wil het zo dat niemand in ons buurtcafé, iemand kent die in het kaasgebouw woont, en dat is hoogst verdacht. Dat is toch iets wat ons enige reden geeft om serieus te gaan geloven dat dat gebouw werkelijk bezet wordt door de Colombianen en hun laboratoria.
Soms staar ik naar de ramen, die nooit geopend zijn en waarachter ik nooit mensen zie, en dan slaat mijn fantasie op hol.
Soms kom ik een zwaarbesnorde Latino man tegen op het pleintje voor de Albert Heijn, en dan tril ik op mijn benen omdat het gerucht dan vleesgeworden lijkt.
Maar nu ik Eberhard ontmoet heb, maak ik me toch ernstige zorgen om zijn welzijn in dit door de Colombianen beheerste gebied.
Misschien moet ik hem waarschuwen.
Maar misschien ook beter van niet.
Want van sommige dingen - weet ik nu, uit ervaring - kan je beter niet op de hoogte zijn. Zeker niet als burgervader of -moeder.
Dag Eberhard. (ik zwaai vanaf een gepaste afstand). Da-ag! Tot in de Albert Heijn.

de laatste blog

2010-11-06T12:12:00.003+01:00

Geluk ligt in de kleinste hoekjes, schreef ik laatst nog. Of in ieder geval bedoelde ik dat. Een waarheid als een koe in dit grote huis, maar wat moet je dan met die overige honderd vierkante meters?
De voordeur van mijn huis lijkt een eigen leven te leiden.
Vorige week toen ik mijn geluk zat te koesteren, in een van mijn hoekjes, klapte de deur met een luide tik open. Alsof hij onverwacht bezoek aankondigde.
Mijn adem stokte in mijn keel, toen ik op de gang voetstappen hoorde. De hal van dit gebouw is zo immens groot, dat elke stapje klinkt als een reuzenstap. Ik ging boven aan de trap staan, niet goed wetend of ik het naderende onheil hartelijk welkom moest heten, dan wel een verhuisdoos op de kop moest gooien. De tien seconden die voorbij gingen, deden niet onder voor een B-kwaliteit horrorfilm. Mijn hart klopte in mijn neusgaten, toen ik plots een kleine hand zag verschijnen op de deurknop. En toen, aarzelend haast, keek een klein hoofdje om het hoekje naar boven. Een hoofdje van een vrouwtje dat ik wel eens had zien lopen in de buurt. Herkenbaar aan een immens zwart suikerspinkapsel dat volgens mij alleen bij elkaar te houden is met liters stijfsel, Elnett en 58 haarspeldjes.
"Zal ik de deur maar dicht doen?", vroeg ze.
"Nee", zei ik. En zij zei niks. Ze keek alleen maar naar boven, naar mij. En ondertussen hield ze haar hand op de deurknop.
En toen stonden we daar. Te wachten op wie de eerste stap zou zetten.

de laatste blog

2010-11-05T14:11:00.007+01:00

Amsterdam, vrijdag 4 november 2010

Het moet ergens in 1995 geweest zijn. Het was weer zo'n avond waarop ik na een echtelijk meningsverschil de deur keihard achter me had dichtgetrokken, de auto had gepakt en met piepende remmen was weggereden. Dat was wat mijn ex en ik altijd deden als we verstrikt raakten in onze meningsverschillen: wegrijden of wegrennen van elkaar. Met veel drama.
In dit geval bleek het constructief, want zo kwam het dat ik - weliswaar in een waas van tranen - mijn eiland vond.
Ik kan me het moment nog herinneren dat ik de eerste keer die verbindingsdam opreed. Er was nog geen witte brug. Het moet dus echt ergens eind 1995 geweest zijn. We sloegen nog met deuren want we hadden nog geen kind.
Ik weet nog dat ik de KNSM-laan opreed en het gebouw zag. Daar wil ik wonen dacht ik: het deed me denken aan een paleis.
Terug thuis die avond legden de ex en ik ons meningsverschil bij zoals we altijd deden, en nog moe van teveel passie, vertelde ik hem over het eiland dat ik gevonden had. Niet veel later spitten we met onze woonurgentie in de hand het woonkrantje door, en een paar maanden later betrokken we ons eerste huis op het Barcelonaplein.
Elke dag fietste ik meerdere keren langs het paleis, zoals ik het Kolhoff-gebouw stiekem bleef noemen. Dat grote bruine gebouw met de immense houten deuren, waar ik zo graag wou wonen.
Een maand geleden ben ik hier eindelijk ingetrokken.
A dream coming true?
Maar wat ik ook doe, het lukt me nog niet helemaal om hier te aarden.
Je ergens thuis voelen. Hoe doe je dat?
Home is where the heart is, zeg ik altijd.
Maar waarom is het hier dan nog geen thuis?

Vanochtend bedacht ik me, dat ik wellicht maar 1 keuze heb.
Of ik loop er van weg, of ik ga het aan: ik "schrijf het aan"!
Want woorden zijn mijn wegen.
Via woorden lukt het me wellicht dichter bij het gevoel te komen dat ik nodig heb om hier gelukkkig te kunnen worden, te kunnen zijn.
Ik hoop het.

2010-11-05T09:10:00.010+01:00

2010-02-10T03:20:00.007+01:00

werktitel: blog 2: - door de wol, door de stekels -

De kleine egel die vanavond op het midden van de weg zat, leek niet van plan te wijken. Ook niet toen ik na enige twijfel uit mijn auto stapte en vermanend op ‘m afliep.
Meneertje waggelde gestaag naar de rand van de weg en hield zich daar voor dood. Alsof hij in het licht van mijn koplampen niet te zien zou zijn...
Ik aarzelde want sinds mijn stekelige ex-geliefde prompt een anale zucht onder mijn bloemig flanellen dekbed losliet, zingt in mijn achterhoofd de door de wol geverfde gedachte dat egels stankwolken kunnen produceren.
Pas in tweede instantie realiseer ik me dat ik een egel verwar met een stinkdier, en een stinkdier verwar met een man.

Ik verwar wel eens vaker dingen met elkaar. Dieren met mensen. Mensen met mannen (en omgekeerd). Mannen met engerds. En engerds met vrouwen. Nee, vrouwen zijn engerds, dat geef ik ruiterlijk toe. Vrouwen zijn de engste creeps of them all.
Ze verwaren nieuwe geliefden met oude geliefden, en oude geliefden met nieuwe geliefden.
Zo had ik eens een keer...
Ach laat maar. Wat gaat het u ook aan?
Maar zegt deze avond-anekdote nou meer over het gemiddelde brein van een egel dan over het mijne
Soit...
Ik siste als een kat, wat weinig indruk op de egel leek te maken.
Vervolgens stampte ik met mijn voeten op de macadam, zoals ik heksen wel eens vaker heb zien doen.
En toen besloot hij de wijste te zijn, en koos het hazenpad.
Ik stapte weer mijn auto in, en bracht de hele verdere avond in twijfel en verwarring door. Want hoe kon ik nou zo zeker weten dat het een mannetje was?

werktitel: blog 1 : - Ibizenco -

2010-01-15T21:59:00.007+01:00

Die ochtend was hij zoals elke ochtend opgestaan om vier uur in de ochtend of kan je dat beter de nacht noemen?
Hij had zoals gewoonlijk koffie gezet. Hij had een snee brood afgesneden en pas na die eerste snee gezien dat het brood tot diep in de kern beschimmeld was. Het was al te laat geweest om het brood weer uit te spugen, dus hij had zich er niet aan gestoord en had met appetijt gekauwd en doorgeslikt. Er waren hele volkeren die voornamelijk op schimmels leefden. De Fransen bijvoorbeeld. Die deden wel alsof het ze om de kaas ging, maar als je ze wat langer en nauwkeuriger probeerde te doorgronden, wist je dat het ze voornamelijk om de schimmel ging, met een beetje kaas erdoorheen.
Hij was een echte Ibizenco, een visser uit een oud Spaans vissersgeslacht.
Een geslacht zonder veel gedoe, met zonder problemen zeg maar. Hij was de eerste generatie met een dilemma.
En zijn dilemma was dat hij vegetarisch was.
Omdat zijn familie de traditie hoog in het vaandel droeg was hij vooral erg druk met te voldoen aan alle verwachtingen die men van hem had, en dat waren er heel wat, geloof me.
Misschien was het daarom dat hij er die ochtend zijn buik vol van had.
Wellicht was het daarom dat hij het niet meer zag zitten op zee.
De vrijheid lonkte, en ondanks dat hij drommels goed wist dat hij die vrijheid niet in bed zou vinden, sloot hij de luiken weer, nam een aanloop door de kamer en sprong weer terug zijn bed in.
Hij trok zijn deken over zijn hoofd en kroop diep en ver weg, zo diep en ver als hij kon kruipen in zijn bed.
Toen hij klein was had hij er een spelletje van gemaakt.
Hij had zich voorgesteld dat het warme hol onder de deken de buik van zijn moeder was geweest. Hij had zijn ogen gesloten en met open mond in en uit geademd. Hij had de warme lucht die zijn lichaam verliet tegen de deken voelen terugslaan naar zijn neus, alsof het een warme luchtstroom was die tegen de baarmoederwand aanketste en weer terug wilde in zijn lijf. Zijn mond in, zijn luchtpijp door, om ergens bij de longen uiteen te vallen in stoffen die hij nodig had, en niet.
Hij ademde hard en snel, en net zoals vroeger leek zijn holletje per ademhaling warmer te worden.
“Eres mi calentador”, had zijn moeder hem altijd gezegd. Het rijmde op matador, en hij was ook een kacheltje.

Opeens was het hem te warm. Net zoals wanneer hij bij het duiken iets te lang onder water was gebleven, dook hij op vanonder de dekens en hapte naar adem.
De fluorescerende streepjes en cijfers op de pistachegroene wekker die hij van zijn moeder had gekregen vertelden hem dat het ondertussen al vier voor halfvijf was. Als hij niet geschorst wilde worden had hij nog vier minuten de tijd om van zijn bed naar de haven te komen. Hij wist uit ervaring dat hij dat kon redden, als hij wilde.
Maar dat was het probleem.
Hij wilde niet meer.
Hij trok de deken nog verder over zijn hoofd heen en zonk.
Dieper dan hij ooit eerder in zijn leven gezonken was.
(to be continued -(but not here))

Mams Paps en de kinderen, TORI DEEL VIER

2009-11-17T10:06:00.021+01:00

Mensen die me heel goed kennen, weten hoe belangrijk het spirituele voor me is.
Zonder het te benoemen vaak.
Ik schrijf er haast nooit over, terwijl het een heel belangrijke plek inneemt in mijn leven.
In de Tori wou ik dat in twee vormen een plek geven. Vanaf het begin wist ik dat ik percussie wilde. En niet van zomaar iemand, maar van Ifor Baynes. Percussieve klanken die als water overal doorheen stromen, verbinden en scheiden. Kloppend als een hart soms, dan weer kabbelend als een beekje. En terwijl ik het opschrijf vind ik het meteen cliché klinken. Maar als je het hoort, begrijp je het.

En ten tweede wist ik dat ik Irma wilde.
Irma Kamp uit Hengelo, is een heel bijzondere vrouw die ik via een goede vriendin jaren geleden ontmoet heb. Irma heeft contact met 'boven'.
Dat 'boven' is iets wat moeilijk te omschrijven of te begrijpen valt als je er niet in gelooft. Als je er wel in gelooft - zoals ik - is het peanuts.
Alhoewel... Het is fijn dat ik iemand als Irma om me heen heb, die de dingen in het juiste perspectief weet te plaatsen. Irma combineert haar bijzondere gave met een aardsheid die ik herken en waar we samen om kunnen lachen. Ze is niet snel onder de indruk van 'boven', maar vaak wel van 'aardse' dingen zoals mooie en exclusieve dingen.
Ik ken ook niemand die zoveel elektrische apparaten heeft als Irma - iets waar ik haar graag mee plaag. "Irma, wat is dit nou weer? Is dit voor de connectie met boven?" plaag ik dan. Blijkt het thuistap te zijn...
Toen Irma mij voor het eerst ontmoette, sloeg ze de hand voor de mond en riep uit:"Mijn God, jij hebt heel veel levens gehad."
Ik werd er even verlegen van, maar vond het geen heel vreemde opmerking.
We schudden elkaars hand, en het contact was er. Tot op heden.
Af en toe, heb ik Irma nodig om de dingen in het juiste perspectief te zetten.
Bij deze Tori was het Jeffrey Spalburg die Irma interviewde, en haar in het juiste perspectief wist te zetten.

Oja. Voor deze Tori vond ik het veiliger Irma te vragen karakteranalyses te doen. Contact maken met de doden, vond ik zelf meer in de privésfeer passen. Ik vind niet dat je daar je publiek ongevraagd in moet betrekken. Wie dat wel wil, kan altijd de trein naar Hengelo nemen. Of check www.irmakamp.nl

Mams, Paps en de kinderen, TORI DEEL DRIE

2009-11-17T09:44:00.009+01:00

Met het mes op de keel
dwong ik Lucien Kembel
zijn gitaar voor een pen te verruilen.
Gelukkig kan ik het me permitteren. We zijn al jaren vrienden...
Achteraf waren we beiden blij.
Luciens tekst werd geperformed door Maarten van Hinte.

Nickerie, 1934
Siegfried Oscar Kembel SOK
2 kinderen
Mulo boekhouder
Muziek, Crickett

het enige kind van jouw vader en moeder, maar een van moeders vele kinderen
het enige kind dat kon leren je hebt ervoor moeten knokken. Het licht van de olielamp waarmee de kamer verlichte werd uitgeblazen door iemand die je toekomst misgunde,
Je vertrok, naar de stad, een mooie toekomst, een mooie baan, je had tenslotte gestudeerd, maar zelfs de stad was niet groot genoeg om je ambitie daar te houden, tweede vrouw, Amsterdam, bootreis, je was 26, 5 kinderen.
Nieuw land, nieuw leven, nieuw geven, nieuw voor even, age ain't nothing but a number, maar nummers tellen.

Paramaribo 1959,
Huwelijk
1960-1964 ;3 kinderen

Par-Ams 2 weken veel water, boot, veel muziek
Amsterdam, 1964
GGD
1965-1969: 3 kinderen
eerste Oosterparkstraat
Ezel
Spalburg
Muziek

1980
Hartaanval
Ziek, stress
Muziek; klassiek, merengue, soul, pop mix- tapes

1980-1982
zwak, muziek, pannenkoeken
karbonade droog gebakken, witbrood, sokken, muziek soul, pop, klassiek

1986
NUziek, onduidelijk paar weken thuis, eindexamen mei,

1986 13 maart jarig 52, 15 maart 52 en dood.
je wilde iets zeggen, je ogen deden het, begeleid door een stilte die de ruimte vulde,
veters ! die was je vergeten. Je ogen vertelden wat je lichaam al wist, maar wat je mond niet kon zeggen. In stijl tot het einde. Metaphor for a mystic moment.

Nooit depressief, verdrietig, of boos, alles lachte je weg, of niet ?
Deed jij het voor mij of omdat het moest ? had je een keus
There is a light that will never go out, there is a light that will never go out

Ik pakte je sokken, het leven nam S.O.K, mijn dochter doet wat ik deed, en lacht als ik haar vertel dat ik hetzelfde deed toen ik jonger was, If you don’t know me by now

44
Muziek; jazz, hiphop, rock

Bijna daar.

MAMS. PAPS EN DE KINDEREN DEEL 2

2009-10-28T15:46:00.010+01:00

Ik open de Tori en vertel waar het vertellen van verhalen (tori's) voor mij begint.
Een verhaal in de trant van de vorige blog zeg maar, en ik introduceer mijn gasten en vertel waarom ik ze gevraagd heb om mee te doen. Als laatste roep ik Nadhira van 13 naar voren, een van de 3 kinderen die meedoen vandaag. Mijn eigen kind bedankte voor de eer. En Uma van Marjorie en Maarten had andere verplichtingen. Maar Nadhira twijfelde geen moment nadat ik haar vroeg.
De vriendschap met haar vader begon voor mij toen haar moeder op het punt van bevallen stond. Symbolischer kan haast niet.

De vorm die ik voor vanmiddag heb gekozen, spreekt voor zich: een kind vertelt het verhaal van een volwassene, een volwassene vertelt het verhaal van een kind.

Boven ons hoofd hangt de tijd. Nadhira zegt start en de tijd begint af te tellen. We hebben een uur.

Ik begin te vertellen:"Het was een zondag". Nadhira:"Het was de eerste zondag van oktober"
Gaandeweg neemt Nadhira (13) mijn verhaal over.

Fragment: "...Mijn broer en ik hebben een nieuw spel: Mama aan het janken maken. En je kunt het niet geloven hoe gemakkelijk dat is!
: Gevoelige onderwerpen, Spoorloos op tv, Smartlappen zingen en dan tellen we af.
9,8,7,6,5,4 jaaaaaa!!! Mama jankt. En als we heel goed op dreef zijn, jankt ze al bij zeven!"
Het publiek lacht.
Nadhira eindigt met: En terwijl ik ouder word, word jij jonger. jonger...jonger....

En het filmpje met het prachtige Grootje van beeldend kunstenaar Mieke Werners begint.

www.miekewerners.nl

met dank aan Hilde Labadie en Stephane Kaas

MC TORI MAMS, PAPS EN DE KINDEREN ONLINE!

2009-10-25T13:31:00.009+01:00

Op de eerste zondag van oktober 1983 werd mijn pleeg- en hartsmoeder - Anny van Ham, mijn eerste grote liefde - ernstig ziek. Negen jaar later, op 26 februari 1991 overleed ze. Twee gebeurtenissen die me diep geraakt hebben, maar die ook maken dat ik nu ben wie ik ben, en doe wat ik doe.

Op de eerste zondag van oktober 2009 mocht ik een 'Tori' doen voor MC. Dat is een eer, want dan mag je als maker het thema bepalen en mensen die je bewondert uitnodigen. Mede omdat het de eerste zondag van oktober was, maar ook omdat ik ben wie ik ben, en doe wat ik doe en ook omdat ik toch vooral haar bewonder - knipoog, maar wel waar- ,
liet ik het thema van mijn Tori bepalen door de bron van mijn noodzaak tot verhalen vertellen: het ziek worden en het doodgaan van mijn hartsmoeder. Ondanks dat zij dood is, blijft ze de inspiratiebron voor veel verhalen en voel ik dat ze bij me is.
Zonder het publiek al te veel op te willen dringen met mijn spirituele beleving wilde ik dit gevoel toch ook graag een plek geven. Daarom vroeg ik mijn zielsmoeder uit Hengelo als gast, het medium Irma Kamp. Een vrouw die contact heeft met 'boven' maar dat als geen ander aards weet te verwoorden.
Door mijn liefste vriendinnen herbeleef ik het ziek worden van ouders en hun doodgaan. Iets wat ik lang geleden al heb meegemaakt, maar wat me nog steeds diep raakt.Ook dit wou ik een plek geven.
U begrijpt het al: dood is niet voor niks een terugkerend thema in mijn werk. Als ik los ging zou deze Tori eigenlijk alleen maar over ziek worden en doodgaan gaan.

Maar toen ik opeens besefte dat ik in de kern vooral voeling had met het meisje van elf dat ik toen was, en eigenlijk deep down nog steeds ben, werd de vorm en de titel van mijn tori geboren: Mams, Paps en de kinderen.
Een tori die verhaalt over het vermogen van het kind in ons allemaal met dit soort situaties om te gaan.

Misschien klink ik nu wat stichtelijk - I love it! smile - maar ik heb dan ook niet het vermogen van Irma om dit soort dingen aards te beschrijven. Daar heb ik Irma voor.

Maar ik kan wel bloggen.
En omdat de Tori uitverkocht was en zoveel andere mensen toch willen weten wat er precies heeft plaatsgevonden wil ik hier online jullie een en ander mee laten beleven de komende dagen. Volg de updates in deze post dus af en toe en dan zie je het!

De foto's die ik ga publiceren zijn allen van de hand van JEAN VAN LINGEN.
De tekeningen zijn van de hand van KEES DE GROOT VAN EMBDEN.

Alle andere performances zal ik met naam en toenaam toelichten.

'Njoy...

THE NEW ME

2009-10-12T13:31:00.008+02:00

Speurend naar het juiste kledingstuk stuit ik op een minirokje dat zo kort is dat het meer op een riem lijkt. Ik heb twee van zulke rokjes en ik draag ze altijd met panty's. Niet omdat ik preuts ben, maar ik draag nooit minirokjes met blote benen.
Maar nadat ik 10 dagen in bikini heb geleefd op de Griekse wateren, alle zeilen heb laten vieren eb aan het roer van mijn (en andermans) leven ben gaan staan, voelen kleren vreemd aan mijn lijf. Eigenlijk wil ik bloot de straat op lopen. Dus wat let me?
Tja... De ogen van de hele stad bijvoorbeeld?
Maar the new me denkt er anders over.
The new me trekt met kloppend hart het ding over mijn blote benen heen. Ik draai me om en zie dat het kleinood net tot onder mijn billen komt... Twijfel, getob. Hier kan geen string onder. Dit vraagt om een oma-onderbroek. Lekker pech voor degene die onder mijn rok wil gluren...
Dan draai ik me nog een keer om en dan zie ik het. Het slaat keihard in mijn gezicht: vlak boven de holte van mijn rechterknie vormen zich blauwe aders met rode streepjes.

Het is zover, ik krijg mijn eerste spatader!
Alsof mijn eerste grijze haar, mijn eerste baardhaar en eerste rimpel al niet genoeg waren. Als een hond geslagen, zijg ik neer.
Maar the new me laat zich niet kisten. Hier fiets ik. Al Green op de iPod:"Here I am baby, come and take me".
En of het nou door Al Green komt of door het rokje: de wereld is compleet anders in een minirok met blote benen. Op de kade krijgt een moslima bijna een toeval bij de aanblik ervan.
Op de Zeeburgerdijk houden drie jongemannen schreeuwend, juichend een A4-tje in de lucht. Ik haal een dopje uit mijn oor en hoor de boodschap die er bij hoort: "Tien, tien, tien!" Ik krijg het er warm van en tracht het gevlei te vergoeilijken door naar mijn spatader te wijzen, maar de jongens houden vol met een kracht die alleen jonge mannen eigen is.

Het park in, de dijk op. Een binnenvaartschip toetert. En nog een.
Ik gooi mijn haren in de wind en trap vol goede moed de Nesciobrug op. Lekker peuh. You won't see nothing but mijn oma-onderbroek met bloemekes.
Daar ga ik dan.

Voor misschien wel de allerlaatste keer in een minirok MET blote benen.
Had ik dit maar veel eerder gedaan...

KOSMISCHE LIJNEN EN DUIKELAARS

2009-09-27T22:52:00.004+02:00

Nicky aan de lijn over de lover. Ze wil weten waar ze aan toe is, en wat hij wil. Ze zegt:" Houdt hij me nou aan het lijntje? Of heeft ie gewoon tijd nodig?" Ik antwoord dat het ene soms heel erg te maken heeft met het andere.
En dan - geloof het of niet - loopt de man in kwestie zomaar mijn beeld in, hier en nu, terwijl ik met haar bel. Ik hier, op de eilanden. Zij daar, in West. Hij woont ook in West geloof ik, dus wat doet hij in mijn territorium? Nicky kan het bijna niet geloven, betwijfelt mijn herkenningsvermogen, zegt dat ik hem nog nooit live gezien heb, toch?
Maar ik herken deze man uit duizenden van al haar foto's. Het is 'm, c'est lui.
Ik knik bedeesd gedag. Hij knikt enthousiast terug. Zie je nou wel?

Ik en mijn andere vriendinnetjes hebben een soort theorie dat als je heel erg met elkaar bezig bent, dat kosmisch verbonden is. Het ene staat nooit helemaal los van het andere.
Heel erg bezig zijn met die ander, is voor hem/haar voelbaar en wederkerend. Het voedt elkaar onlosmakelijk. Ik geef toe dat dit wel een heel extreem voorval is, maar ik herken het wel. Als ik aan mijn verloren lief denk, duikt hij altijd op. Als een duikelaar.
Zoiets als het beeld van de touwtjes op de kermis. Daar kon je dan aan trekken en dan kwam er een cadeautje.

Nicky: "Ik trek al ruim een jaar. Wanneer komt er een cadeautje?"

Aansteller.

IK WAS AL

2009-09-21T00:14:00.007+02:00

En daar sta ik dan.
En word opnieuw verliefd in een walhalla van inspiratie.
Isaac Israels dit keer. Plek des onheils: Kroller Muller.
Of word ik nou blij omdat ik mezelf zie? (de essentie van sommige verliefdheden)

Sommige dingen weet je al lang.
Nog lang voordat je in 1993 in de Nes gaat werken, nog lang voordat je jezelf Neske noemt.
Nog lang voordat je je eerste voet in Amsterdam zet.
Je weet dat je er thuis hoort. En niet louter alleen omdat je vader daar woont, of omdat je er verwekt bent.

En dan...
Op een dag...
zie je zo'n schilderij uit de jaren weet ik veel en wordt het bevestigd.

Daar sta ik dan.

Toen al.

(afbeelding Cafe Chantant in de Nes - Isaac Israels, 1893)

THE BEAGLE, SPANNEND?

2009-09-13T23:50:00.009+02:00

Vanavond begon de Beagle bij de VPRO. Een reis in de voetsporen van Charles Darwin. Met een beetje geluk kan dat best wel mooie televisie worden, al zag het er vanavond flink wat braver en traditioneler uit dan pakweg een jaar geleden het plan was.
Toen werd ik benaderd met de vraag om eventueel mee te doen als de sidekick van Midas Dekkers. Ik had toen nog nooit gezeild en biologie was nooit echt mijn ding, maar het idee de wereld rond te zeilen benam me meteen de adem.
Enfin. Om een lang verhaal kort te maken: Midas Dekkers stapte uit het project, en ik werd niet de lady on board omdat ik - zoals vaker met dit soort benaderingen - 'het' niet werd. De leading lady werd de kleindochter van Darwin zelf, Sarah Darwin. Logische keus lijkt me, want kan dramatisch mooie televisie opleveren. En wellicht was ik - met mijn slechte punten voor biologie niet echt de gedroomde anchorlady voor dit project...
Maar toen ik me in Darwin en de Beagle verdiepte vond ik het vooral opmerkelijk hoe zwak deze 'grote geest van onze Westerse beschaving' in intermenselijke relaties bleek. En ronduit racistisch wat zijn beschouwingen op inheemse volkeren betreft. Al denk ik dat zo'n beetje iedereen in die tijd zo dacht. Maar Darwin ging ver...
Wie daar meer van wil weten lees “The Descent of Men, and the Selection in Relation to Sex”. Ik word daar erg boos om.
Fitzeroy, de kapitein van de Beagle, daarentegen vond ik zelf een interessant, menselijker figuur. Zijn beschouwingen zijn ook gepubliceerd, maar die heb ik zelf (nog) niet gelezen. Maar wat ik over hem kon vinden, sprak me aan. Al weet ik dat het dramatische aspect van zijn zelfmoord en diepgelovigheid daar ook in meespelen (er wordt gezegd dat hij er niet mee kon leven mee gewerkt te hebben aan de basis van de evolutietheorie).
Ik ben dan zelf ook benieuwd hoe dit aspect en zijn rol on board een plek krijgt binnen de reis. In eindredacteur Lex Runderkamp (al vanaf een vroeg stadium bij het project betrokken) meende ik een Fitzeroy-a-like type te herkennen. Vond hem eigenlijk de enige echte leading man cq lady on board vanavond. Sarah wou maar niet van het scherm afspatten. En dat is geen kinnesinne (wat een mooi Nederlands woord he), maar bij een moment bij grootvaders stoel, verwacht ik (Oernederlandse maar niets voor niets cliché): kippenvel!

Hoop wel dat het allemaal wat rauwer wordt, en wat meer VPRO signatuur (het halve Diogenes team werkt mee) en kleur krijgt (het was gister qua samenstelling nog witter dan de Darwin bemanning). Het Teleac-gehalte lag vanavond behoorlijk hoog en dat vind ik voor mijn zoon van 12 weliswaar interessant, maar wat mezelf betreft: dat ben ik ondanks de slechte cijfers voor biologie toch allang ontgroeid, vrees ik.

Maar soit. I'm positive. Vooralsnog.

HOOFDDOEKJES IN BELGIE

2009-09-04T10:43:00.006+02:00

Mijn oude landgenoten houden er van de eersten te zijn. Nou, 't is weer gelukt.
Het Koninklijk Atheneum in Antwerpen heeft per 1 september jl. het dragen van hooddoekjes verboden. Dertig leerlingen hebben zich in een andere school ingeschreven en een onbekend aantal anderen zijn niet meer komen opdagen. Ik luister Vlaamse radio omdat dat betere radio is, maar stond witheet koffie te zetten en te luisteren.
Tot een jaar of 15 geleden werden ik en mijn kornuiten op de nonnenschool nog gedwongen om blauwe rokken met 3 plooien voor en 3 plooien achter te dragen. Alles moest donkerblauw. Sokken en blouses moesten wit of lichtblauw. O wee gebeente als je een keer een witte haarband droeg, of probeerde een zwarte jas voor pikdonkerblauw door te laten gaan... En dan nu zeggen dat het niet gaat om de gestudeerde Moslima, maar om die arme schaapkes die van thuis uit gedwongen worden om die doek te dragen.
Ook de argumenten over oprukkend fundamentalisme in de wijk vind ik nergens op slaan. Alsof je dat uitroeit door de hoofddoeken van die grietjes van hun hoofden te rukken. Idioot gewoon! Ik zou het omzeilen door een hiphopmuts op mijn hoofd te zetten. Wat doen ze dan?
Het is dat een hoofddoek een elimineerbaar sein is van 'anders' zijn.
Mijn vel, mijn haar, mijn ogen zijn ook zo onmiskenbaar 'anders' dat ze wel vaker mensen hebben afgeschrikt, maar zijn niet zo makkelijk te verbieden natuurlijk.
Ik drink mijn kop koffie leeg en bedenk woeden dat dit soort dingen maken dat de grond onder mijn voeten heter wordt. Op de radio klinkt het Goede Doel, gedateerder dan ooit.
"Waar kan ik heen??"
Nou... Hoe groot mijn vaderlandsliefde ook. Zeker niet naar België.
Of juist wel?

- Voor de jongeren onder ons Belgie van het Goede Doel (1982)-

BLIJ IN HET BOS. OF ZIJN HET SLECHTS ENKELE BOMEN?

2009-08-30T23:50:00.002+02:00

46XX en 46XY of CASTER SEMENYA ROCKS !

2009-08-21T15:29:00.005+02:00

Maanden geleden zag ik op tv een documentaire over Foekje Dillema die geschorst werd door een gendertest. Ik was diep geraakt. Geschokt ook. Dat men een mens, een vrouw, zoiets kan aandoen.

Gisteren voelde ik weer diezelfde knoop in mijn buik over de discussie rondom Caster Semenya, de Zuid-Afrikaanse atlete waarvan de hele wereld zich nu afvraagt of ze dan wel een vrouw of een man is. Het lijkt me zo een pijnlijk gegeven dit.
Dat ze gaan onderzoeken of er ergens in je lijf testikels te vinden zijn, je testosterongehalte wordt onderzocht en je cellen worden onderzocht op XX en XY.
Sowieso pijnlijk, maar als de hele wereld daar dan ook nog met zijn neus bovenop zit, nadat je waarschijnlijk al je hele leven voor jongetje bent versleten lijkt me dat desastreuze gevolgen hebben voor je hele vrouwelijke sexuele identiteit.

In die documentaire die ik eerder noemde kwam naar voren dat Foekje Dillema deze ramp haar leven lang niet te boven is gekomen. Postuum kreeg ze wel eerherstel van de atletiekfederatie, maar wat heb je daaraan. Een bioloog veronderstelt dat Foekje een genetisch mozaïek 46XX en 46XY was. Door foutjes bij de bevruchting en de eerste celdelingen in het embryo zijn dan cellen gevormd met twee X-chromosomen (XX) en cellen met een X- en een Y-chromosoom (XY). Beide typen cellen komen dan naast elkaar voor, als een mozaïek over de huid. Dit is heel zeldzaam en in meer dan 90% van de gevallen zijn mensen met een XX/XY-mozaïek uiterlijk vrouw. Ik geloof er dus heilig in dat Caster Semenya bij die andere 10 procent hoort.
Zijn er veel XX-cellen, dan ontstaan er mannelijke geslachstklieren. Bij een bepaalde verhouding aan XX- en XY-cellen kunnen er (onderhuids) testikels of testiweefsel in de vrouwelijke geslachtsklieren groeien. Deze maken geen zaadcellen aan, maar wel het geslachtshormoon testosteron. (voor meer technische uitleg check Wikipedia)
Als Semenya een man zou zijn dan zou ze toch gewoon lekker met de mannen gaan meesporten!
Lijkt me logischer (en leuker ook). Alsof het er zo leuk aan toegaat tussen sportvrouwen... Een en al venijn lijkt mij.
Lijkt me ook meer geld opleveren, want mannelijke sporters verdienen vast meer dan vrouwelijke.
Omgekeerd heb ik trouwens nog nooit gehoord dat een mannelijke sporter ervan verdacht word een vrouw te zijn. Waarom niet? Weer die blabla over het zwakkere geslacht zeker... Wij winnen zogenaamd toch nooit.
Enfin. Het moge duidelijk wezen dat ik me dooderger en er ook echt een heel verdrietig gevoel van krijg. Ik denk dat ik even op Facebook uit ga zoeken hoe ik een supportpage voor haar kan oprichten (als die al niet bestaat).
En daarna ga ik mijn eigen chromosomen en geslachtsklieren onderzoeken, want met mijn lage stem en al die mannelijke kracht die ik in me heb, zou het ook zomaar kunnen dat ik testikels in mijn liesstreek heb zitten.
Je weet maar nooit.

IK DACHT

2009-08-18T13:34:00.011+02:00

'Ik dacht dat ik je zag vandaag', zong Marijn de Langen in haar liedjesprogramma.
Die zin schiet vaak door mijn hoofd omdat ik het zo'n mooie zin vind en hij iets raakt wat in me leeft. Denken iemand te zien, diegene waar je vaak aan denkt. Diegene die je niet meer ziet, omdat je niet wil, omdat het niet kan, of diegene die je hoopt te zien omdat duizend redenen.

Het hoeft niet eens een mens te zijn. Het kan ook een gevoel zijn, een blik, een moment van verbondenheid dat in je hart leeft. In je buik. In je wezen.
Je wandelt door Athene en overal is het. Je staat op de Acropolis en ja hoor: voila.
Je zeilt met 7 vreemde mensen over de Griekse wateren en zelfs tussen de golven om je heen zie je het opduiken.
Wandelend op de berg in Poros stappen een man en een vrouw uit een taxi. Zij draagt een zwarte jurk, typisch Grieks Orthodox en gaat op een bankje zitten. Hij loopt een paar passen en kijkt naar de zee, ondertussen laat hij een kralenketting tussen zijn vingers dansen. Zij kijkt hem vol verwachting aan. Hij voelt dat maar weigert weer naar haar te kijken. Ik weet dat ik het zie. Hier, nu. Vandaag.
Ze moeten mij ook zien, maar geven er geen snars om. Of doen hun uiterste best mij niet te zien. Kan ook.
Ik loop een paar passen en staar naar een ezel op een veldje. Denk aan mijn overleden oma die zich telkens weer stootte aan dezelfde steen, haar hele leven lang. I won't.
Wandel dan weer terug. Alsof ze alleen bestaan hebben in mijn verbeelding zijn de man en de vrouw in het niets verdwenen.
In mijn eentje wandel ik terug naar de kapel en steek drie kaarsjes aan.
Een voor de doden en alles wat was, eentje voor wat is en eentje voor wat komen zal.

(VER)LICHT

2009-07-31T15:10:00.006+02:00

Soms voel ik me
een deux chevaux in het dal.
Het leven kan zo licht zijn.

Maar wellicht...

heb je voor de lichtheid
eerst hoge bergen nodig.

En laten we eerlijk zijn...

soms voel ik me een deux chevaux
sputterend op de hoogste Alp.

Maar vandaag denk ik alleen maar:
Wat kan het leven licht zijn.

WAAROM KROM ALS HET RECHT KAN?

2009-07-25T01:10:00.005+02:00

Zo. Alweer de laatste nacht, de laatste avond van de Critical Alignment Yogaweek in de Dordogne.
Ik zit even alleen voor de deur van mijn kamer.
Het is nacht. En in de verte klinken de stemmen van de bonte avond na.
Ik heb de voorbij dagen alle stress weer fijn uit mijn leven gestript, gebogen, geboogd, en gebankt. Wellicht klinken deze woorden u als geheimtaal in de oren, maar als u een les of wat bij 'goeroe Gert', alias Gert van Leeuwen volgt - de meest nuchtere en grappigste, maar wat het belangrijkst is mijn inziens beste yogaleraar van Nederland - maken ze binnen no time ook deel uit van uw vocabulaire.
Schoon ben ik ook, want ik heb vegetarisch gegeten en alle genotsmiddelen geschuwd.
Boven mijn hoofd hangt een zwaluwnestje met 3 kleine zwaluwtjes die net hun ei hebben verlaten. Begin van de week waren het nog eitjes.
Het weekje was weer nodig.
Het vrouwtje is weer schoon.
Wellicht ook uit mijn ei.
Voor de zoveelste keer wedergeboren.
Even kijken of ik een prullenbak vind waarin ik mijn oude vel kan achterlaten.

Ik maak niet snel reclame,
but I owe the man...

Voor wie meer wil weten: het schema was :
Om 7.30u opstaan. (een onmogelijke opgave voor een nachtmens zoals ik, maar na twee dagen word ik automatisch wakker om 7u20)
Van 8 tot 9 Pranayama Meditatie. (en nog onmogelijkere opgave voor een rusteloos mens als ik)
Van 9 tot 10 een licht ontbijt. (om het mezelf nog onmogelijker te maken dronk ik deze week GEEN koffie)
Van 10 tot 12.30u serie Asana's (lees de meest onmogelijke yoga-houdingen die meester Gert voor ons kon bedenken) en als de meester in goede doen was werd het algauw 13u.
Dan lunch en (ongelooflijk) PAUZE, RUST, EVEN NIETS!
Om om 4 uur de gevorderdenles te doen tot een uur of 5. (en als de meester zin had werd dat half 6)
Plakje thee en kruidenthee. (nog steeds geen koffie nee)
Om 6 uur de laatste les, meestal op ons hoofd hangend of even de ruggetjes recht zettend of andere kwalen weghalend. Tot een uur of half 8 (maar ja de meester he...)
En dan diner. Zonder wijn natuurlijk. Niet dat het verboden is, maar het is een publiek geheim dat je dit schema nooit redt MET alcohol.
Een martelkamp noemt een deelneemster het.
Maar we weten beter...
We kunnen er weer een jaartje tegen.
Met rechte rug.

Dus waarom verder leven met een kromme rug als het ook met een rechte kan?
Zo'n weekje is een aanrader, maar je kan ook rustig aan beginnen.
Neem een les, koop zijn boek, zijn bankje, zijn stripje, zijn matje of zijn boogje.

www.bharatayoga.nl

(met dank voor de fijne zorgen aan Maite, Harry en Nathalie van het geweldige La Pinalie.)

AUTONOOM MEHOELA

2009-07-14T13:09:00.007+02:00

Nicky en ik schilderen twee knalrode verbodsborden en bevestigen aan de onderkant een tekstbord: "Explicit Forbidden for Dutch Men". We nemen een boormachine en perforeren twee grote gaten om het ding boven mijn voordeur te schroeven.
Boren, schroeven, zagen, vloeren leggen, verven, lampen ophangen... Name it, en wij kunnen het.
Wij zijn zelfstandige vrouwen die alles zelf kunnen. Dat hebben we onszelf geleerd. Niet omdat we het per se zo graag wilden kunnen. Nee, we moesten wel. Waarom eigenlijk?
Nicky kijkt zelfbewust mijn nieuwe camera in. "Omdat Hollandse mannen niet hoffelijk zijn. Ze laten ons onze klusjes zelf opknappen, laten je zonder blikken of blozen de helft betalen in het restaurant, of erger nog: de hele rekening! Doen de deur van de auto niet voor je open als je instapt en zetten je af bij de metro in plaats van voor je deur. En dat alles onder het mom dat ze zo van zelfstandige en autonome vrouwen houden. Autonoom mehoela."
Ze zet haar woorden kracht bij met een vuistslag op het bord, wat maakt dat het bord met een klap op de grond valt. Blijkbaar waren we de pluggen vergeten...

Hollandse mannen. Breek ons de bek niet open. We zijn nu op het punt gekomen dat we ze niet meer willen. Klaar, over, uit.
Vanaf nu daten we alleen nog met alles wat een beetje naar het galante buitenland ruikt - een zeldzaamheid zoals een enkele verdwaalde gentleman op leeftijd uitgezonderd - maar de rest komt er niet meer in, zegt Nicky vastbesloten.
Ik hap in mijn broodje kaas.
"Sommigen van hen nemen je een dagje mee uit naar het strand, en vragen je na afloop de helft van de benzine terug te betalen!"
"Ik heb er ooit eentje gekend die zichzelf eerst ging redden toen er brand uitbrak"
"Sommigen dragen zelfs witte sokken, of erger nog: korte witte sokjes in gympen!Bleeeeuhg", zeg ik met een open mond vol halfverteerde kaas en brood, wat er niet echt appetijtelijk uitziet. But who cares. Ik hoef niet langer meer aantrekkelijk te zijn in Nederland. Ik trap er niet meer in.
"Wij gaan naar het zuiden Nicky. Daar hebben ze het tenminste begrepen hoe het moet."
"Ja, we gaan naar Spanje. Daar wonen de broertjes van Javier Bardem."
Nicky en ik slaken een diepe zucht van verlangen naar Javier. Onze ultieme man. Maar dan bedenk ik me "Die zijn te klein voor ons, Javier komt net tot bij mijn tieten."
Nicky denkt even na, maar is vastbesloten. "Groot genoeg dus. Al die lange Hollanders hebben me niet veel verder gebracht. Ik zeg: als ie groot genoeg is om de deur open te houden, en de rekening betalen vind ik het fine."
Alsof het lot ons tart komt op dat moment een lange Vikingachtige blonde Dutchman voorbij gereden. Op een wit paard natuurlijk, en stevig in het harnas gehesen. Blonde lange haren wapperend in de wind.
Precies het type Hollander waar ik in het zuidelijke België als klein meisje wilde dromen over had. Nicky valt ook stil en samen kijken we de levende pracht weifelend na.
Ik neem nog een hap van mijn broodje kaas en kijk Nicky vragend aan.
Maar haar besluit staat vast.
Het zweet staat op ons voorhoofd als we het bord voor de tweede keer ophangen.
Met twee dikke, grijze pluggen.
We draaien aan de schroeven alsof ons leven er vanaf hangt.
Likken en bijten van inspanning op onze onderlip.
Spuiten voor alle zekerheid nog een laag Cetabever tussen muur en bord in.
En zakken dan voldaan op mijn deurstoep neer.
Muurvast.
Knappe Viking die daar tussen komt.

BEELD IS OVERAL

2009-07-10T12:45:00.006+02:00

"Is zij er ook?". Een vrouw met een pet op haar hoofd, staat geagiteerd mobiel te bellen op een straathoek bij een viaduct. Ze bijt op haar lip. Achter haar nadert oorverdovend een schoonmaakkarratje van de gemeente. "Wat?" schreeuwt de vrouw. "Wat zeg je?" Het karretje is op afstand. Langzaam keert iets wat op stilte lijkt terug de straat in.
"Ok. Dan weet ik genoeg." Haar vinger drukt op het rode balkje met "STOP GESPREK" op het schermpje van haar Iphone. Einde verbinding.
Een Marokkaan fietst voorbij met een damestas om zijn schouder. De vrouw met de pet kijkt hem na en je ziet haar denken wat ze nooit hardop zeggen zal.

Een dunne blonde jongen, witte middenklasse, staat naakt voor een laptop. Naast de laptop zit een zwart meisje dat de krant leest. Het beeldscherm van de laptop toont een Youtubefilmpje van Lenny Kravitz, I belong to you. De jongen probeert op dezelfde manier te dansen als Lenny maar zijn heupen willen niet mee. Het zwarte meisje kijkt op van haar krant, lacht geamuseerd en laat de krant op haar benen zakken.
Een boot vol mooie mannen komt aangevaren, obviously gay. In hun midden speelt een jongen hartstochtelijk funky een saxofoonsolo. De blonde jongen en het zwarte meisje zitten op een terrasje langs de kade. Hun vingers zijn verstrengeld. Ze kijken de boot na.
De boot vaart bijna onder de brug door als er in het midden van de brug uit het niets een man tevoorschijn komt met een trompet. De jongen zet de bril van het meisje op zijn neus. Het beeld wordt roze.
Naast de man met de trompet duikt de vrouw met de pet op. Ze kijkt speurend naar het terrasje aan de kade, maar ziet niet degene die ze daar hoopte te zien.
Out of the blue geeft de trompetman antwoord op de saxofoonsolo.
In haar zak gaat de Iphone over. Over de blazers heen horen we haar stem op de voicemail. [to be continued]

Het is zomer in de stad.
En de zon schijnt en het regent.
En ik krijg zomaar out of the blue allerlei scenes aangereikt die het vervolg zullen zijn van dat halve script dat op de plank hier achter me ligt.
Zoals het leven in je schoot geworpen.
Fijn.

BE-LANGE-RIJK

2009-07-06T12:15:00.008+02:00

De tranen rollen over mijn wangen als ik zie hoe de oudere man de dode vrouw haar lipstick opbrengt. Rialto, Departures. Zo mooi, nog mooier dan de vrienden hadden gezegd.
Het licht van mijn mobiel licht op. Zoonlief.
Ik druk hem weg en sms 'Ben in de film.'
10 seconden later antwoord 'Maar het is best wel BELANGERIJK", met een E teveel, dus Erg belangrijk...
Ik strompel de zaal uit want als hij zoiets sms't is het Echt belangrijk. Misschien heb ik het vuur laten branden en is mijn huis nu afgebrand. Of heeft hij een verkeersongeluk gehad. Of... - tegen de tijd dat ik buiten ben heb ik 1001 rampen bedacht.
Hij neemt op en lijkt rustig. Ik hijg: "Wat is er dan? Iets erg of zo?".
Aarzelend zegt hij: "Nou. Hoe... zal ik het... zeggen."
Met gevoel voor suspense laat hij een stilte vallen.
"Ik heb verkering. Een uur en een kwartier nu."
En dan hoor ik het korte zo herkenbare lachje van 'm.
Mijn hart klopt, bonst, zwelt op. Mijn zoon heeft vlinders. Hij is trots en gelukkig en belt me hier over op. En dat is heel BELANGERIJK.
'Je zal haar binnenkort wel ontmoeten', zegt hij.
Schoonmama Neske. Waauw.
We praten de details en enkele moeilijkheden nog even door en hangen op.
Nu al blijkt de liefde niet eenvoudig, want ze was eerst het meisje van zijn vriend.

Gisteren concert Anouk. Als ze 'Girl' inzet kan ik het niet laten zoonlief te bellen.
Toen het nummer uitkwam was het ons nummer. Stonden we samen in de keuken te dansen en schreeuwden we elkaar met de wijsvinger wijzend toe 'I belong to you. To you you you. To you yeah you.'
Hij zegt dat hij me door het lawaai niet kan verstaan.
'Maar hoor je ons nummer?' schreeuw ik door de herrie heen en zing als een hysterische keihard mee van 'I don't know where I belong could I belong to you.'
'Ja hoor', zegt ie rustig. Weer datzelfde typische lachje.
'Leuk toch?', zeg ik, 'Ik moest aan je denken. Aan ons'
'Ja', zegt ie. Niet bepaald onder de indruk van mijn liefdesverklaring.
Hij wordt groot.
Bijna twaalf.
En heeft een eigen leven.
Met een eigen mobieltje en echte verkering.
Wow.

REMEMBERING MJ

2009-06-26T22:39:00.002+02:00

Als er doden vallen, waken de gieren.
Op dit moment laten ene meneer Tuinfort bij NOVA zich met het diepste respect - naar eigen zeggen - uit over zijn samenwerking met MJ.
Meneer houdt zich zogenaamd afzijdig van enige uitlatingen over Michaels fysieke toestand tijdens de opnamen, maar benoemt wel dat hij er zelf voordeel bij heeft nu, aan zijn samenwerking met MJ
Tien minuten daarvoor liet hij wel de erbamelijk slechte remake van Wanna Be Starting Something horen,
Hij sloot zijn ogen met geveinsde sluiting.
Als het je echt om MJ gaat en niet om het geld, laat je het materiaal sowieso niet horen, vind ik.
Kotsmisselijk dus.

Oh Michael...
Je hele leven dit.
Ben benieuwd wat deze week nog komen zal
Geen wonder dat je werd wie je op het einde was.

MAC GYVER

2009-06-21T20:13:00.014+02:00

Maandagochtend. Crisisberaad.
Nicky zit met een bedrukt gezicht naast me aan de lunch.
Ze staat op het punt met haar kersverse lover 4 dagen naar Oerol te gaan, dus ik vraag me met reden af wat het probleem is.
"Hij en ik. Op een eiland, Neske"
"Ja?"
"Vier dagen lang"
"Dus?"
"In een tweepersoonstent, Neske!" De E's in haar woorden ketsen hard tegen de wanden van ons favoriet lunchtentje aan. Dat doen wij alleen als we Echt ergens mee zitten.
"So what? Lekker toch?"
Ze zwijgt en geeft me niet het antwoord wat ik toch al weet, slaat haar glas witte wijn in 1 slok achterover. Het is 1 uur 's middags. Wij drinken wijn tijdens de lunch. Omdat we zo Bourgondisch zijn. Zeggen we.

"Vier dagen met hem in zijn tent zeker. Het is best een lieverd, maar ik weet gewoon dat ik me na 2 dagen al ga irriteren. Hij is altijd zo relaxed. Te relaxed."
Ik herinner haar er aan dat dat precies was wat ze wilde na haar vorige lover die niets meer dan een opgewonden (one-night-)standje bleek te zijn. Dat ze zelf niet de snelste is, slik ik maar in. Het laatste wat ik nu nodig heb is overbodige ruzie met madam.

"Weet je wat ik doe? Ik neem gewoon mijn eigen tent mee."
Ik proest en kan nog net mijn laatste hap Tuna Melt binnenhouden.
"Als ik het dan niet trek met hem, kan ik me altijd terugtrekken in mijn eigen hol."
"Nou da's gezellig", zeg ik,"ik zie het al voor me. Samen op de boot, hand in hand, met ieder zijn/haar eigen 2minutentent op de rug gebonden. Als twee schildpadden met watervrees.""
Gelukkig kan ze er zelf ook om lachen.
"Ik verbied het je", zeg ik streng. "Als het je niet eens lukt om het vier dagen leuk te hebben met deze man, kan je hem beter nu overboord kieperen, want anders vrees ik dat je dat op de terugtocht alsnog doet."
Ze kijkt ernstig voor zich uit en denkt na.
"Heb jij dat dan nooit Nes, dat je diep van binnen heel dicht bij iemand wilt komen, maar dat je benen gaan vanzelf rennen."
Met een uitgestreken gezicht schud ik mijn hoofd. "Nee hoor." Met gevoel voor drama laat ik een stilte vallen. "Zo vEr kom ik niet eens." Daar gaan mijn harde E's.
Ze lacht. Oef. En we bestellen koffie. Zonder digestief, omdat we uiteindelijk toch niet zo heel Bourgondisch blijken te zijn.
"Maar wat als ik het Echt niet trek?"
"Je neemt gewoon een boek mee, En je huurt een fiets. En als de man uiteindelijk dan toch gaat zeuren, claimen, trekken of sleuren, spring je je fiets op en vertrEk je naar de dichtstbijzijnde kroeg. En daar zoen je je dan even te pletter met mannen met baarden in houthakkershemden en daar blijf je dan tot vEr, vEr, vEr na sluitingstijd. Tegen de tijd dat je terug bij de tent bent, slaapt de man en kruip je in je slaapzak."
Ik heb haar in mijn pocket maar kan het niet laten nog Even door te gaan.
"Je kan ook altijd mijn mummieslaapzak lenen. Die kan je tot boven je kruin dichtritsen. Een duidelijker signaal geven kan niet."
"Maar hij is niet het type dat dat pikt, Neske. Hij is nogal... hoe zal ik het zeggen... Doordringend en doortastend."
Ze kijkt er stout bij. Ik ken die blik.
"Nou als hij door mijn beruchte mummieslaapzak weet door te dringen, dan noem ik 'm Mc Gyver!", fluister ik uitdagend in haar oor.
"Mac wat?"
"Mac Gyver. Die ene vent uit die serie in de jaren negentig, met dat matje in z'n nek. Die wist echt overal doorheen te sneaken!"
Ze lijkt ietwat te ontspannen.
"Het is niet omdat je vier dagen met hem in een tent gaat zitten, dat je met hem moet trouwen hoor." Zeg ik in slecht Nederlands. "Gewoon vier dagen lol, lust en liefde. Heerlijk toch. Romantisch ook. Extra ook, door zo'n eiland."
Nu begint ze echt de lol ervan in te zien.
"Hebben schildpadden eigenlijk watervrees dan?" Weer zo'n harde E. In 'hebben' dit keer. Nicky was al nooit erg goed in dictie, noch in biologie.
"Waterschildpadden niet", zeg ik droog. "En landschildpadden zijn zo traag, omdat ze al hun energie verspillen aan het peinzen over hoe ze samen onder 1 schild zouden kunnen leven. Je mag jezelf gelukkig prijzen met die 2minutentent van hem. Hij gaat het tenminste aan!"
Ze gniffelt.
Goal. Die zit.
Mac Gyver owes me.

Vanavond is het zondagavond en er heerst hier in Amsterdam al vier dagen radiostilte.
Ze belt me niet, ze mailt me niet en zelfs op haar facebookpagina is geen teken van leven te zien. Dan klinkt mijn bekende sms-gong. "SEXSEXSEXSEXSEXXXXjes-Nicky" staat er.
"Ja ja ja, Rub it in" mompel ik appelgroen. Maar ik ben blij voor mijn bange vriendin en weet dat de eerste veldslag gewonnen is.
Ik ben moe van teveel werken, mis de grote Ex plots weer, en wil op dit moment niets liever dan een geile schildpad met een 2minutentent.
Ik zijg neer op de bank met UPC On Demand, mijn favoriete channel omdat je daar zoveel oude en nieuwe series kan vinden. Even checken of mijn one and only real Mac Gyver misschien daar te vinden is.

CINEMA

2009-06-12T00:57:00.003+02:00

Les plages d'Agnes, waarin Varda niet schroomt haar eigen leven, foto's, films, beeldende kunst, liefde en gekte in een weldoordachte en toch impulsief lijkende draaikolk waarin ze elkaar versterken te gooien.

[The lovers - Magritte]

Soms is film beeldende kunst: wonderlijk mooi en kan je je alleen maar afvragen what on earth maakt dat je in het gewone leven te vaak, te veel binnen de geijkte lijntjes en de kaders blijft...

[vanaf 18 juni te zien in Amsterdam, Filmmuseum en mijn absolute tip dezer tijden]

WAAROM EIGENLIJK?

2009-06-01T13:06:00.005+02:00

Dat je nou net die lege brede vaas achter op mijn balkon
had uitgekozen.
Dat je nou net op dat plekje dood wou gaan.
En dat ik je niet gezien heb, niet gehoord of geroken.
Dat je me niet de tijd gaf om je te redden,
zoals ik vroeger als kind wel eens tevergeefs probeerde.
Met water en brood in melk gedoopt, en een oude schoenendoos.

Nee, dat ik je vond laatst in dat hoekje achterin op mijn balkon.
Min of meer per toeval, dus ik schrok.
En dat ik door de dor verdroogde maden
die je leeg hadden gezogen,
wist hoe laat te laat kan zijn.
En dat ik niet zoals vroeger een dienst hield ter ere van jouw korte leven,
maar je te ruste legde
op de bodem van een blauw met witte plastic tas van 15 cent van Albert Heijn.
En boven op je gooide ik de dode takken,
de droge maden en de oude aarde van vorig jaar.
Waarna ik met mijn vingers zaadkorrels in de verse aarde heb gepropt.
Met 15 cm tussenruimte, precies zoals de achterkant van het zakje zei.

En dat er nu op dit moment in "jouw" vaas het eerste nieuwe leven groeit.
Daarom dus.

WOORDEN ALS GEDACHTEN, GEDACHTEN ALS WOORDEN

2009-05-26T22:23:00.005+02:00

Veroordelen is hetzelfde als berechten. Maar het zegt iets anders.
Het ene behelst oordeel, het andere recht.
Heimwee hebben is haast hetzelfde als verlangen naar,
maar het ene kijkt terug,
terwijl het andere zowel vooruitkijken als achterom kijken kan duiden.

Mijmeren vind ik een mooi woord. Ik mijmer vaak.
En staar dan bij voorkeur over het water.
Mijmeren en staren zijn heel verschillend.
Maar voor mij horen ze bij elkaar.

Misschien ben ik weemoedig. Of verdrietig.
Mijn buik is verdrietig. Dat weet mijn buik met zekerheid.
Het hoofd voelt alleen niet goed waarom.

IK ZING EEN TOONTJE LAGER

2009-05-21T15:20:00.015+02:00

Vriendschap kent geen keurmerk. Helaas.
Ik ben iemand die mensen snel tot vrienden benoemt. Mijn psych raadde me een half jaar geleden aan letterlijk uit te tekenen welke vrienden nou in de binnenste kring horen, en welke in de tweede, derde of kennissenkring. Dat heb ik tot op de dag van vandaag niet gedaan, en ik weet dat dat op angst duidt. Ben ik bang het te duiden? Kan ik het wel duiden? Hecht ik me net als in de liefde vaak aan de verkeerde partij misschien?

Vorige week liet degene die ik al jaren mijn beste vriend noem me na een ruzie diep in de nacht in de gietende regen achter, onder een viaduct in een donkere buitenwijk onder Amsterdam. Het was half 4 's nachts en alle andere "beste" vrienden lagen te slapen of hadden hun mobiel uitgezet en hoe meer engerds me voorbij liepen hoe paniekeriger ik werd. De enige die ik kon bereiken was een vriend die ik ondanks onze al 4 jaar durende fijne vriendschap toch - shame on me - niet in die eerste kring zou hebben getekend.
Maar hij bleek de ware vriend, die spontaan zelf op de fiets wou springen om me op te halen, en toen ik dat weigerde me uit mijn paniek wist te praten zodat ik ondanks de angst en de regen weer de fiets opsprong, en me toen - door de stromende regen een half uur lang via de mobiel - tot bij mijn voordeur loodste. Toen ik totaal doorweekt thuiskwam, ging de telefoon. Hij dus, om te checken of ik wel even onder de warme douche zou gaan staan...

Een keer trek je de conclusie, zong het Goede Doel of was het Toontje Lager?
Ik zing na deze vreselijke avond met prachtige uitkomst in ieder geval flink wat tonen later, maar zing uit volle borst nog "Vriendschap is GEEN illusie". Maar soms... soms heb je mekaar niks meer te vertellen of te leren misschien.
Vriendschap is in ieder geval geen goed doel.

Ik ben een wandelaar in de liefde en vriendschap.
Sommigen lopen een tijdje met me mee,
dan weer besluit iemand met de trein verder te reizen.
Soms kiezen we op een T-splitsing eensluidend voor links
of gaan eensluidend
uit elkander.

Anderen kom ik al een leven lang tegen
verwacht dan wel onverwacht
We laten steekjes vallen, pakken de draad weer op.
En heel soms blijft iemand definitief achter
omdat de weg te lang is
of de bui te hard, te nat.
Maar altijd in dialoog
met elkander.

Wat ik wil zeggen is dat het om liefde gaat. En respect. En vertrouwen. En veiligheid. En gedeelde passie en plezier. Maar als dat er niet meer is kan je beter de andere kant opgaan.

En die tekening alsnog maken, ach... wat stelt het voor? Dingen veranderen klaarblijkbaar. En als het klaar is blijkt dat ook klaar blijkbaar.
Vanwege de flexibele vorm die liefde, respect, vertrouwen, veiligheid en passie heeft.
Plezier is de eerste voorwaarde vind ik. Die vriendenkring onderhouden kost me een halve werkweek, maar ik doe het met plezier en gelukkig is er nu facebook. Handig om op te hoogte te blijven van eenieders wel en wee zonder al te veel heen en weer gebel of gemail. Blijft er meer tijd over om te wandelen en te reizen samen.
Niet met iedereen. Maar met sommigen.

Gedag tegen jou vriend, die vorige week nog mijn beste was.
Gedag tegen jou nieuwe vriend die ooit mijn beste wordt, en die een dezer dagen zomaar mijn leven kan komen binnenwandelen.

VERLIEFD OP EEN EILAND

2009-05-12T13:00:00.005+02:00

Het mooie van echt verliefd worden, voelen dat je bij elkaar hoort is dat waarachtige gevoel van thuiskomen. Ik ben verliefd op Es Vedra.
Als ik de rots zie opdoemen, beneemt ze me de adem, en weet ik niet goed meer waar kijken, rijden, doen. De vlinders geeft ze me. Echt de vlinders.
Es Vedra hoort bij Ibiza, en ik heb ook een crush op Ibiza.
Op de rode aarde, de baaien, de wilde energie.
Paella voor 4 euro, bloemen die ik op kon eten en de lekkerste wijn.
De vlinders al die tijd dat ik bij haar was.
En nu heimwee.

BEVRIJDING 2009 (MET FUNX EN TYPHOON DE HELI IN)

2009-05-08T01:40:00.010+02:00

4 MEI (en 5 MEI!)

2009-05-05T00:53:00.006+02:00

Moe. Thuis.
Zeven duiven onrustig in de lucht. Op de Dam.
Toen we door hun haag liepen maakten de veteranen nog meer indruk op me dan ik had verwacht.
Alsof je voelt wat hun ogen hebben gezien. Hoe de angst in hun buiken heeft gewoeld.
Wat ze op al die rauwe plekken hebben meeegemaakt, wel of niet hebben gevoeld.
En toen.
De koningin. Ze leek zo klein opeens. Zo teer.
En de kroonprins leek me meer dan ooit, klaar voor het koningschap.
Slechts een kwestie van weinig tijd lijkt me.
En toen gingen de duiven hun vrienden halen.
Net voor aanvang van de twee minuten,
kwamen ze met een stuk of 20 aangevlogen,
en landden op het monument.
De kapel gaf acht.
En ik dacht.
aan Leo,
en aan al die anderen.
In Memoriam.

Morgen, als we spelen (Haarlem, Vlissingen, Den Bosch en Almere doen we),
dan zal ik denken aan de Vrijheid die sommigen van ons nooit hebben gehad, konden hebben of durfden te hebbben.
En hopen dat we op een dag ons net zo vrij mogen voelen als die 20 duiven op de Dam.
Ik ga ervoor.

RESPECT

2009-05-01T17:18:00.002+02:00

...voor de koningin dat ze maandag toch naar Amsterdam komt.
En ik brand vanavond een kaarsje voor de doden.
Typhoon, Blax en ik zijn er ook bij maandag omdat we dinsdag Bevrijdingsfestival gaan doen. Typhoon en Friends.
Wel vreemd na zo'n gebeuren.
Ongelooflijk dit.

TIJDELIJK (NIET) THUIS

2009-05-01T16:56:00.003+02:00

Vreemd om in mijn zelfverkozen soberheid al die dingen uit Nederland te horen: Martin Bril dood? Een aanslag op de koningin?
Vreemd omdat het zo onwerkelijk is allemaal. Zo ver weg.
Het enige wat echt is hier is om 9 uur 's ochtends opstaan en drie uur lang onafgebroken schrijven. Dag na dag deze week.
Overmorgen naar huis. Alhoewel het hier ook al aardig thuis voelt.
Ook fijn.

QUEENSDAYS AND FUCKMEHEELS

2009-04-27T18:11:00.005+02:00

Schrijven op Ibiza. In mijn eentje. Afgezonderd van de wereld.
Mijn eerste roman nog wel.
Formentera zou nog beter zijn. Helemaal alleen.
Enkele reis Barcelona – Ibiza gekocht.
Terugreis express niet geboekt.
Dat zou het worden. Zo zou het zijn.
Dus zo zit ik hier. En hier is nu.
Maar geen zon.

Goed en wel 1 dag later, staat ze voor mijn neus met een immens grote (lege) koffer, golden handbag, golden shoes en met een stralende zon en een aquamarijnblauwe hemel boven haar kruin.
Miss Nicky in full force.
“Maar ik moet schrijven!”
“Ik hou geen vulpen tegen hoor.”
“Maar je leidt me vast af.”
Ze blaast al mijn argumenten van de baan en installeert zich in mijn studiootje alsof ze van plan is nooit meer weg te gaan. “Bovendien heb ik wel een retourticket zegt ze. Ik vetrek zondag weer, want dan ben ik weer op tijd in Nederland voor koninginnedag.”
Die zet begrijp ik, want koninginnedag zonder de koningin van Amsterdam, dat kan natuurlijk niet...
Nicky’s lege koffer wordt voller met de dag want we shoppen ons suf aan schoenen en schoenen en nog eens schoenen. En onder Nicky’s aanmoediging koop ik een paar dat je zonder overdrijven reizende podia kan noemen. Zo hoog als de Eiffeltoren. Van het soort wat volgens Nicky volgens Amy Winehouse Fuckmeheels heet.
Binnen een periode van drie dagen weet het hele eiland over ons, en hebben we een verzameling locals ontmoet die me genoeg inspiratie bieden om nog drie boeken en zeven films te schrijven. We “nicknamen” ze Streepje, Zeemlapje, La Nina, de Auralezeres en Hetzaljekindmaarwezen.
Op een van de mooiste plekken die ik ooit heb gezien - een villa op een berg met uitzicht over stad en zee - doen we yoga en leert de juf ons hoe we balancerend op onze tenen de kleine ballerina in ons naar boven kunnen brengen. Nick’ en ik kijken elkaar aan en denken gelijktijdig dat we daar nou net die hoge hakken voor hebben. Back to earth.
In de plaatselijke beachclub vergaren we een fanclub die ons elke dag consequent aanstaart, ons niet durft aan te spreken, maar bij het weggaan wel uitbundig uitzwaait. Je bent met de queen op stap of niet, denk ik dan... Nicky is helemaal in haar nopjes.
Op de avond voor ze vertrekt overdenken we het leven bij de rots Es Vedra. Daar waar sirenes de zeemannen lonkten, worden de gelukkigen – onze lovers – uitvoerig gesmst en binnenste buiten gekeerd. Ook de ex-lovers krijgen een troost-smsje en we proosten met Pina Colada op hun welzijn met een welgemeend “Ach gut, hoe moet dat nou, zo’n leven zonder ons.”
Nu ze weg is, hangt haar geur nog in de kamer en zie ik dat ze haar gouden slippers is vergeten.
Ik zit op ‘ons’ balkon en kijk naar de zee. Voor de deur de blauwe Fiat Panda, boven mijn kruin de zon, die ze allebei voor me heeft achtergelaten.
Ik mijmer even. Ga dan verder met schrijven. Daar waar ik gebleven was.

BARCELONA [2]

2009-04-17T22:51:00.009+02:00

Acht jaar geleden was ik hier met mijn toenmalige liefde. Gaudi greep me, en ik bezocht de mooiste schoenenwinkel ooit aan de goede kant van de Rambla. Dwalend aan de louche kant van de Rambla vonden we La Concha Del Darrio Chino, een duistere bar naar mijn hart. Affiches van filmsterren en mooie vrouwen. Zwart-witte tegels op de vloer. Donkere mannen met baarden in een hoekje. Eentje liep op mijn vriendje af en greep hem bij zijn half volgroeide sik en zei "Ah Don Juan". Ik zag hoe mijn toenmalige liefde het in zijn broek deed van pure angst.
Blof zong in die tijd het nummer "Er was niets in Barcelona",en ik wist dat ik het zelf niet duidelijker had kunnen formuleren.
Vorige zomer kwam ik terug en ondanks dat DE schoenenwinkel niet meer bleek te bestaan, was ik hier zielsgelukkig. Met een gezin om me heen: een stralende zoon en een prachtige stiefdochter die in het voetbalstadion alle jongens achter zich aan had.
Mijn door de wol geverfde lief werd gerold op de Ramblas en we vloekten en morden, maar er was iets in Barcelona, dus we waren blij en beschouwden het verlies als subsidiering van de zigeunergemeenschap en dronken cocktails in La Concha Del Darrio Chino. Ik zag in hoe hij keek dat het een bar was naar zijn hart. De donkere mannen met baarden durfden niet eens in zijn buurt te komen. Ik was zielsgelukkig of dacht in ieder geval dat ik dat was.
Nu ben ik hier weer, verder dan vorig jaar.
Veel verder dan acht jaar geleden.
Als ik op de Rambla in Cafe de l'Opera tussen de Spanjaarden zit, kom ik allerlei bekenden tegen: Spanjaarden, Italianen, Lithovenen zelfs en Duitsers. Ik ben hier voor een meeting en zij zijn net als ik toeristen, maar ik steek om de vijf minuten mijn hand op en doe - wannabe die ik ben - populair, alsof ik hier een 'local' ben.
Ik loop door de stad en zie Gaudi, Picasso, en hopelijk morgen Miro en heel veel mooie mensen. Ik huil, ik ontmoet, ik geniet en ik ben.
Ik zie zoveel in Barcelona dat ik het dit keer minder nodig had om het donkere barretje in de achterbuurt weer op te zoeken.
Maar ook, misschien nog veel meer dan dat.
zag ik dit keer,
eindelijk,
mezelf.

BARCELONA

2009-04-16T23:22:00.002+02:00

Gaudi. Picasso.
Barceloneta en zoveel schoenen dat meisjes zoals ik de weg kwijtraken en op slippers lopen.
Ik ontwikkel een zakkenrollerfobie.
Met reden.
Later meer.

VENTERS

2009-04-13T11:16:00.008+02:00

Eens in de zoveel tijd gebeurt het me. Dan staan ze er.
Lang geleden in de metro, aan de overkant van het perron.
Ook een bovenaan de roltrap. De volgende was op straat. Nog een in het bos.
Soms houden ze hem gewoon vast, maar meestal herken je ze aan de snelle beweging.
Vannacht was het in een donkere straat en voor het eerst was ik bang.
Misschien omdat hij deed alsof hij nonchalant tegen de achterbak van zijn gezinsauto stond te bellen. Kinderzitje achterin. Een heel gewone man dus, blond, misschien een brilletje. Zo'n vent die stofzuigers verkoopt, of medische apparatuur.
Onopvallend. Aardig wellicht.
Met een geheime rare twist. Of is het nou een ziekte?
Mijn blik werd omlaag getrokken door de snelle beweging.
Ik schrok, fietste snel verder en riep na een meter of 10 uit: "Nou ja zeg." En toen heel hard: "Hij is lelijk. En klein!"
Ik trapte hard door. Overwoog nog om te keren om hem uit te lachen of in zijn kruis te schoppen. Maar was bang en - denk ik nu - verstandig.
Uit paniek heb ik alle vrienden van wie ik wist dat ze nog wakker waren gebeld. En gevraagd om aan de lijn te blijven tot ik veilig thuis was.

Wat beweegt zo iemand?
Waarom is het een mannending? Tenminste: ik heb nog nooit vrouwen op straathoeken de eigen onderdelen zien wrijven dan wel snelle bewegingen zien maken. Stel je voor...
Maar het vervelende is dat ik er toch een vies gevoel aan overhoud. Aangetast.
Alsof iemand een ongewenst potlood in mijn jaszak heeft gestopt, en het aan een klontje plakkerige tuttefrut is blijven plakken.

MUZE OP, MUZE AF

2009-04-10T21:02:00.007+02:00

"Een Hij. Definitely!", zegt Nicky, terwijl ze en passant haar mobieltje checkt. Ik hou van deze vrouw, maar het verschil tussen haar en mij is nog nooit zo groot geweest. Ik zit met mijn hoofd volop in De Lente, zij kijkt somber achterom. Naar die warme winter.
Ja, De Lente is een hij en hij is kunstenaar.
"En zal ik 's wat vertellen? Ik ben zijn muze.", blaat ik trots.
Nicky valt nog net niet kokhalsend van haar stoel.
"Alsof daar enige eer aan te behalen valt. Het is niet autonoom, niet zelfstandig, niet creëerend, niet productief en slap."
Ze gaat nog even door, maar ik vind het best zo. Ik heb altijd al iemands muze willen zijn en als De Lente mij als dusdanig beschouwt, doe ik daar graag aan mee.
We zitten op de steiger met lege glazen, stokbrood en een slechte fles witte wijn. Alleen de lentezon verbeeldt mijn binnenkant.
"Ik ben lover af.", zegt ze, "Of hoe noem je dat als je een punt zet achter een affaire." Dan pas besef ik vanuit mijn verre dromenland dat ze er echt mee gestopt is. Dat ze er genoeg van had de kruimels te krijgen, hoe lekker die ook waren.
Dat de prinses die ze is, er de bijl bij heeft neergelegd, maar in haar ogen zie ik dat het nog niet over is. Ik gooi de resten stokbrood in het water. Zij kijkt weer op haar mobiel. Nada, nikske. No message.
Niet in een 'bottle', laat staan in haar mobieltje.
Ze drukt op de toetsen en komt bij zijn naam. Een snelle beweging en voor ik nog wat kan zeggen drukt ze op DELETE.
"Dan weet ik zeker dat ik niet meer in de verleiding kom om hem zelf te bellen.", zegt ze quasi vastbesloten. Ik vul onze glaasjes en denk aan die twee keer dat ik dezelfde voorzorgsmaatregel trof.(En hoe ik vervolgens de nummers toch weer op wist te diepen)
De eendjes eten de broodrestjes op. De eendjes zijn blij.
Ik kijk naar de hemel en zie hoe de zon wegduikt.
Nicky's mobiel duikt weg in haar tas.
Een druppel.
Een buitje.
Dan donder en bliksem.
We zouden kunnen opstaan.
Maar we blijven zitten.
Met lege glazen wijn.
De regen stroomt over mijn vriendin haar wangen.
En ik weet dat ze hoopt dat ik het
echte nat
niet zie.

Ze is er (weer).

2009-04-01T15:10:00.005+02:00

De Lente. Ze is er.
Na al die maanden wachten, is ze eindelijk in het land. De afgelopen maanden leek de winter langer dan ooit tevoren. Niet voor niets heb ik me voorgenomen dat ik vanaf volgende winter de slimme ganzen volg naar het zuiden. Ik hield het amper vol.
De ramen klemden en leken zich voorgenomen te hebben, nooit meer open te gaan. De koude legde witte laagjes op mijn vel. Ik leerde me zelf met warme kruikjes naar bed te gaan en hield er een celibatair bestaan aan over. Een warme kruik in je onderrug en eentje tegen je buik heeft zeker zo zijn voordelen, maar nam niet weg dat ik er naar snakte om...

mijn bloemenjurk na een lange dag in de zon uit te trekken
en mijn blote chocoladebruine lichaam languit uit te strekken
tussen twee
koele witte stijve lakens,
omdat de hitte
nou eenmaal niet te dragen valt...

...en nu is dat vooruitzicht dichterbij gekomen en geef ik me over.
Het kan de leeftijd zijn, of misschien is het omdat ik me al een tijdje op een keerpunt in mijn leven bevind, maar net zoals wijlen mijn moeder deed, doe ik aan de voorjaarsschoonmaak.
Elk object wordt opgetild, elk nut wordt afgewogen.
De boodschappentassen met maandenlang opgespaarde uit te zoeken troep en ballast die ik achter in de kast had weggestopt, worden meedogenloos omgekieperd. Mijn hele verleden blijkt in die tassen te zitten: bonnen, pijn, tranen, kramp van het lachen, visitekaartjes, doosjes Purol, snoepjes, halve vriendschappen, oude make-up en een factuur van een hotel in Rotterdam.
Er is geen ontkomen meer aan: alles gaat 1) of eruit 2) of een hangmap in 3) of naar iemand die het beter kan gebruiken.
Ik laat los!!! (“En los... en los... en los...”, zoals ik een balletjuf, een personage uit een scenario ooit tegen haar leerlingen liet zeggen, wetend dat dat hetgene was waar ik – de schrijver – nog niet aan toe was)

En óf dat heerlijk opruimt. Na afloop is mijn hoofd tien keer zo leeg en mijn hart zes keer zo licht.
Ze is er. Of is het een Hij eigenlijk? De lente?

EX-EN van EX-EN van EX-EN van ...

2009-03-25T19:16:00.016+01:00

De bruid zag er zo mooi uit dat je haar het liefst had willen inlijsten en de bruidegom insgelijks. Als de foto's binnen zijn, gebeurt dat ook.
Het thema van de bruiloft was Italiaanse film want het paar verhuist naar Italie.
Dus iedereen had zijn best gedaan. Wij ook: Nicky ging als Anita Ekberg, ik als Sophia en de Wilde Mathilde (long time no see) ging als Loren.
Frappant detail is dat bijna de helft van de ex-en van de bruid, ook mijn ex-en zijn, dus mijn grote ex was er ook en hij leek weer wat gegroeid. Op gepaste afstand fladderde zijn bijzit om hem heen. De bittere ex deed weer spastisch en had - hoorde ik via via - een kersverse internetdate bij zich. De long-sex-but-just-friends-ex was er met zijn nieuwe liefde die er net zo knap en long-sexable als de long-sex-ex zelf uitzag...
De bruid kwam langslopen en gaf me een kus op de mond. Wat de bittere ex ook had geprobeerd om ons tegen elkaar uit te spelen: we became colleagues & friends.
Nicky en ik keken haar bewonderend na.
"Dat zij mijn voorgangster was, beschouw ik als een compliment", zei ik. "Ja", beaamde Nicky, "Als de man in kwestie zich altijd met slimme, mooie vrouwen omringt, zegt dat iets over jou." Nicky deed er even het zwijgen toe. De bijzit kwam voorbijgelopen. "Als ze daarentegen niet zo gifted zijn, zegt dat alles over hem.", vervolgde ze. We knipoogden en onderdrukten nog net een high five.
Nicky verstaat net als ik de kunst om chic te blijven, doch wel te zeggen wat we bedoelen.
De bruid gooide haar lange haren in de nek en kuste haar kersverse man.
Het zag er allemaal zo sprookjesachtig uit dat ik er ontroerd door werd.
Behalve het bruidsboeket. Dat was door de vele commotie en omhelzingen een beetje slap gaan hangen, een beetje zoals de bittere ex.
Toen het grote moment van vangen was gekomen grapte Nicky:"Als je maar oppast dat je niet dat bruidsboeket vangt, net zoals je ooit hem opving'.

Dat beeld maakte me keihard aan het lachen. Bijna voer voor een Hugh Grant-achtige bruiloftsfilm zou dat zijn...
Maar zoals mijn vriendin voorspelde, gebeurde. Ik die nooit eerder een boeket gevangen heb, ving. De bittere ex ontweek mijn blik en de long-sex-ex vond het hilarisch. De grote ex heb ik niet aangekeken, want dat doet op zo'n moment ondanks alle beter weten nog te veel pijn.
Gelukkig stond er een zwangere vriendin voor me die echt toe is aan trouwen, die ik het boeket in de hand kon drukken. Maar volgens Nicky telt dat niet.

Mmmmm...
Hugh Grant, zei ik toch net? Is die al getrouwd ondertussen?

MEER DAN JE LIEF IS

2009-03-23T12:20:00.007+01:00

drie dagen feest
teveel prosecco
teveel witte wijn
te weinig water
waarom gewoon niet halverwege stoppen?
nu zit ik ietwat trillerig op kantoor
en mis
de blijheid die ik op zak had

sinds kort lust ik ook bier
broerlief leerde me grimbergen drinken
papa dronk koninck
teveel koninck
en aan zijn foto's te zien stella artois
papa had nooit blijheid op zak
papa was gewoon geen blij iemand
helaas

dat ik nu al net als hem mijn glas fotografeer
baart me zorgen

ZE WEET NIET HOE...

2009-03-17T08:46:00.007+01:00

OK. We werden dronken. Tipsy, was het eerder. En dan moeten er liedjesteksten op de blog. Dan zijn we melancholisch en hangen we aan het leven. Ik met name. Sorry.
Nicky heeft een lover en dat moest nodig besproken gister. En ik was laatst uit eten met de grote ex, dus ook dat leverde ook de nodige gespreksstof op.

Nicky straalt als een zonnetje, maar poept tegelijkertijd in haar broek van angst.
"De dagen dat hij niet belt of sms't zijn ellenlang. De uren met hem vliegen voorbij.
En een lover", zegt ze, "hoe doe je dat dan? Waarin verschilt dat van een geliefde?
Wanneer stopt het? En hoe weet je dat? En hoe doe je dat: geen eisen stellen?"
Tja. Dat zijn vragen waar ik niet meteen het antwoord op heb. Of wel?
Ik had ooit een lover die het fenomenale talent had me precies tussen mijn relaties in te bellen. Soms was ons samenzijn zo gezellig dat we 's ochtends samen de krant deelden. En die ene keer dat de grote ex me verraden had, dekte hij een schoon bedje voor me, waarin ik mocht komen uithuilen. (En meer.) Maar er waren ook nachten dat hij meteen na de echte gezelligheid de deur uit werd gejaagd. Dan wou ik liever alleen slapen.
En die keer dat ik hem vanuit mijn raam halfdronken zag stuntelen met zijn enorme grote zware motor. Hoe ik geen aanstalten gemaakt had om hem te helpen. Hoe ik had staan toekijken tot het grote ding bijna boven op hem viel.
Toen had ik geweten dat ons lovership over was.
Toen werd hij een vriend. En zondag gaan we uit eten.

Nicky hoort me, maar niet heus. Als een verliefde koe zit ze voor zich uit te staren.
En dan zeg ik haar het wijste wat ik haar kan zeggen.
"Als je zo uit je ogen kijkt, is het geen lover meer. Dan is het je man, je geliefde, je love interest. Dus het beste wat je dan kan: is eerlijk zijn schat of wegwezen."
Haar hakjes tikken zenuwachtig tegen elkaar aan.
Op de valreep, net voor ze met haar verliefde kop mijn deur uitwaggelt, vraagt ze me hoe heftig mijn etentje met de grote ex was.
Ik zie hem weer naast me zitten met zijn rockabilly schoenen en zijn grasgroene trui.
Ik zeg: "Hij was veel kleiner en veel liever dan in mijn herinnering."
Zij:"Fijn."
Ik:"Ja heel fijn."

COWBOYS AND ANGELS

2009-03-17T00:51:00.002+01:00

When your heart's in someone else's hands
Monkey see and monkey do
Their wish is your command
You're not to blame
Everyone's the same

All you do is love and love is all you do
I should know by now, the way I fought for you
You're not to blame
Everyone's the same

I know you think that you're safe
Mister
Harmless deception
That keeps love at bay
It's the ones who resist that we most want to kiss
Wouldn't you say?

Cowboys and angels
They all have the time for you
Why should I imagine
That I'd be a find for you
Why should I imagine
That I'd have something to say
But that scar on your face
That beautiful face of yours
In your heart there's a trace
Of someone before

When your heart's in someone else's plans
Things you say and things you do
They don't understand
It's such a shame
Always ends the same

You can call it love but I don't think it's true
You should know by now
I'm not the boy for you
You're not to blame
Always ends the same

I know you think that you're safe
Sister
Harmless affection
That keeps things this way
It's the ones who persist for the sake of a kiss
Who will pay
Cowboys and angels
They all take a shine to you
Why should I imagine that I was designed for you
Why should I believe
That you would stay

But that scar on your face
That beautiful face of yours
Don't you think that I know
They've hurt you before

Take this man to your bed
Maybe his hands will help you to forget
Please be stronger than your past
The future may still give you a chance
(return to top)

HABLE CON ELLA

2009-03-17T00:13:00.002+01:00

Dicen que por las noches
Nomas se le iba en puro llorar,
Dicen que no comia,
Nomas se le iba en puro tomar,
Juran que el mismo cielo
Se estremecia al oir su llanto;
Como sufrio por ella,
Que hasta en su muerte la fue llamando
Ay, ay, ay, ay, ay,... cantaba,
Ay, ay, ay, ay, ay,... gemia,
Ay, ay, ay, ay, ay,... cantaba,
De pasion mortal... moria

Que una paloma triste
Muy de manana le va a cantar,
A la casita sola,Con sus puertitas de par en par,
Juran que esa paloma
No es otra cosa mas que su alma,
Que todavia la espera
A que regrese la desdichada

Cucurrucucu... paloma,
Cucurrucucu... no llores,
Las piedras jamas, paloma
!Que van a saber de amores!
Cucurrucucu... cucurrucucu...
Cucurrucucu... paloma, ya no llores.

(En vrij vertaald, is dat:)

Ze zeggen dat hij 's nachts
alleen maar huilend rondliep
Ze zeggen dat hij niet at en
dat hij alleen maar ging drinken.
Ze zweren dat ze zelfs in de hemel
zijn gehuil voelden trillen
Hij leed zo van het naar haar verlangen
Dat hij tot zijn dood bleef roepen om haar

Ay, ay, ay, ay, ay,... hij zong,
Ay, ay, ay, ay, ay,... hij brulde,
Ay, ay, ay, ay, ay,... hij zong,
van dodelijke passie
stierf hij

Ze zeggen dat een trieste duif
heel vroeg in de morgen voor hem komt zingen
Alleen in het huis alleen
met de deuren naast elkaar
Ze zweren dat die duif
Niet anders is dan zijn ziel
die nog steeds hoopt
Dat zij die onfortuinlijk is,
terug komt.

Rucucucucu... mijn duifje,
Rucucucucu... niet huilen,
De stenen zullen nooit - mijn duifje
die fatale liefde leren kennen!

Rucucucucu
nee mijn duif, lief,
huil niet meer.

LIGHT IS IN THE AIR

2009-03-11T00:53:00.006+01:00

Vroeger hadden wij een dynamo.

Nu hebben we batterijen op en in onze lichtjes.
Overal in de stad zie ik brandende lampen op verlaten fietsen en ik,
als een soort van nieuwe tandenfee annex zandman in spe,
kan de neiging niet onderdrukken ze her en der uit te drukken.

Gelooft u me: ik heb het er druk mee.
Soms fiets ik voorbij, maar dan fiets ik alsnog terug om op het knopje te drukken.
Uit dat licht.
Ik wil die ander de leegte besparen van een zwakke koplamp de volgende dag.

Iets totaal anders, maar hetzelfde eigenlijk: twee vrienden van me die elkaar nog niet kennen,
die net als jij en ik de nodige klappen hebben gehad, maar open zijn en willen leren en groeien in dit leven,
en dat ook aankunnen,
en waarvan je denkt dat ze wel bij elkaar passen...

Als nieuwe tandenfee annex zandman in spe... Wat doe je dan?

KNIELEN OF STAAN?

2009-03-05T23:13:00.008+01:00

Als mensen overlijden is er de neiging alle dagdagelijkse ergernissen dood te relativeren (wrang klinkt dat trouwens). Wat is er nou nog belangrijk als je zonet een geliefde, een vriend, een mens in de aarde ten slape hebt gelegd?

Vanmiddag begroeven we Abdi, vanavond bezwoer ik mijn 12-jarige zoon dat het om de belangrijke en echte dingen in het leven gaat en dat hij alles wat hij wil in het leven gewoon moet doen. Maar zonet lag ik in de meditatieles en stuurde een of andere tuthola me van "haar" matje af, want dat was gewoon nog "haar" matje van de vorige les... En toen kostte het me een kwartier kostbare pranayama-minuten om de woede daarom kwijt te raken... Tja.

Toen ik het vorige stukje over Abdi schreef was ik nog totaal in ontkenning.
Vandaag was ontluisterend en vooral confronterend. Ik voelde meer dan ooit hoe Abdi een verbindende schakel was geweest tussen vele werelden waarvan meer dan de helft geen snars van elkaar begrijpt, en erger nog: geen toenadering tot elkaar vindt.
Het Hollandse afscheid werd genomen - allemaal zeer oprecht en ontroerend en prachtig hoor, daar niet van - maar de Somalische gemeenschap stond er bij en keek er naar (met af en toe gebabbel en mobiele telefoons er door).
Het Somalische afscheid inclusief Islamitisch ritueel vond plaats, en de Hollandse gemeenschap stond er bij en keek er naar (gehuld in een mantel van loodzware stilte).
De Somaliërs zakten op hun hurken en baden tot Allah.
De Hollanders bleven staan, en keken er naar.
Ik twijfelde. Net als vroeger toen ik klein was: niet goed voelend in welk kamp ik nou hoorde. Bleef uit een gekke mengeling van lafheid en trouw zijn aan mezelf maar staan, maar verliet, toch deels uit solidariteit, temidden van de Somaliërs het graf (terwijl de Hollanders nog achterbleven om na te praten over al het bijzonders dat ze gezien hadden - en dat was het ook echt).

Zoveel jaren integratie en nog steeds van dit.
Ik begreep vandaag weer zoveel meer van de spagaat waarin mensen als mijn Afrikaanse vader en Abdi, die voor een groot deel integreerden, terecht kwamen.
Noch vlees, noch vis.
En nooit die volledige aansluiting.
Nooit die volledige (h)erkenning.
Nooit een "eigen" matje.
Wel de schakel tussen alles en niks, plus en min, rijk en arm, los en vast.
Let wel dit alles geldt voor beide kanten, want bij allebei ligt kracht.
Ik zeg niet dat het ene beter is dan het andere,
maar er zijn zo weinig verbindende schakels nog.

Ja, hier ga ik me vanaf nu maar 's suf op mediteren. Ik heb mijn matje nog niet gevonden, sterker nog: ik hoef geen matje van mezelf. Dan kan ik in ieder geval nooit op het krankzinnige idee komen om iemand er vanaf te sturen. (want ik weet dat ik ook in staat ben om zoiets idioots te doen... dat is het ergste).
En ik hoop dat als ik dan weer van een ander "haar" matje af wordt gestuurd, ik er dan verlicht om kan glimlachen.

Soit. Ik heb vandaag een denkdag, een zijndag, een leerdag. Dankzij jou, Abdi.

De wijdsheid van de wereld, over de hele lengte en breedte,
dat was jouw mat.
Is jouw mat.
Gekke, enthousiaste, altijd weer weigerend zich aan te passen, wilde Abdi.

Rust zacht.
Aleikum Salaam.

REMEMBERING ABDI

2009-02-26T01:44:00.004+01:00

Stonden we twee maanden geleden nog heftig te dansen op het knuffelfeest in Blijburg...
Lees ik zonet dat je er echt niet meer bent.

Toen ik over je vermissing hoorde, bleef ik er steevast in geloven dat je op die dag in januari toen je verdween,
gewoon de trein naar Frankrijk had genomen. Zonderling als je altijd was.

Dat je Nederland zonder iets te zeggen achter je had gelaten. Op weg naar Frankrijk, waar ze je wel met open armen ontvingen, om daar die film te maken waar je me enthousiast dansend over vertelde.

Misschien is dat wel zo. En ben je daar. Somewhere, somehow...
Ik hoop het.

HOUDEN

2009-02-23T00:56:00.003+01:00

van mezelf
blijkt leuker dan ik dacht
en daar ben ik voorlopig nog wel even
druk mee
...
zoet mee
...

VERWATERD, MAAR VOOR ALTIJD

2009-02-16T21:59:00.008+01:00

Ik ruim op. En ik vind...
Een kaart van mij aan jou lieve vriendin van jaren geleden.
Waarin ik vertel waar ik woon en hoe je daarnaartoe de weg kan vinden.
Een kaart die ik welllicht een jaar of 10 geleden schreef.
Ondertussen ben jij al jaren dood, ik weet niet eens hoelang al want ik hoorde het pas jaren later van een gemeenschappelijke kennis.
Ik ruim nog meer op. En ik vind...
Oude voornemens. Zoals dat ik in 2004 me voornam om ordelijk te worden. Toen al.
Ik ben verder nu, en weet dat het hopeloos is. Ik heb iets meer orde, maar ordelijk word ik nooit...
Ik ruim op. En ik stuit op...
Oude dagboeken en foto's. Tijd om weer eens te archiveren.
(stem in mijn hoofd zegt: ja hallo waar denk je dat ik mee bezig ben)
Soms haat ik het dat ik alles bewaar
Maar op die kaart aan jou, teer ik nu al 2 dagen.
Tastbaarder dan dit kan het niet meer worden.
Dank je god van de Chaos, dat ik door jou af en toe mijn herbeleving weer word ingeslingerd.

BEKS/BACK IN BUSINESS

2009-02-11T16:12:00.003+01:00

Zondag ben ik vreemdgegaan. En ik heb er geen greintje spijt van...
Al een jaar of zeven speel ik met 1 dezelfde man.
Hij is mijn muzikale echtgenoot.
We hebben een huwelijk dat van mijn kant volledig monogaam is.
Hij speelt regelmatig - en met mijn volledige goedkeuring - met anderen, en maakt ook kindjes met ze, maar ik...? Nope.
Ik heb wel eens her en der een muzikale flirt gehad ja, maar dat raakte nooit de muzikale diepten die ik met Wessel heb. En toen ik een keer met Rory Ronde speelde, was dat zo raak en geïnspireerd, dat ik van pure angst van zoveel diepte ben teruggerend naar Wessel. Ja, ik word met de jaren steeds eenkenniger.

Tot ik deze week Han Litz zijn fluit hoorde bespelen en de kriebel weer toesloeg.
Han en ik zaten een jaar of 15 geleden samen met ene JP in een kamertje van twee bij twee samen muziek te maken. JP werkte bij de PTT en speelde bas bij een grote coverband, Han zat op het conservatorium, en ik zat op de toneelschool. Drie jonge mensen, nog zoekend naar hun muzikale basis en identiteit. Han herinnerde zich zelfs dat ik toen dikke sigaren rookte. Die fase dus...

Maar soit. Zondag was ik op Blijburg om Lex Empress te horen zingen, en na haar optreden komt ze op me af en vraagt me of ik na de pauze een paar liedjes wou doen.
Twijfel, angst, ja...nee...nee...ja...
Het nadeel van trouw zijn is dat je niet eens meer durft met een ander.
En dan nog wel met Han Litz en Eric Calmes en nog twee andere geweldige muzikanten.
But I did it. Met knikkende knietjes weliswaar, maar ik heb het gedaan:
eerst als tweede stem bij Stanja, en toen in mijn eentje Stormy Weather en Tyrone!
Zelfs de entree van mijn oude liefde kon me niet deren. Ik zong met mijn hele lijf en leden. En dat was lang geleden...
Telefoonnummers uitgewisseld en als het aan mij ligt doe ik het binnenkort weer.
Want het was zo lekker dat het smaakt naar meer!

(Lig nu wel met griep in bed, een en ander is blijkbaar losgebroken. Zeer na de zonde misschien? Ik blijf katholiek, vandaar deze biecht.)

Well...Sorry Wessel. But it definitely was worth it!

PRINSESSENGEDRAG

2009-02-09T15:20:00.010+01:00

Nicky mailt me dat een "gayfriend" haar verteld heeft dat ze een prinses op het witte paard is. Ik kan niet anders dan dat beamen, dat is ze.
Ik ook.
Zij mailt weer terug dat het dan toch raar is dat ze weer alleen is. Met twee poezen en een kast vol kinky schoenen.
Daar moet ik over nadenken.
Vervolgens schrijf ik het volgende terug: Weet je wat het is met ons prinsessen op het witte paard?
Je moet:

1-eerst durven opstijgen.
2-dan leren paardrijden (stap, draf, galop)
3-de weg weten door het grote donkere bos en dat is dus ECHT niet makkelijk
4-die ander weten wakker te kussen
5-oppassen dat je niet in een kikker verandert
6-heel erg lang en gelukkig durven leven (en dat durven de meesten niet)

Ze schrijft terug dat het natuurlijk ook kan dat haar prins wel bestaat maar dat hij zijn paard wellicht te ver achterin in zijn berging heeft gezet.

Hilarisch!

TAAL, FICTIE, FEIT... KRACHT

2009-02-02T23:35:00.004+01:00

Volgens het zelfhulpboekje "Heling na scheiding" moest Nicky een dagboek beginnen waarin ze het verhaal van haar scheiding moet opschrijven. Zo leert ze de feiten te scheiden van de fictie die ze er in haar hoofd van maakt. En daar zit ze dan: zuchtend aan mijn eettafel, wroetend in haar geheugen haar Hema-schriftje vol schrijvend. Tongpunt in de mondhoek, roodlakleren schoenneuzen schuren tegen elkaar aan, potlood met een gummetje als een wapen in de hand, in de mond, dan weer in de hand. Aandoenlijk. Bijna.
Ondertussen lees ik zoonlief de Grieken van Imme Dros voor. Hij is dol op alles wat met oudheid, mythen en sagen te maken heeft, en zegt dat hij het fijn vindt, de manier waarop ik lees... Het geeft hem eigen plaatjes in zijn hoofd, zegt hij.
Het allermooiste compliment wat je als moeder krijgen kan geloof ik.
Hij is al bijna 12, dus ik denk: voorlezen zolang ik nog kan.
Ik lees over Iason en Medea met een wee gevoel in mijn buik omdat ik uit ervaring weet wat komen zal. Ook ik was ooit Medea... Toch? Feit en fictie.
In 't echt en op 't toneel.

Hij gelooft nog dat het allemaal goed af zal lopen omdat Iason dat verdomde vlies in handen krijgt. Ondertussen ploetert Nicky door. Een dagboek is niet echt handig als je dyslectisch bent. Ik werp nog op dat ze ook plaatjes kan plakken, maar ze moet. En ze wil. En ze zal. De roodlakleren neuzen beginnne zwarte strepen te vertonen van het wrijven. Ik schenk haar wijn in en breng zoonlief naar bed.

Maar voor ik Imme Dros dichtsla valt mijn oog op het volgende:

"Toen de eerste mensen verhalen begonnen te maken om aan elkaar te vertellen, kwam er een eind aan de Chaos.
Taal legde vast wat een enkeling ooit bij toeval ontdekte: dat een stam bleef drijven, dat stenen vuur konden maken.
Taal ontwierp de wapens tegen verscheurende dieren.
Taal onderscheidde donker van licht en aarde van water.
Taal creëerde eenheid en tweestrijd, meesters en slaven.
Taal leerde tellen, meten, wegen.
Taal vond het wiel uit.
Mensen bedachten woorden voor al wat ze konden beheersen
en de machten die hun te hoog gingen,
noemden ze goden."

LEREN

2009-01-31T19:30:00.004+01:00

HKU Writing for Performance.
Mijn workshop heet 'Dag Mijnheer, dag Mevrouw. Mag ik u wat vragen?'.
Omdat ik research doen zo'n beetje het mooiste vind wat ik de laatste jaren geleerd heb, kon ik het niet laten het de mensen die ik les geef het ook aan te reiken.
Met het enige verschil dat ik research doe voor documentaires, en zij het deden als een opstapje naar doorbloedde fictieverhalen.
Maar ja: als je het doet, doe het dan goed, echt, oprecht als het kan. Met wisselgeld als je dat in je rugzak hebt... Wellicht werden sommigen ziek, en sommigen bang.
Aan het eind van de week 5 studenten over van de 12 die eigenlijk mee zouden doen.
Ach. Bang zijn hoort er bij vind ik. Net als in de liefde.
Lucinda ging naar de Hardebollensteeg, Jelmer naar het meisje bij de boekenwinkel, Esther zocht naar zichzelf via een zwerfster op Hoog Catharijne, Pien ging aan de pils in een criminele kroeg en Floor zocht en zocht en zocht... En kwam in de machinekamer van de trein terecht. Bij de machinist dus...
Omdat het intellectueel recht op hun prachtige verhalen hen toekomt, en alleen hen, zal ik hier niet verder over uitwijden.
Ik kan alleen zeggen dat lesgeven soms alleen maar cadeautjes krijgen is.
En blij zijn dat je deel mag hebben aan het proces van andere talentvolle mensen.
Bijna net zoiets als liefde.
Ik heb deze week geleerd dat ik soms wat zachter voor ze mag zijn.
Die noodzaak komt wel...
Zeker weten

DE COMEBACK VAN DARLING NICKY

2009-01-28T12:21:00.014+01:00

Toen Nicky het perron op stormde brak haar hak.
In een poging haar evenwicht te bewaren, doch totaal uit balans hinkte ze de tweedeklascoupe in. Nicky zag er uit om door een ringetje te halen. Op die gebroken hak na dan. Nicky sloeg haar benen over elkaar heen en liet haar hiel in het luchtledige zweven. "Als ik nou volhoud dat mijn neus bloedt, dan stelpt dat mijn bloedend hart", dacht ze - niet gespeend van enige dramatiek.
Amsterdam CS - Utrecht.
Ze wist dat ze zo zijn huis zou passeren. Het spoor ligt precies op dezelfde hoogte als zijn etage, en ze wist dat ze - mits ze haar ogen een beetje dichtkneep - wellicht kon ontwaren of het lampje van zijn waterkoker dan wel, dan niet brandde. En dat ze dan wel, dan niet het vaatdoekje op zijn aanrecht zou kunnen zien liggen.
Met een klein beetje geluk kreeg ze dan wel, dan niet de daarbij behorende man te zien, wist ze, maar dat hing toch vooral af van of de duivel haar gunstig was...
De man tegenover haar liet zijn blik langs haar benen dwalen en keek geschokt naar haar hakloze pump. Nicky liet haar hiel in het luchtledige zweven en dacht:"Als ik nou volhou dat er niets aan de hand is met mijn hak, dan IS er ook helemaal niets meer aan de hand." Ze schraapte haar keel en glimlachte naar de man. Hij durfde amper terug te kijken.
"Pfffffwiet", oorverdovend gilde een tegenliggende trein de hare tegemoet. Nicky keek opzij, de andere trein ontnam haar alle uitzicht en maakte haar ook ietwat duizelig. Nicky realiseerde zich dat ze zijn huis voorbij reed en dat de kans om een glimp van hem op te vangen uit haar handen was gegleden. Nicky realiseerde zich dat dat nu gebeurde. Hier, ter plekke. En dat gluren, noch voyeren er nog in zat.
En toen pas miste ze echt haar hak. En ze zag zichzelf zitten: een vrouw met een gebroken hak.
Ze besefte ze dat ze twee keuzes had: of op Hoog Catharijne nieuwe schoenen kopen of de hele verdere dag in het luchtledige blijven zweven, zoekend naar de grond onder haar voeten.
Nicky koos voor het laatste. Omdat ze wist dat ook het wankelen iets brengen zou.
En dat te snel nieuwe schoenen kopen, alleen maar geldtekort en pijnlijke blaren oplevert.
Toen ze 's avonds terugreed, vergat ze rechtsom te kijken. En op de terugweg, stuntelend fietsend - want probeer maar eens te fietsen zonder hak - wist ze dat het gluren weinig te maken had met de hunkering naar hem, maar alles met het missen van het lichtje van de waterkoker en het vaatdoekje. Het missen van een thuis die hij weer even in haar leven had gebracht.
Maar die nu niet meer de hare was.

CLUB AMBRAS - OBAMA AVOND

2009-01-22T13:28:00.001+01:00

OBAMA DAY

2009-01-20T10:53:00.003+01:00

Zo ga ik mijn OBAMA jurk passen bij ontwerpster Blazinbell.
De zon schijnt en de dag staat nu al stijf van verwachting.
Zoals ik me nu voel, moeten bruidjes zich vast voelen op de grote dag.

De afgelopen dagen waren erg druk, soms denk je dan: waarom moesten we dit per se organiseren. Maar nu ik opsta, ben ik zo blij. En zo zeker: dit wil je delen met je stad.
Met de mensen dicht bij je hart.

(http://www.blazinbell.blogspot.com)

EEN LACH, EN EEN TRAAN...

2009-01-17T01:32:00.003+01:00

ondanks alle kwaliteitscriteria,
goede smaak,
ervaring,
talent,
opgedane know how,
aangeleerde eruditie,
tenietgedane arbeidersachtergrond en
...
name it.
-
stond ik vanochtend mijn afwasser in te laden,
met tranen in de ogen
om fucking DOCHTERS.
De laatste hit van Marco Borsato.

Can't do anything about it.

-
10 minuten later : p.s. ik heb net weer geluisterd. dit nummer is echt vreselijk. de grootste draak in jaren. ik wou dat ik ongesteld was... dan had ik tenminste een reden.

Het meisje met de rode laarsjes. Een nieuw oud sprookje door en van Neske Beks.

2009-01-13T00:46:00.013+01:00

Ergens op een dooie hoek in Vinkeveen, zocht een rood laarsje haar rode evenknie.
Ze wist dat er ergens op de wereld een gelijkgestemd laarsje rond moest lopen, maar ze wist nog niet goed waar. Ook rode laarsjes blijken geen ogen in hun achterhoofd te hebben. Ook rode laarsjes zien niet altijd dat die ander naast ze loopt...

Ietwat eerder was Het meisje met de rode laarsjes ergens onderweg flink de weg kwijt geraakt.
Ergens tussen Vinkeveen en Leusden....
Zo vreselijk erg de weg kwijt geraakt dat ze niet eens meer wist waar Leusden lag en dat ze in een onbewaakt ogenblik haar rode laarsjes zomaar had uitgetrokken.
Als het meisje MET de rode laarsjes haar klassiekers iets beter had doorgenomen had ze dat nooit zomaar gedaan, en was ze waarschijnlijk gelukkig geworden in het peperkoekenhuisje van de heksenman, of beter nog: had ze gekozen voor een eeuwigdurende schone slaap tussen de doornen.
Maar neen. Zij moest zonodig haar rode laarjes uittrekken, waardoor ze dus Het meisje ZONDER de rode laarsjes was geworden. Geheel tegen beter weten in.
(Op dit moment bent u getuige van het heuglijke moment dat Het meisje haar weg EN de laarsjes weer terugvindt.)

[KLIK] zei mijn mobiel.

Aah... !
Ontroerend. Toch?

BLAUW, BLAUWER, BLAUWST

2009-01-08T13:23:00.002+01:00

Ik heb mijn evenknie gevonden. Het klikt geweldig tussen mij, Wessel - mijn oude, trouwe guitarplayer-, ons repertoire en de stoere vrouwen die bij de politie werken...
Wessel en ik opereren op topniveau, alsook in de wijk...
'k Heb me nog nooit zo veilig gevoeld.

NIEUWJAARSOCHTEND 7.57 APPROX.

2009-01-02T11:25:00.010+01:00

De eerste ochtend van het jaar.
Recht vanuit het feest de natuur in.
En dan ontdekken dat die ene gek,
de enige die je zo ver wist te krijgen om in de vroege ochtend,
door de bevroren natuur,
met je mee te fietsen naar de andere kant van de wereld,
dat die dus,
door dezelfde ogen naar de wereld kijkt.

Witte eendjes.
Stoppen op een doodlopende dam.
Stoppen op een brug om naar het kanaal te kijken.
Door en door verkleumd stoppen,
vlak voor we bij Blijburg zijn.

Dag 2009, laten we er weer een mooie van maken.

IK GELOOF DAT IK GELUKKIG BEN

2008-12-25T20:11:00.000+01:00

- smile -
happy christmas

I'm Dreaming of...

2008-12-24T13:59:00.001+01:00

VOOR NU EVEN

2008-12-21T14:48:00.003+01:00

OOOOOOOH MY GOD. I'M IN LOVE WITH WOODY ALLEN!

2008-12-14T13:21:00.004+01:00

...in de vorm van Javier wellicht...
(en Penelope en Scarlett en Barca bovenal...) wat een film... wat een film...

MAKKERS STAAKT UW WILD GERAAS

2008-12-12T16:31:00.000+01:00

GOUD IN DE MOND

2008-12-10T21:14:00.002+01:00

ESCAPE

2008-12-03T11:58:00.002+01:00

TIJDELIJK

2008-12-03T01:50:00.004+01:00

Lieve mensen,

die (mee) lezen
vrienden, bekenden, collegae, ex-lovers, exen van exen
of een combinatie daarvan.
Ik stop even met bloggen in woorden.
Geen zin meer in dit soort delen of exhibitionisme
- noem het wat je wil -
geloof ik.
Door wat iemand me vertelde,
voelde ik me plots begluurd.
Niet iedereen is deelgenoot bepaal ik bij deze.
Ik ga maar terug naar een "gewoon" dagboek.
Sorry.

Wel blijf ik foto's plaatsen.
In de lijn van mijn huidige ontwikkeling is
BEELD
voorlopig.
voor even.
genoeg.

Kus.

(Met name voor jou Niko.
Vanwege al die jaren lezen.
Neem jij weer het stokje over?
Zodat ik weer lekker bloglezen kan?
Ik hoop het.)

YES WE CAN!

2008-11-28T01:27:00.004+01:00

Ik kan mijn eerste documentaire gaan verfilmen! Mijn plan 'Eigen Volk' is gehonoreerd!
And I love it!
Als wijze van dank en hulde ga ik straks de klok opwinden. De klok van mijn ouders die wegens ergerlijk getik en gebimbam al jaren stilstaat. Even reminiscen zou Obama zeggen.

ZOALS ROISIN ZINGT: "Happy people don't give in to... that sinking feeling"

2008-11-22T23:19:00.003+01:00

Als ik alsmaar doorwerk lijk ik vaak het gelukkigst.
Dan heb ik namelijk ook geen tijd of ruimte voor stress.

Ik was dus heel gelukkig. Tot (eer)gister.
Eergister had ik een bad newsdag.
Maar ik was gelukkig zo druk dat ik na een korte huilbui weer door moest.
Ik had wel wat anders aan m'n kop: gister had ik pitchdag voor mijn plan van de IDFA Masterclass. Een dag waar we al weken naartoe leefden.
Hoe de pitch ging? Ik heb er zelf niet zo'n zicht op, want ik leek in een verteltrance.
Maar iedereen was achteraf enthousiast dus ik voelde me het baasje.

's Avonds sleurde Rut me mee, ver weg van het Idfacircus, de Bijlmer in. Ik had eerst geen zin want wou nog zoveel zien en meemaken. Maar hij was volhardend. Ik moest voor het eerst in mijn leven naar de Heineken Music Hall.
En daar stond ik dan: smoorverliefd met een kloppend hart te luisteren en te kijken naar de vrouw die ik - trouweloze hond - door alle drukte even een paar maanden vergeten was... Mijn grote heldin Roisin Murphy. De vrouw die me al zo'n twee jaar door de moeilijke momenten zingt.

De eerste zin van Overpowered klonk en ik stond op mijn kop.
Later zong ze Trough Time (Foolish romantic ideals of love... shouldn't we be holdin' on), en binnen no time kwam de ontlading: ikke jankend in de menigte. Alle stress verliet mijn lichaam en er kwam weer plaats voor voelen wat ik mis, wie ik mis, zelfbeklag, melancholie, gezwijmel en de hele bataklam. Ik waande me volledig anoniem en onbespied toen een of andere beauty me bij mijn arm greep en vroeg: "Gaat het wel een beetje?". Gegeneerd wreef ik 'het nat' van mijn wangen.
Hij drukte me een heineken in mijn handen en vervolgens hebben we nog een uur luidkeels alle nummers mee lopen schreeuwen. Ik drink NOOIT bier, maar ik vond het heerlijk.

Flink wat uren later stond ik bij de pinautomaat en floot ik de eerste 8 noten van Overpowered (When I think that I'm over you...)
Achter me stond een vreemde man te wachten die mijn gefluit spontaan zingend aanvulde "... I'm overpowered".
Tja, dat zijn dan de mooie dingen des levens he. Als de hele stad plots Roisin Murphy zingt. Mmmmm.

OM ALLES WAT IS.

2008-11-19T22:58:00.002+01:00

Een dag om nooit te vergeten.
Een dag die om 8u begon met de sms : het is begonnen.
Wessel, mijn mate, mijn broertje, mijn aloude trouwe vriend en gitarist wordt vader.
Myrthe zijn vrouw die vandaag zou baren. Zij zulllen doorgaan.
Netwerk CS. Ik dagvoorzitter. Afscheid van 8 jaar Diversiteit.
Overhandiging van de estaffettestok aan minister Plasterk.
Het gaat door. Wij zullen doorgaan.
En hij moet doorgaan...

Alsmaar contact over de telefoon met Carla. De moeder van, straks de oma van.
Tussen alle bedrijven door contact.
En dan nu:
Om 23u het blijde nieuws: ze is geboren: Hannah Carla Coppes.
Ze is er.
Ze zal doorgaan.
Een meisje.
En ik ben een van de goede feeen.
Wij zullen waken.
We zullen er zijn.
We zullen doorgaan.
Op alles wat haar in dit leven een woensdagkind mag maken.
Een kind met alle kansen.
Een kind van de toekomst.
Woensdag is een goede dag.
Op alle geluk wat haar mag toekomen.
He fijn zeg.
Dat de tijd, en het leven gewoon doorgaan.

Nu slapen.

OM ALLES WAT GEWEEST IS.

2008-11-16T14:45:00.024+01:00

Woensdag vertoonden we Godenzoon op de filmacademie. Toen ik al borrelend over mijn andere films vertelde vroeg een kennisje verbaasd: "Hè? Maak je nu alweer documentaires? Waarom nou weer die switch?"

"Kijk", zei ik, en liet m'n rode wijn in het bekertje heen en weer rollen. "Ik ben een verhalenverteller, en ik kies per verhaal wat ik te vertellen heb het juiste medium."
"Jaja", zei de ander en keek bedenkelijk.
Sinds de toneelschool al maak ik heel persoonlijk werk. Dat is altijd zo gebleven. En waar ik al wel eens probeerde minder dicht op mijn huid te maken, bleek het niet zo'n succes... Blijkbaar ligt daar toch mijn kracht in.
Zoals een psych me vertelde: "Jij bent iemand die het verleden in jezelf heelt door je kunstenaarschap."
Vond ik wel een mooie.

Al werden we er op de toneel- en kleinkunstacademie ook voortdurend op gewezen dat het geen therapie moest worden of navelstaarderij. Dat is vanzelfsprekend iets wat ik mezelf voortdurend afvraag ook: waar ligt die grens die het persoonlijke universeel maakt.
Ik weet zelf altijd precies waar ik 'm overschrijdt, maar heb ook wel 's werk gemaakt waarin dat niet is gelukt. Dat was nodig denk ik dan achteraf.
Eigenlijk vind ik het nog mooier zoals Herman van Veen het in het lied 'Maria'zegt:
"Om alles wat geweest is, sta ik hier nu te zingen. Zo raak ik elke avond weer. Even. Ons Leven. Aan."

(vervolg van de vorige blog):

Ja, Herman, zo raak ik elke avond weer - even - ons leven aan.
Maar soms word ik er zelf ook niet goed van: altijd weer datzelfde thema.
Weliswaar telkens vanuit een ander perspectief... maar toch: het meeste wat ik maak gaat over ONVERMOGEN. Blijkbaar ben ik daar nog niet over uitverteld...
Het niet lukken ontroert me. Het raakt me. Daar kan ik dagen over denken.
De baby die probeert zich op te richten. Het lijkt bijna te lukken.
En dan toch... net niet.
Misschien ben ik daarom ook zo geraakt door het werk van Bas Jan Ader.
Het durven falen. Het durven vallen.
En tegelijk raakt dat mijn grootste angst.
Niet willen falen was lange tijd een van mijn grootste drijfveren.
Vallen was iets wat me regelmatig overkwam. Jarenlang ben ik gevallen: over fietssturen heen gevlogen, van de trappen, van de scooter, door mijn benen heen gezakt. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik was er voor, van, op of achter gevallen.

Maar soit. Ik wijk af.
De rode wijn rolde door mijn mond. "Ik hou van fictie", antwoordde ik. "Maar die vorm gebruik ik momenteel het liefste voor verhalen die je niet vanuit de werkelijkheid kan laten zien."
"Deze surrealistische film onder andere dus", vroeg hij. Ik knikte. Maar wist tegelijkertijd dat mijn antwoord niet volledig was. Maar dat gaf weer stof om na te denken en te schrijven. Hier dus.
Misschien is het zo dat documentaire voor mij alles te maken heeft met het repetitieproces dat aan een voorstelling voorafgaat. Je hebt een tekst of een idee, maar op de vloer ga je er ECHT wat van maken. Weken lang zoek je ploeterend, vallend, wederopstaand. Discussieer je verder tijdens de lunch, zoek je er 's avonds de juiste boeken bij. En tussen 10 en 5 ontdek je op die vloer beelden, spanningen, werelden en dingen die je never nooit op papier had kunnen bedenken.
"Ik vind het een rare film, dat Godenzoon. Weet niet waar ik het moet plaatsen..." zei de kennis. "Ik vind het geweldig en gedurfd en mooi in beeld gebracht" repliceerde een ander. En toen kwamen ze met zijn allen op gang.
"Hoe heet ze weer je regisseur? Wolke Kluppell? Da's pas surrealistisch!"
"Wat een topactrice dat kleine mongooltje... euhm meisje met Down Syndroom"
"Ik geloofde die ganzen niet"
"Ik vond ze juist prachtig!"
"Ik voelde jou in die film"
"Ik mis jouw poëzie".
"Ik..."
Ik draaide me om en ging grijnzend mijn bekertje vullen.
Misschien is dat het ook wel. Niet voor een gat te vangen. In geen hokje te plaatsen.
Dat is waarschijnlijk wat ik wil. Wat ik zoek. Wat kenmerkt wat ik - en dat geldt zeker ook voor Wolke - te vertellen heb.

Terug thuis, halfdronken en net voor ik in bed kroop, zag ik op het prikbord het artikel hangen dat ik vorig jaar uit de krant scheurde en dat de basis vormt voor mijn volgende filmplan. Niks egodocument, niks onvermogen. Zonder precies te vertellen waar het over gaat, kan ik wel zeggen dat het gaat over mensen die zich nooit kunnen permitteren te falen. Met gevaar voor eigen dood.
Mensen die elke avond weer hun leven aanraken. Voor alles wat geweest is.
Licht uit.

meer bas jan ader?

check www.basjanader.com
en www.buuv.nl

Ook Godenzoon kijken?
5 december 2008, net 2, 22.50u

ONTDEKKING

2008-11-15T20:22:00.002+01:00

Hey.
Jij.
Ja jij ja...
Jij die mijn koffie zo lekker vond.
Zwart zonder klontje.

Ik heb net ontdekt dat je een cadeautje bent.

Sommige cadeautjes hebben een strik er omheen.
Anderen niet.
Die moet je juist durven aannemen.

En koesteren.
In gedachten.

LIEFDE IN DROGE BROKJES

2008-11-09T23:53:00.007+01:00

En terwijl de hele wereld zich druk maakt over welk hondje Obama aan zijn dochters zal geven. Of het een ras- dan wel bastaardhond wordt. Allergievrij of niet...
Terwijl dat speelt, moet ik dealen met het feit dat ik mijn poes de deur gewezen heb.
Mijn rode meisje, 3 jaar en 4 maanden slechts. Fel doch lief. Onbetrouwbaar en eeuwig trouw tegelijk. Mioux heette ze. Volgens zoonlief Miu.
Heette want ik weet dat haar nieuwe baasje haar een nieuwe naam gegeven heeft.
Kan ze dat bevatten? Luistert ze ernaar? Ik vroeg de lieve vrouw of het alsjeblieft iets met een OE mocht worden. Voor de herkenning. Maar tegelijkertijd wist ik dat het mijn zaken niet meer waren.

Ze was zo afhankelijk van me dat ik het er benauwd van kreeg. Kon zij niks aan doen, maar ik wel dus: de buurvrouw was snel gevonden. Een heuse kattenvrouw met een stokoude en een jonge poes; de laatste wilde wel een maatje en toen besloot ik na een kort overleg met zoonlief zonder al te veel spijt of mededogen dat Mioux verhuizen zou.
Vanaf die dag ben ik de vrouw, de moeder die haar poes de straat opzet.
Weer een onvolkomenheid op mijn cv.
Het vooruitzicht op 20 jaar verbintenis, trok ik toch niet langer.
Ja ik geef het toe: pure bindingsangst.
Maar ik was ook zo vaak weg, dus zij te vaak alleen... Dat is het enige excuus misschien.

En nu kijk ik al weken naar de overkant. Naar de drie ramen van het huis waar zij verblijft. Elke dag zou ik willen oversteken, om haar te aaien. Haar te vertellen dat ik heus wel van haar hou, maar dat ik haar niet meer zo dicht op mijn huid kon verdragen. Ze kroop 's nachts over mijn gezicht en overdag liep ze me voor de voeten.
Zo veel liefde kan een mens als ik niet aan.
Maar groot is mijn leed als ik thuiskom in een lege ruimte zonder spinnen, zonder snorren. Zonder dat hoopje rode wol dat me voor de voeten loopt.
Geen rode krassen meer op mijn polsen.
Geen tanden meer in mijn vel.
Zoonlief heeft een bezoekregeling getroffen met de buurvrouw. Maar uit het oog uit het hart, lijkt voor hem nog meer te gelden dan voor mij.
Een keer was hij op visite. Ze bleek erg gelukkig. En in no time de baas over de andere katten.
Soms kijk ik uit mijn raam. En dan denk ik aan d'r. En dan hoop ik dat ze me ziet.
Dat ze me voelt. Dat ze het weet. Dat ze mijn liefde proeft in haar droge brokjes.
Maar...
Hoe hard het ook klinkt: in mijn huis, in mijn leven heb ik haar liever niet. Meer.
En die hardheid week ik met de volzin dat het voor haar zo beter is. Leuker ook.
En dat meen ik. Omdat ik het weet.

MIJN HALVE IDENTITEIT

2008-11-09T13:41:00.001+01:00

Yves Leterme zonet in Buitenhof: "België is een historisch compromis tussen de Germaanse en de Latijnse cultuur."
(Hilarisch!)

OBAMARITIS 3 : CAN HE KICK IT? YES HE CAN! OFWEL: BLACK MAN ON TE MOON SIGNAL

2008-11-06T15:19:00.000+01:00

Ik kan er nog steeds niet over uit dat Amerika een zwarte president heeft. Dat hadden mijn ouders nog moeten meemaken denk ik telkens. Terwijl... would they care? Mijn ouders waren wit.
Al schijnt dat niet uit te maken waar het om Obama gaat.
Of toch wel?

Ik was op de verkiezingsnacht in de Melkweg met beste vriendje Bart (tevens witte man) en die vond het daar toch een compleet wittemannengebeuren! Pas toen hij dat zei realiseerde ik me dat dat indeed zo was.
Op een gegeven moment beklom Prem het podium. En Bahram. En Rocky.
En toch bleef het een wittemannengebeuren. Qua toon dan, vonden wij.
De schouwburg de volgende ochtend idem dito. Wat er een beetje uitzag als een "neger"* werd op het balkon verstopt. Vriendin Ellen eiste dat ik bij haar in de zaal kwam zitten. Ja Hallo!? Nadat "we" gewonnen hadden, op zo'n balkon kruipen zeker...
Ik lag in een deuk, maar vond toch ook dat ik recht had op mijn plekje in de zon.
Maar gaat het daar dan om? Om kleur?
Als de witte mensen niet waren komen opdagen was het ook niet goed geweest.
En dat zwart ondervertegenwoordigd was kwam natuurlijk ook doordat wij zwarten lui zijn en/of te laat komen opdagen of geen geld hebben voor een kaartje... (;-))

Een uur vantevoren had ik ruzie met 2 heren van het herenclubje van Schiller - die daar net als wij met ons IDFA klasje elke dinsdag zitten - over mijn binding met Obama,gebaseerd op kleur en identiteit. Onzin vonden ze het dat ik als "negerin"* mijn afkomst automatisch linkte aan mijn stem voor Barack. De rooie van de twee kwam met het argument dat hij toch ook niet louter op zijn rode haren voor een roodharige president zou gaan!
Als ik op een stoel had gezeten, was ik er vanaf gevallen.

Wat is dat nou? The Black Thing?
Ik merk wel dat de Black Conscious mensen om me heen (heb ik toch weer een Engelse term voor nodig) veel emotioneler op de overwinning reageren dan de anderen.
Voor ons is het toch alsof er een zwarte man op de maan is geland.
50 jaar geleden mocht deze man niet eens voor in de bus zitten.
146 jaar geleden was deze man een slaaf.
Zwarte meisjes in het Witte Huis schreef Stipo op zijn blog. Een beetje filmer gaat hier scènes over dromen.
En ik las dat ze een pup krijgen van papa Barack. My god! Wat een droomvader.
De vader die we allemaal gewenst hebben, en die we nu hebben. Als vader van een natie die ook veel van ons doen en laten bepaalt. Hallelujah yes.

Ja ik ben er van ondersteboven. Ja ik voel me trotser op zwart dan ooit.
En voor het eerst voel ik dat Afro-Amerikaanse bloed van mijn moeder overal doorheen stromen. Hallelujah yes. En natuurlijk ben ik OP Obama!
Macht erotiseert and I am sure He Can!
Maar het mooiste en het scherpste vond ik wat Clairy Polak zei die ochtend:
"I Have a Dream! is nu voor eeuwig Yes We Can!"
En zeg nou zelf: dat klinkt toch een berg stelliger en meer van nu dan dromen...

*(bah bah bah ik haat het woord)

44 is in!

2008-11-05T12:15:00.000+01:00

Yes yes yes!
Ik ben al 26 uur (minus 2 uur dutten) wakker en nu kan ik er maar niet van slapen!

OBAMA!

2008-11-04T13:59:00.000+01:00

Obama met zijn overleden oma

Need I say more?
Ik heb er de hele dag al de zenuwen van...
Weet niet of dat nou is om the man zelf of omdat ik zo druk ben met mijn IDFA documentaireplan klaar te krijgen voor inlevering vanavond.
Barack Hussein Obama.
Stel dat er een Amerikaanse president komt met zo'n naam! Stel je voor!
Zoonlief, mijn eigen kleine zwarte man,
zei zonet als een echo: 'Ja mama... dan maken we geschiedenis mee.'
Ik kruis mijn vingers en zend energie.
Ook voor zijn oma.

ALLERZIELEN VANDAAG

2008-11-02T22:13:00.000+01:00

Ik was vandaag in het Schrijfatelier van Jeanette van Omme, mijn oude schrijfjuf.
Schrijven naar aanleiding van een onderwerp uit de hoge hoed. Tien schrijfsters zaten daar op wiens energiestroom ik even mee mocht. (zowel aanvullend als varend) En dan komt daar opeens een verhaaltje uit. In een tijdsspanne van 45 minuten...
Dus even geen blog maar een heus kort verhaal.

- Allerzielen -

Geld verdienen.
Aan de dood.

Twintig frank per pot
Per pot die wordt gedragen.
Chrysanten.
Of hoe heten die dikke bloemen
waar je ook een dode geen plezier mee doet.

Een kind rekent zich rijk en telt haar zuurverdiende centen. 340 harde franken: zeventien ongelukkige doden onder de grond, zeventien potten maal twintig frank.
Op een dag wordt ze miljonair. Denkt ze, weet ze.
‘Ik ga in de olie later’, vertelt ze aan haar moeder.
‘Ik ga olie kopen van de witte producten, miljoenen flessen zonnebloemolie van de witte producten en die verkoop ik dan voor miljarden als er weer een oliecrisis is.’
Moeder knikt van ‘tuurlijk’ en gooit haar eigen laatste centen in de gokautomaat.
Het meisje neemt weer plaats op haar stoeltje bij de tafel tussen de oudantieke sjoelbak en het toppenbiljart. ‘Ik ga in de wijn later’, roept ze naar haar moeder.
Dochterlief verbijt haar lippen, aarzelt even, maar loopt dan weer op haar moeder af, die naar de knipperende lichten van de automaat zit te staren. Moeder is haar geld kwijt. Zoveel is duidelijk.
‘Ik ga rode wijn kopen uit 1980, Franse rode wijn want dat is een goed jaar. Franse rode wijn van de witte producten en die bewaar ik dan tot in 2008, dan is er vast geen crisis meer en dan kan ik ‘m verkopen als een oude, dure wijn.’
Moeder knikt van ‘goed zeg’ en tast tevergeefs in haar zakken. Geen cent meer. Zelfs geen stuiver om aan haar kont te krabben.
‘Hier’, zeg het meisje. En drukt haar moeder een stuk van twintig in de handen.
‘Ik kan het je wel lenen. Ik ga bij de bank werken later. Wat ik nu aan je leen, krijg ik later als je oud bent wel terug. Met rente.’
Moeder ziet haar winst haarscherp voor ogen, maar aarzelt toch en laat het geldstuk tussen haar vingers draaien.
Ze ziet rechts voor zich de gleuf van de geldvretende machine flirten, trekken en lonken.
Ze voelt links achter zich de onvoorwaardelijke aanwezigheid en het vertrouwen van haar dochter.
Ze voelt diep in zich een wrang gevoel en weet dat ze daar zelf schuld aan heeft.

‘Neen lieve schat. Ik wil het niet. Hou die maar voor je spaarpot. Mama kan wel wachten met gokken. Ik wacht wel tot morgen.’ Ze hoort zichzelf de woorden zeggen maar krijgt ze niet uit haar strot.
In plaats daarvan lijkt het even alsof een ander haar ziel overneemt. Een slechtere ander. Een ander die ‘Dank je’ zegt.
En ‘Ik geef het je morgen echt waar terug’,
een al vele malen eerder uitgesproken leugen. En dan voelt ze hoe die ander haar hand linksvoor beweegt en het geldstuk in de gleuf laat verdwijnen.
Weer geen weg meer terug.

Rechtsachter staat het meisje speels met haar handen in haar vlechtjes te wroeten. Ze laat ze een voor een om haar rechtervingers draaien en houdt haar linkervingers gekruist op de rug. “St. Antonius beste vriend, zorg dat mijn mama centjes wint.”
Vol liefde kijkt ze op naar haar moeder.
Het geld op de machine lijkt te groeien, wat haar moeders gezicht doet glimmen en even lijkt het alsof haar hoofd omringd is door zo’n gouden kringetje. Net als bij Jezus en Maria. En bij St. Antonius. Of had die geen kringetje? Het meisje twijfelt. Het moet een zegen zijn denkt ze: want op de machine groeit het geld tegen de sterren op.
‘Weet je mama’ zegt ze. ‘Ik ga later misschien wel in de dromen. Dat lijk me wel wat voor mij mama. De mensen dromen verkopen. Dan open ik een winkel en dan smeer ik die dromen op een broodje met boter. Of ik schrijf ze op een briefje en plak ze aan de muur. En dan kan iedereen een droom bij mij komen kopen mama. Wat denk je mama?
Lijkt het je wat?’
Mama wordt geheel in beslag genomen door die ander en hoort haar dochters verhalen maar half.
Het meisje geeft echter niet op en gaat verder “Wat voor droom zou jij bij me kopen mama?”
“De jackpot schatje”
“De jackpot winnen? Of de jackpot verliezen mama?”
“Wat denk je?”
"Ik denk winnen, maar verliezen is ook niet erg. Dan kan je lekker dicht tegen me aan misschien. Stel dat je dan moet huilen."
"Grote meisjes huilen niet", zegt mama.
Ze maken hun gebaar, een soort van Vlaamse variatie op de high five, en gniffelen.
Het kind knikt stilletjes. Alsof ze er alles van begrijpt. Wat misschien ook wel zo is.
Ze loopt in een drafje terug naar haar tafeltje, drinkt van haar glas limona en zingt zachtjes: “Ik zag een egeltje, met een tegeltje, oh dat was een wonder. ’t Was een wonder boven wonder dat dat egeltje -” Haar voorhoofd fronste.
“Mama hoe ging dat weer met dat egeltje in dat liedje van die beren dan?’
Haar moeder geeft geen antwoord.
“Mama? Hoe ging dat dan met die egel ging die ook smeren of ging die wat anders doen. Ik ben het vergeten. Ik weet het niet meer. – Mamaaaaaaa!?”
Mama staat op het keerpunt. Nog enkele punten had ze. Nog 1 keer drukken op de knop.
Of: weer alles kwijt. Of: stel dat, – als..., ja je weet maar nooit. Haar middenvinger drukt geroutineerd op de knoppen. Middenrechts geeft haar geluk. Geen bijgeloof meer maar louter routine.
Haar adem is van die ander, en niet meer van haar.
Haar stekels en sprieten staan uit.
Ze zucht. En wacht. En hoopt op beter.
En weet dat dat niet komen zal. Of: stel dat, – als...

AFKICKEN NA CLUB AMBRAS

2008-10-27T23:45:00.000+01:00

God wat ben ik moe. Drie dagen Club Ambras. Een fantastische opgaande vlucht. Het ding bleek met de dag beter te worden. De formule werd steeds helderder. Yes!
En dan... onvermijdelijk het einde.
De laatste keer ons lijflied (ABC van Rico), de laatste keer Willem van Muppetstuff op de omgekeerde wok, de laatste keer het mooie Salland lied, en de laatste keer Nieuw Leven in die weergaloze versie waarbij de tranen iedereen in de strot schieten.

God, wat heb ik mooie dingen gezien en gevoeld. Ik zou er bijna religieus van worden.
En dan... onvermijdelijk dat zwarte gat dat ik zo goed ken. De leegte na het baren.
De breedte na de vernauwing. De tijd na de geboorte.

Deze keer duurde de ellende minder lang dan vroeger.
Deze keer voelde ik me minder lang alleen.
Wellicht omdat Rutger en Senami er waren om het samen te delen.

Vandaag ging ik 100 keer alles na in mijn hoofd. Al die mooie momenten. Al die bijzondere talentvolle giving people samen.
En toen, plots, verslikte ik me in mijn koffie van het lachen om de herinnering aan Claire, onze hoofdmascotte (zie foto rechts) die door sommigen tot Madeline Albright werd gedoopt.
Hoe ze na Sprokkeldagen, toen de jongens hiphoppend riepen 'Wie heeft de bal?' met kinderlijk enthousiasme uitriep: "Antoinette! Toch? Die heeft de bal!" (+ schaterlach)
Waarna ik een sidderend Verfremdungseffekt door het publiek zag en hoorde gaan.

Hahahahahahahhahahahahaha... Geweldig!
Gimme More!

(zie ook www.clubambras.blogspot.com of clubambras.hyves.nl)
We blijven de komende dagen foto's plaatsen voor hen die het gemist hebben.
Ja, als je dit gemist hebt...
Bammerrrrrrrrrr.

CLUB AMBRAS VANAVOND NOG EN MORGEN!

2008-10-24T13:44:00.001+02:00

Wel allemaal komen hoor! 't Is namelijk echt top!
www.clubambras.blogspot.com
Checken!

DE KELDER VAN MIJN JEUGD

2008-10-19T21:19:00.000+02:00

In België heeft iedereen een kelder...
Een veelgehoorde wrange grap.
Maar wel waar dus.
Deze foto vond ik in het archief dat mijn vader na zijn dood achterliet. Het is een foto van het keldergat waardoor ik als twaalfjarige 's nachts ons huis insloop of ontvluchtte.
Er was geen reden om dat te doen. Ik mocht al vrij jong uitgaan namelijk.
Maar iedereen kroop uit ramen, achterdeuren en keldergaten. Dus ik ook.

Mijn zoon is 11 nu.
Een spiegel is het. Ik word er soms wanhopig van. Zie in hem dezelfde groeistuipen. Dezelfde eigenzinnigheid. Dezelfde luiheid, weerbarstigheid.
Ik was doodongelukkig toen ik 11 was. En werd hetzelfde jaar volwassen. Tegen willens in.
Hij is gelukkig denk ik, hoop ik. En gelukkig nog een kind. Met werkende zweetklieren, en een groeiend lijf. En een moeder die diep vanbinnen soms nog 11 is. Tegen willens in...
Nog 10 maanden voor hij 12 wordt. Hij maakt zich los, om vervolgens weer heel dicht tegen me aan te kruipen.
Ik laat hem minder vrij dan mijn ouders met mij deden.
Maar ik woon in Nederland. En heb dus ook geen keldergat om in of uit te vluchten.

IN ETAPPE

2008-10-16T10:31:00.000+02:00

Soms als ik wandel, en langs mijn kade loop zou ik door willen lopen. Naar het zuiden.
Om pas op te houden als ik de zon weer voel en doodop neerval. Hoever zou ik komen na 1 dag wandelen? En na hoeveel dagen heb ik nieuwe schoenen nodig?
Iemand die dat soort dingen gewoon deed was Bas Jan Ader, een kunstenaar die mij al jaren fascineert. Hij vroeg het zich niet alleen af. Hij deed het gewoon. Hij fietste de gracht in. En viel van een dak. En hing aan een boom. En huilde hartverscheurend voor de camera toen soaps nog niet bestonden.
(basjanader.com)

Lieke uit het Zuiden, een actrice met mooie bruine ogen en zwart lang haar, loopt af en toe een stukje van de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Niet alles in 1 keer. Lieke kiest voor etappes. Het mag ook jaren duren zegt ze, voor ze klaar is. Net als in het leven, wat ook een tocht is, zegt ze.
Lieke loopt alleen, en ontmoet dan vreemdelingen met wie ze rode wijn drinkt en in 1 ruimte slaapt. De vreemdelingen snurken soms. Of knarsen met hun tanden. Of praten in hun slaap. En dan gaat ze voor me op de grond liggen om te laten zien hoe ze dan met open ogen naar het plafond staart en luistert naar het concert theatrale wat zich als vanzelf om haar heen ontwikkelt.

De volgende dag lopen ze dan samen verder. In stilte.
Maar soms wordt ze wakker en zijn de vreemdelingen al lang verder gelopen. Soms zien ze elkaar weer bij een volgende treffen. Bij de volgende herberg.
Soms ook niet. Ook goed.

DANK U

2008-10-15T17:14:00.001+02:00

Dank u wel bijzondere vrouw van de fietsenwinkel
die alle tijd van de wereld nam om mij
een nieuwe second hand Mac Bike te verkopen,
stuur te verhogen, zadel ook,
met een engelengeduld en zeeën van tijd.

Alle mappen van de afgelopen jaren ter hand nam om
op te zoeken wat het nummer alweer was van mijn gestolen Batavus
zodat ik fatsoenlijk aangifte kan doen.
Tenminste.

Met je bruine ogen en je roetvingers
stoer zeg. Ik was al half verkocht.
Terwijl ik niet 1,2,3 op vrouwen val.
Maar zo een rust.
Zulk een vrouw zijt gij.
Met heel veel schroeven en bouten,
en kennis waar ik niks van weet.

Dank u voor de rust die je even in mijn leven bracht.
Toen ik wegfietste op mijn nieuwe rode fiets,
een Giant dit keer,
Voelde ik me reuze rustig.
Fijn zeg.

VERZOENING MET ZICHZELF

2008-10-13T22:17:00.000+02:00

Soms kan je enkel groeien door de beperking.
Grenzen. Hierarchie. Ongelijkwaardigheid.

Soms valt tijd samen met muziek.
Vallen noten op hun plek.
Vallen woorden samen met... met...
met... (en toen bedacht de schrijfster:)
met wat wil ik hier nou zeggen precies?
(denkmoment)

Met wie je bent op dat moment misschien.

Soms blijk je in staat om los te laten.
Zonder pijn.
Al wil dat niet zeggen: zonder tranen of verdriet.

Maar dan - onverwacht - valt echt alles op zijn plek.
En kan je verder.

-------...--------...---------------
------.....------.....--------------------------------------
-----.......----......-------------------------
nee ...................en ook
ik ben.................geen lul-------------
geen0000000000000000000----------------------------
------...............---------------
-------.............------------------------------
--------...........------------------------------------
----------.......--------------------------
------------....-------------------------
-------------..------------
--------------.------------

En als je daarbij mag zijn.
Is dat een geschenk.

(met dank aan Frank Boeijen. De wegens een te slick uiterlijk, en een nog zachtere g dan de mijne, misschien wel meest ondergewaarde troubadour van Nederland - SMILE;)

Tekst Frank Boeijen

"...Wij verzoenen ons vannacht
Bemin mij streel mij heel mij
Heb me lief"

ONDANKS

2008-10-10T04:01:00.000+02:00

Lichtgevend eiwit.
Geldcrisis.
Afghanistan.
En nog steeds is er liefde.
Paniek.
16, 18, 20, 22..
Lees tussen de regels door, zie het beeld.
Want nog steeds is er liefde.
Dalende huizenmarkt en geldmarkt-injecties.
Leegte achter gesloten gordijnen misschien.
En nog steeds is er liefde.
Avondspits.
Lucia B.
Filevrije dag.
En nog steeds is er liefde
Heftigheid
Vluchtheuvels.
Jose Gonzales.
En te veel, te weinig schijn.
En nog steeds.
Nog steeds is er liefde.
Nog.
Steeds.
Is er.
Liefde.
is er.
Liefde.

YOU CAN CALL ME WHATEVER YOU WANT TO, BABY

2008-10-04T22:28:00.001+02:00

Den elektriek viel uit in het land van de mannen met baarden. De mannen met krullen en hoeden en pikzwarte pakken getooid met rode, zwarte, gele sjaals. Naargelang de goesting. Naargelang de dag.
In dit land woont Al. Ja die Al, van 'You can call me Al'. Ja die dus.

Al zat in het donker en staarde naar de omtrekken van alles wat hij om zich heen geschapen had. Al was beeldend kunstenaar. Schetsend in al zijn vormen en gedaantes. Dat was alles wat hij kon. Al waar Al voor leefde.
Hij stak een kaars aan, kookte een zachtgekookt ei en wachtte. Waarop wist hij zelf ook niet precies. Hij toetste een willekeurig nummer in op zijn mobiel, kreeg een vrouwmens aan de lijn, en waarschuwde haar voor de Russen, die spoedig zouden binnenvallen. De vrouw vroeg hem of hij haar ooit in de ogen had gekeken. Al zei 'Ja'. Waarop ze hem verzekerde dat ze nog nooit ergens bang voor was geweest, dus ook niet voor de Russen.
Al kookte nog twee eitjes, dit keer hardgekookt, en brandde nog een kaars. En hij wachtte.

De nacht viel in. De stad zat nog steeds zonder elektriek. Al viel bijna in slaap. Bijna maar toch net niet...
En toen kwamen ze binnengeslopen. In grote getale. Marsvrouwtjes in allerlei kleuren en maten. En allemaal in minirok. Al keek met grote ogen om zich heen terwijl hij zijn eieren zorgvuldig pelde, terwijl hij zijn kansen telde.Ze besprongen zijn schilderijen, en betastten zijn objecten. Al had het er maar druk mee...
Toen de meeste marsvrouwtjes verdwenen waren, greep hij het laatste marsvrouwtje bij de hand, en toonde haar zijn turquoise straatlantaarns. Hij vertelde haar waar ze voor stonden en wat ze wel niet waren, en dit wel 20 minuten lang.

Maar Marsvrouwen - de heren alhier begrijpen mij wel - die spreken een andere taal. Een taal van handen en voeten, en heel veel vlees. En botten en graten, spelonken en gaten. Na 20 minuten keek ze hem 3 minuten en 13 seconden lang alleen maar aan.
Meer dan 3 minuten alleen maar ogen. Niks meer en niks minder dan dat.
Toen sprong ze in de straatlantaarn en steeg op.
Voor altijd verdwenen.
Maar Al wist:
ze had hem verstaan.

OEF. GELUKKIG.

2008-10-02T21:07:00.001+02:00

Af en toe maak ik een smak. Meestal ben ik dan mezelf in de drukte kwijt en is het de aarde die mij tot de orde roept.
Dit keer ontweek ik de tram op mijn geliefde verbindingsdam...
Ik die altijd zeg: 'Ik leef vandaag want morgen kan ik zomaar onder de tram liggen'. Bijna dood dus. Op een haar na onder de tram.
En het eerste wat door mijn hoofd schoot was mijn net aangeschafte Vrijbuiters. Een bakje met 6 biologische eieren. Dat ze zouden breken, oei oei... Ik zweer het, dat was het eerste wat ik dacht. Het tweede was de zorg om mijn Apple, en toen pas maakte ik me zorgen om mezelf. Tja... Goed bezig Beks.
Tussen de sporen lag daar mijn mobiel, geflankeerd door diverse premièrecondooms. Bij de première van Godenzoon als One Night Stand-film had 1 of ander "superorigineel iemand met een buitengewoon inventief brein" bedacht condooms uit te delen aan de gasten. Al mijn vrienden zijn gelukkig getrouwd, dus wie kreeg alle zilverpakketjes in haar tas gestopt? Juist.
Mijn derde zorg werd dus een té behulpzame, té lekkere buurman die terwijl hij de zilveren kleinoodjes 1 voor 1 opraapte er het zijne bij dacht en me net té medelijdend aankeek. Schaamrood is gelukkig nooit te lezen op mijn bruine wangen en toen ik weer op twee benen stond dacht ik: 'Ach...Ik leef nog!' En mijn enige echte Godenzoon heeft zijn moeder nog. En ik heb hem. En een huis. En een bed. En een film die er wezen mag. En de eieren zijn nog alle 6 heel. Gelukkig!

IJDEL

2008-09-29T19:28:00.001+02:00

Morgen mijn eerste filmpremière ooit!!!
Wat moet ik aan?
Wit?
Groen?
Of zwart?

Da's publicitair de beste keuze misschien? ;-)
(met dank aan David Pijlman)

BUREN

2008-09-29T01:41:00.001+02:00

Midden des nachts
fietste ik over de verbindingsdam.
Ik zag een vrouw vallen.
En een man viel er prompt boven op.
Ze lachten.
Ze huilden.
Ze schuurden hun heupen tegen elkaar.
Ik hoorde hun woorden:
zij miste haar man.
hij miste zijn vrouw.
Desondanks genoten ze.
Van elkaar.
Ik pakte mijn camera.
Om het moment te vangen.
Maar ik was te laat.
Toen ik de hoek om sloeg,
hoorde ik haar snikken.
En herkende het gemis.
Herkende de rouw.
Nee...
de vrouw.

VIVA LA DIVA

2008-09-25T18:40:00.000+02:00

Sta ik snotterend en misselijk in de deurpost bij de IDFA documentaireworkshop. Creatieve dip. Neergang, onzekerheid en de hele bataklam... Zegt Wendelien, mijn collega: Kop op zeg, niet janken. Je staat in de VIVA 400!
Ja ik sta er in. Een knipoog naar de Quote 500, zei de hoofdredactrice. En he he... voor mij eindelijk de bevestiging dat ik eindelijk van de BLVD lijst van 100 veelbelovende vrouwen af ben. Want dat was mijn schrikbeeld: mijn hele leven lang veelbelovend blijven. Die ene vrouw die zoveel in zich had, maar ach...
Soit. Vierhonderd vrouwen werden gelauwerd door enkele mannelijke fotografen, een jakhals, een aantal cameramannen en geluidsmannen én minister Plasterk. Die bekende dat hij op zo'n vrijdagavond toch wel blij was dat de portefeuille vrouwenemancipatie onder zijn hoede viel; zo'n avond met 400 mannen was toch net iets anders dan een avondje zeevisserij. Wij, de vrouwen aten (weinig) en dronken (veel), wisselden carrièreweetjes uit en vertelden - ijdeltuiten die we zijn - welke lijsten we nog meer bevolken, deelden tips over werken en moederschap en probeerden uit te checken of we kutzusters waren. Net een echte lingerie- of Tupperware-avond dus. Maar wel leuk...

INTIMITEIT

2008-09-25T18:31:00.000+02:00